ตอนที่8 อย่าได้หลงกลคนแบบเขา

ตอนนี้เราอยู่ที่ฟลอเรนซ์ จะไปเวนิสต้องใช้เวลาประมาณ 3-4 ชั่วโมง แอนนารีบเก็บของใส่กระเป๋าแล้วออกจากห้อง เมื่อเปิดประตูก็พบว่าเขารออยู่แล้ว

แทนที่เขาจะพาเธอไปชั้นล่างกลับเลือกจะเดินขึ้นข้างบน เธอจึงรู้ว่าพาหนะในการเดินทางของเราคือเฮลิคอปเตอร์ กระเป๋าเดินทางถูกเอาขึ้นไปวางไว้ ส่วนเธอถูกจับนั่งด้านหน้า ไม่นานลูคัส บอดี้การ์ดของเขาก็เข้ามานั่งข้างหลัง

แอนนาหันไปถาม “ใครขับ?” ไม่รอให้เขาเฉลย มาร์โกก็นั่งประจำที่นักบิน เธอหันมองแล้วถามอีกรอบ

“คุณขับได้?” เขาจะครบเครื่องไปไหน

“ก็ไม่แน่ใจ” แต่คำตอบของเขาทำให้เธอถึงกับกลืนน้ำลาย

มาร์โกหยิบที่ครอบหูมาใส่ให้คนข้างตัวก่อนจะดึงสายคาดนิรภัยมารัดให้แน่น คนถูกบริการนั่งตัวแข็งกว่าเดิม

แอนนามองคนที่ยังอยู่ตรงหน้า เขาเหมือนกำลังได้เล่นสนุก     ส่วนเธอไม่สนุกด้วยเสียหน่อยจึงสะบัดหน้าไปทางอื่น

นักบินหันมาเตรียมการ พอติดเครื่องก็กระตุกจนแอนนารู้สึกได้

“เอาจริง ๆ คุณขับเป็นไหม” มาเฟียจอมเจ้าเล่ห์เพียงยิ้มกวนใส่ จากนั้นก็ยกตัวเครื่องขึ้นจากพื้น

แอนนาพ่นลมหายใจ คิดว่าเขาคงขับเป็นแน่ ทุกอย่างกำลังไปได้สวยจนกระทั่งจู่ ๆ เครื่องบินก็ดิ่งลงต่ำ

“คุณ!!”

นักบินหันมองคนหน้าซีดเผือด แอนนาหาหลักจับไว้มั่นก่อนจะคว้าแขนเขา “ฉันยังไม่อยากตาย”

คนแกล้งยังแกล้งต่อไป มุมปากยกขึ้นอย่างพอใจ

แอนนากรี๊ดดังลั่นหลับตาปี๋ แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจ  เมื่อลืมตาก็พบว่าเฮลิคอปเตอร์กำลังบินสูงขึ้นเรื่อย ๆ เธอมองคนขับ    หน้าบึ้งด้วยความไม่พอใจ

“ผมอยากจับมือคุณนะ แต่ผมต้องขับเฮลิคอปเตอร์”

พอรู้ตัวว่ากำลังจับแขนเขาไว้แน่นก็รีบดึงมือออก แต่อีกฝ่าย      ไม่ยอม กลับประคองมือเธอขึ้นแล้วจูบจึงยอมปล่อย

เจ้าของมือรีบดึงมือมาวางบนตักแล้วหันมองวิวผ่านกระจกด้านข้าง ไม่สนใจเขาอีก ทั้งที่หัวใจกำลังเต้นรัว

ใจเย็นแอนนา อย่าได้หลงกลคนแบบเขาเป็นอันขาด

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอดที่ดาดฟ้าโรงแรมแห่งหนึ่ง ตอนแรกเธอคิดว่าเขาจะพักที่นี่แต่ก็เปล่า เมื่อลงลิฟต์มายังชั้นล่างสุด     จึงพบว่าชั้นใต้โรงแรมมีเรือยอชต์จอดอยู่

“พวกเราจะไปไหน?” ที่ถามไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่อยากพูดอะไรบ้าง ตั้งแต่เจอเขาเธอไม่เคยได้อยู่นิ่งสักวัน คนพามาไม่ตอบสิ่งใด

สิ่งหนึ่งที่เธอตกใจคือทุกคนล้วนมีอาวุธครบมือ อีกทั้งจำนวน  บอดี้การ์ดยังเพิ่มขึ้นนับไม่ถ้วน ในใจคนที่ไม่เคยเจอคนประเภทนี้ได้แต่หวาดกลัว พอเขาบอกให้ขึ้นเรือเธอก็รีบก้าวอย่างว่องไว

ขืนชักช้ามีหวังถูกยิงทิ้งไว้แถวนี้ เล่นตัวตอนนี้ไม่ดีแน่ คนรู้จัก  เล่นตัวนั่งได้ไม่นานประตูโรงแรมก็เปิดออก เรือสามลำมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำเบื้องหน้า เส้นทางเหมือนจะออกไปยังทะเลเอเดรียติก

แอนนาหันมองสองฝั่ง ตั้งแต่มาอิตาลี นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอได้มาเยือนเวนิส ครั้งก่อนเพียงมาเที่ยวกับเพื่อนในกลุ่ม ได้นั่งแค่เรือพาย ไม่เคยได้นั่งเรือยอชต์สักครั้ง

คลื่นน้ำกระทบบ้านเรือนสองฝั่งเพราะเรือเร่งด้วยความเร็ว     เสียงเครื่องยนต์ดังพอสมควร น่าจะทำให้คนที่กำลังหลับไม่พอใจ

เสียงเครื่องน่ะไม่เท่าไร ถ้าไม่ใช่นาทีต่อมาเธอได้ยินเสียง...

ปัง!! แอนนามองไปด้านหลัง มีเรือยอชต์ตามมาอีก 2 ลำ แถมคนบนเรือทุกลำก็เล็งปืนยาวมาทางพวกเรา เห็นแบบนั้นแล้วถามหน่อยว่าเธอจะทำยังไง

ไม่ต้องคิดแล้ว แอนนาทรุดลงบนพื้นแล้วก้มต่ำยิ่งกว่าเดิม พยายามปิดปากตัวเองไม่ให้กรีดร้องออกไป

มาร์โกหยิบปืนขึ้นมายิงสวน เสียงปืนดังไปทั่วลำคลองไม่รู้ว่า      กี่ครั้ง เพราะเธอหูดับไปแล้วจากเสียงดังกล่าว มารู้สึกตัวก็ตอนที่เรือโคลงเคลง พอเงยหน้าถึงเห็นว่าลูคัสที่เป็นคนขับเรือโดนยิงเข้าที่บ่า!!

ตายแน่ เธอได้ตายสมใจ คนเป็นมาเฟียสั่งให้คนขับถอยออกจากหลังพวงมาลัยเรือแล้วเข้าไปขับแทน เท่านั้นแหละหายนะก็มาเยือน  เพราะเจ้าพ่อเลือดร้อนเร่งเครื่องเร็วกว่าเดิม

ยัง ๆ เท่านั้นยังไม่พอ เขายังขับเลี้ยวเข้าลำคลองเล็กวกไปวนมารอบเกาะเวนิส ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าพวกเราอยู่ตรงไหนของเกาะแล้ว จังหวะสุดท้ายเรือก็เลี้ยวเข้าบ้านหลังหนึ่งจากนั้นประตูก็ปิดอย่างรวดเร็ว

มาร์โกดับเครื่องยนต์แล้วรอฟังเสียง ได้ยินเสียงเรือขับผ่านไป พวกมันคงตามไม่ทันแล้ว เขาหันมาพยุงลูคัสขึ้นไปยังประตูลิฟต์ ไม่ต้องให้บอกเธอก็รีบตามไป

มาถึงชั้นบนสุดเธอจึงพบว่าพวกเราอยู่ในบ้านหลังหนึ่งใจกลางเมืองเวนิสที่มองเห็นมหาวิหารซันมาร์โก เห็นเสาสีแดงและสิงโตสีทองมีปีกเด่นชัด แอนนาหันมามองรอบห้อง หรือนี่จะเป็นบ้านลับอีกหลังของเขา

เธอยังไม่ทันนั่งก็มีคนเข้ามาหลายคนช่วยพยุงเขาไปยังอีกห้อง เธอแอบมองเข้าไปในห้องดังกล่าว เหมือนจะมีอุปกรณ์การแพทย์ครบมือ

เมื่อหมดปัญหาเรื่องคนเจ็บ เธอก็เริ่มสำรวจ ทางฝั่งซ้ายของชั้นนี้  มีสามห้องนอนติดริมแม่น้ำเวนิส มีห้องโถงใหญ่ซึ่งก็คือที่เธออยู่ ส่วนด้านขวาเป็นห้องครัวเล็กที่ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้งานมานานพอสมควร

แอนนาเลือกนั่งที่โซฟา ส่วนมาร์โกหายเข้าไปในห้องห้องหนึ่งเหมือนจะไปโทรศัพท์

เดี๋ยวนะ!! แอนนาหันมองรอบห้องอีกครั้ง ตอนนี้เหมือนเธอจะถูกลืม หรือควรจะใช้โอกาสนี้แอบหนีไปดี?

คิด ๆ แล้วก็น่าจะดี ไหน ๆ ก็ไม่มีใครสนใจ ว่าแล้วก็ลุกขึ้นจากโซฟา ห้องที่ทำแผลให้ลูคัสกำลังวุ่น ส่วนเขาที่อยู่อีกห้องก็เงียบสนิท หนีสิ จะอยู่รออะไรไม่ทราบ

เท้าไวกว่าความคิด รีบเปิดประตูแล้วกดลิฟต์ไปยังชั้น 1 ที่ไม่ใช่ห้องใต้ดิน เมื่อเปิดออกกลับพบว่าที่พวกเราอยู่นั้นเป็นร้านอาหารแห่งหนึ่ง

ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว เธอหมายถึงพ่อครัวทั้งหมด ทุกอย่างหยุดชะงัก วิ่งสิรออะไรอีก!!!

“จับเธอไว้!!”