บทที่ 2 วาสนาพานพบ 2

“คนอะไรใจดำ เสียมารยาทที่สุด”

“เจ้าต่างหากที่เสียมารยาทต่อข้าก่อน ไม่เคยมีกุลสตรีคนไหนคิดปีนป่ายกำแพงวัดแล้วใช้ขาเกี่ยวผู้ชายอย่างเจ้าหรอกนะ” 

“ไม่เคยมีก็มีแล้วนี่ ถ้าท่านช่วยอุ้มข้าตั้งแต่แรกก็เรียบร้อยไปนานแล้ว เห็นผู้เดือดร้อนแล้วไม่ช่วยเหลือ ไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายหรอกนะเจ้าคะ!”

“เจ้าทำตัวเจ้าเอง เหตุใดจึงกล่าวโทษข้า” เขาสบตาด้วยท่าทีเฉยชา แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเผลอมองริมฝีปากจิ้มลิ้มของนาง จมูกเล็กโด่ง คิ้วเรียวยาวและผิวขาวดุจหยกหิมะ ผสมกับวาจาฉาดฉานไร้ความหวาดหวั่นและแววตาเป็นประกายกล้า ทำให้เขามองออกว่านางไม่ใช่ผู้หญิงประเภทขวัญอ่อนสงบเสงี่ยมขี้อายแน่ แต่เป็นลูกแมวน้อยที่จะเติบโตเป็นนางเสือ

“บิดามารดาของเจ้าจะจับเจ้าบวชชีงั้นหรือ ถึงได้ปีนกำแพงวัดหนีออกมาเช่นนี้”

“เปล่านะเจ้าคะ”

“แต่ข้าคิดว่าใช่ ลุกขึ้นมา ข้าจะไปส่งเจ้าเข้าพิธีบวชชี” มือแกร่งฉวยข้อมือนางแล้วฉุดขึ้น มือของเขาหยาบกร้านบ่งบอกว่าคนผู้นี้จับดาบมากกว่าพู่กัน หยางจิวหรงหน้างอง้ำจนปากแทบจะพับถึงหน้าผาก สะบัดข้อมือของตนเองออก ไม่ยอมให้เขาช่วย

“ตามใจ” ใบหน้าของเขาดุดันและไม่บ่งบอกพื้นอารมณ์ใดๆ และเขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอยู่ตรงนี้อีกแล้ว ร่างสูงสง่าจึงก้าวขึ้นบันไดหินต่อไป

“หยุดนะ! ข้าคือหยางจิวหรง ยังไม่รีบขอโทษข้าอีกหรือ รีบบอกชื่อของท่านมาเดี๋ยวนี้ ข้าจะฟ้องท่านปู่แน่” หยางจิวหรงตวาดแว้ด นางไม่รู้ว่าเขาเป็นใครจึงเชิดหน้าเป็นคุณหนูใส่ด้วยกิริยาไม่น่ารัก หยางจิวหรงรู้ว่าตนเองผิดนั่นแหละ แต่มันอดยืมบารมีท่านปู่มาเบ่งไม่ได้จริงๆ

“หยางจิวหรง?”

เขาหยุดกึกพลางหันหน้ากลับมา ท่วงท่าเต็มไปด้วยประจุพลังงาน สัญชาตญาณของหยางจิวหรงรับรู้ได้ในทันทีว่าเขามาที่นี่เพราะนางโดยเฉพาะ ถึงแม้ว่าหยางจิวหรงจะไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ แต่เด็กสาวกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด

“ท่านปู่ของเจ้าคือหยางกงใช่หรือไม่”

“ใช่แล้ว”

หยางจิวหรงเชิดคางขึ้นสูงกว่าเดิมจนคอตั้งบ่า เหตุผลหนึ่งก็เพื่อแสดงออกว่านางไม่ยอมถูกใครรังแกง่ายๆ และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือบอกให้เขารู้ว่าต่อให้นางนั่งกองจมฝุ่นอยู่ที่พื้นจนแก่ตาย นางก็จะไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขาอีกเป็นอันขาด จ้าวเฉินฟงจ้องมองนางและใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองเพื่อประเมินเด็กสาวตรงหน้า แม้ว่าดวงตาของเขาจะดุ แต่มีรอยยิ้มอันตรายแต้มริมฝีปากอยู่ “ที่แท้เจ้าก็คือคุณหนูหยางที่เขาลือกันว่างามเลิศ แต่ข้าคิดว่าเจ้าเหมือนหมูป่าไม่มีผิด”

“หมูป่า?”

“เวลาที่หมูป่าเจอศัตรู รู้ไหมว่ามันจะทำอย่างไร มันก็ทำตัวพองๆ ตะกุยขาแล้วก็ขู่ฟอดๆ” หยางจิวหรงอ้าปากค้าง สีหน้าเหมือนโลกใบนี้พังพินาศและก็ยังอุตส่าห์หน้าแดงขึ้นมาจนได้ นั่นยิ่งทำให้เขายิ้มมุมปาก ริมฝีปากขยับเป็นคลื่น

“เจ้าจะดูมีราคากว่านี้หากไม่ทำตัวเป็นจิ้งจอกอ้างบารมีเสือ แต่ข้าจะจดจำชื่อของเจ้าไว้ และเราจะได้พบกันอีกเร็วๆ นี้”

ร่างสูงสง่ากางร่มแล้วเดินลงบันไดจากไป ไม่เสียเวลาขึ้นไปบนวัดแล้ว เขาทิ้งหยางจิวหรงให้มึนงงอยู่กับคำว่าหมูป่า มันเจ็บจี๊ดซึมลึกเข้าไปถึงทรวง ถ้าโดนด่าแล้วแสบร้อนแบบนี้สู้เป็นตะคริวตายคากำแพงไปเลยเสียจะดีกว่า นางรวบรวมกำลังจะลุกแต่ลุกไม่ขึ้น จึงนั่งแหง่กอยู่แบบนั้นจนกระทั่งซือหม่าอู๋ซวง บุตรสาวอีกคนของซือหม่าจิ้งเดินลงบันไดมาพบ

“จิวหรง ทำไมเจ้าถึงลงไปนั่งกองที่พื้นแบบนั้นล่ะ” นางรีบสั่งให้สาวใช้เข้าไปช่วยประคอง แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้   

“พี่อู๋ซวง หน้าตาข้าดูเหมือนหมูป่างั้นเหรอ” 

“เด็กโง่ เจ้าไปเอาคำนี้มาจากไหน เจ้าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเกาซานนะ” อู๋ซวงหัวเราะคิก ขำจนน้ำตาไหล รอยยิ้มของอู๋ซวงสดใสน่ารักและเป็นสาวงามผู้เพียบพร้อมโดดเด่นคนหนึ่งของเมืองหลวง ฝีมือดีดพิณไม่เป็นรองหยางจิวหรงเลย “มีคนล้อเจ้าว่าเหมือนหมูป่างั้นเหรอ ก็อาจจะเหมือนนะ ตอนเจ้าทำแก้มป่องๆ แล้วแยกเขี้ยวไง หน้ากลมเหมือนหมูเลย”

“พี่อู๋ซวง”