บทที่ 2 วาสนาพานพบ 3

“พี่อู๋ซวง”

“เอาล่ะๆ ข้าไม่ล้อเจ้าแล้วก็ได้ เจ้ามานั่งเจ็บอยู่ตรงนี้คนเดียวแสดงว่าแอบหนีมาเล่นซนอีกแล้วสินะ กลับไปเจ้าโดนท่านน้าตีแน่”

“ท่านแม่ไม่ตีข้าหรอก แต่ท่านปู่ก็ไม่แน่” หยางจิวหรงถอนหายใจยาวและพอจะมีแรงเดินแล้ว อู๋ซวงจึงพาลงมาจากเนินเขาเพื่อไปส่งที่จวนสกุลหยาง “พี่อู๋ซวงก็มาสวดมนต์ไหว้พระหรือเจ้าคะ”

“เปล่าหรอก แค่มาเป็นตัวสำรองน่ะ” อู๋ซวงเร่งเท้าไปที่แนวระเบียงกันตก “ดูโน่น”

        เมื่อมองไปตามที่อู๋ซวงชี้ลงไปที่เชิงเขาทางขึ้นวัด เห็นเจียวเจียวกำลังยืนสำรวมอยู่ข้างรถม้า โดยมีซือหม่าจิ้งผู้เป็นบิดาสนทนาอยู่กับชายสูงศักดิ์ท่าทางหยิ่งๆ คนนั้น เจียวเจียวยืนโงนเงน โยกเยกเหมือนจะเป็นลม พวกสาวใช้จะช่วยประคองก็โดนสะบัดออก เจียวเจียวจึงยืนโยกเป็นต้นอ้อต้องลมอยู่เช่นนั้น

        “เห็นคนที่กำลังคุยกับท่านพ่อข้าไหม คนผู้นั้นคือองค์ชายจ้าวลู่ พระสนมฉีกุ้ยเฟยทรงเป็นท่านอาของข้า องค์ชายก็เลยมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า รูปหล่อใช่ไหมล่ะ” หยางจิวหรงไม่เข้าใจว่าอู๋ซวงต้องการบอกอะไรจึงจะเอ่ยถาม แต่อู๋ซวงจุปากให้ดูไปเรื่อยๆ ก่อน

        “กระหม่อมขอน้อมส่งองค์ชาย”

        ซือหม่าจิ้งคุยธุระเสร็จจึงน้อมส่งองค์ชายจ้าวลู่ขึ้นรถม้า เจียวเจียวเองก็ย่อกายคำนับแช่มช้อยเช่นกัน และจังหวะนั้นเองที่เจียวเจียวเป็นลมเซถลาเข้าอ้อมอกองค์ชาย สีหน้าของนางตกใจระคมเหนียมอาย รีบก้มคำนับขออภัยแล้วเดินหนีขึ้นรถม้าของบิดา ส่วนองค์ชายจ้าวลู่ก็มองตามหลังนางอย่างอ่อนหวาน แม้ตามมารยาทแล้วเขาไม่ได้เอ่ยเรื่องนี้ต่อซือหม่าจิ้ง แต่เป็นที่แน่นอนแล้วว่าองค์ชายทรงประทับใจในตัวเจียวเจียวแล้ว

        “ตัวจริงเขาทำได้ตามเป้าหมาย ตัวสำรองอย่างข้าเลยรอดตัวไป” อู๋ซวงยักไหล่ หยางจิวหรงทำหน้าเหวอเพราะยังไม่เข้าใจอยู่ดี

        “พี่เจียวเจียวกับองค์ชาย...”

        “ดูไม่ออกรึ พี่เจียวเจียวกำลังยั่วองค์ชายอยู่ แล้วก็ทำสำเร็จแล้วด้วย ผู้หญิงย่อมดูมารยาหญิงด้วยกันออก แต่ไม่รู้ทำไมผู้ชายถึงดูไม่ออก”

        “แล้วท่านลุงจิ้งไม่ดุเอารึ”

        “ก็ท่านพ่อสั่งให้พวกเราทำเอง แมวสีอะไรไม่สำคัญ ขอให้จับหนูได้ก็พอ พี่เจียวเจียวคงจะได้แต่งเป็นชายาเร็วๆ นี้แหละ ส่วนข้า... ท่านพ่อคงจะเตรียมยกข้าให้ลูกชายแม่ทัพคนไหนสักคน และข้าก็ต้องทำแบบเดียวกับพี่เจียวเจียวเหมือนกัน” อู๋ซวงพูดเนือยๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเอง “แล้วเจ้าล่ะ ท่านปู่ของเจ้าเล็งใครไว้ให้เจ้า”

        “ไม่มีหรอก ต้องไม่มีแน่ๆ”

        “ไม่แน่หรอก บางทีท่านหยางกงอาจจะหมายตาองค์ชายจ้าวลู่ไว้เช่นกัน ถึงได้เรียกเจ้ามาที่วัดนี่ไง”

        สีหน้าของหยางจิวหรงตื่นตระหนกทันที

        “ไม่นะพี่อู๋ซวง ข้าไม่อยากแต่งงาน ข้าจะไม่ยอมแต่งงานด้วยวิธีแบบนี้เด็ดขาด”

        อู๋ซวงส่ายหน้าพลางปลอบอย่างเย็นชา “ข้าเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แต่เราหมดเวลาคร่ำครวญเป็นเด็กๆ แล้ว นี่เป็นชะตาของลูกสาวตระกูลใหญ่ เจ้าหนีไม่พ้นหรอกจิวหรง ทำใจยอมรับเสียเถอะ แต่งงานกันแล้วก็คงจะรักกันไปเอง”

        “มันจะง่ายดายเช่นนั้นจริงๆ หรือ แล้วถ้าเขาคนนั้นเป็นคนไม่ดี เป็นคนขี้ขลาดเห็นแก่ตัว ไม่รักครอบครัวเอาแต่กินเหล้าหาความสำราญ  มิกลายเป็นว่าเราตกนรกตลอดชีวิตรึ”

        “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เราขัดคำสั่งผู้ใหญ่ไม่ได้หรอกนะ”

“พี่จะไม่คิดต่อต้านหน่อยหรือ ข้ารู้ที่ผ่านมาพี่เป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่มาตลอด แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของเรานะ”

“เจ้าวางใจเถอะ พวกผู้ใหญ่ย่อมต้องคัดเลือกคนดีๆ ให้เราอยู่แล้ว เจ้าอย่าคิดมากไปเลย”

หยางจิวหรงนิ่งเงียบไม่ตอบรับหรือปฏิเสธแต่อย่างใด นางเพียงอยากจะเป็นผู้กำหนดชะตาของตนเอง มิใช่ถูกผู้อื่นจับวางตามใจชอบเหมือนตุ๊กตาไร้จิตใจเช่นนี้เลย อู๋ซวงเห็นสีหน้าของญาติผู้น้องไม่สู้ดี จึงเอ่ยปากชวนไปบ้าน

“เจ้าคงจะหนีท่านหยางกงมาล่ะสิ ถ้ากลัวถูกตี มาหลบที่บ้านข้าก่อนก็ได้นะ พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับ ข้าจะให้เสี่ยวจูไปแจ้งทางบ้านเจ้าเอง”

“แต่ว่าข้าไม่ควร...”

“ไม่ต้องสนใจคนอื่นหรอก สองสามวันก่อนท่านปู่ก็บ่นคิดถึงเจ้า เจ้าเป็นลูกหลานก็ควรจะกตัญญูถึงจะถูก ท่านหยางกงไม่ว่าหรอก”

        “ก็ดีเหมือนกัน ข้าไม่ได้พบท่านตานานแล้ว”