บทที่ 2 วาสนาพานพบ 4

จวนสกุลซือหม่าอยู่ทางทิศเหนือของเมืองและอยู่ใกล้วังหลวงมากที่สุด นั่นเพราะหากลองนับย้อนบรรพบุรุษของตระกูลซือหม่าขึ้นไปสิบรุ่นก็ล้วนมีชื่อบันทึกในฐานะขุนนางคนสำคัญของแคว้นจ้าวทั้งสิ้น

ในเวลานี้ประมุขของจวนแห่งนี้ก็คือซือหม่าจ้าว มีตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของฮ่องเต้และเป็นผู้ผลักดันเรื่ององค์ชายจ้าวลู่มาตลอด เขาเป็นนักวางแผนชั้นยอด สนมที่ฮ่องเต้รักมากที่สุดอย่างเสียนเฟยก็คือคนที่เขาถวาย

        ซือหม่าจ้าวอายุล่วงเข้าเจ็ดสิบแล้วแต่แววตายังคงมีประกายคมกล้า หนวดเคราสีขาวโพลนยาวถึงเอว เรือนใหญ่ที่ซือหม่าจ้าวอยู่ไม่ค่อยมีสาวใช้พลุ่กพล่านมากนักเพราะเขาไม่ชอบ เครื่องเรือนภายในเรือนใหญ่ทุกชิ้นเก่าแก่นับอายุได้เป็นร้อยปี พวกบ่าวขัดถูกันจนขึ้นเงา ห้องส่วนใหญ่จะปิดเงียบและไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปโดยพลการ พวกเด็กๆ จะเกรงกลัวที่นี่เพราะได้รับการบอกเล่าว่าซือหม่าจ้าวเป็นคนดุมาก

        “หลานจอมดื้อคำนับท่านตาเจ้าค่ะ”

        “จิวหรง ไม่มาหาตาตั้งนานเลย”

ซือหม่าจ้าวเห็นหลานคนโปรดก็ดีใจยิ่งนัก รีบผุดลุกจากเก้าอี้เอนหลัง แม้ว่าซือหม่าจ้าวจะระวังท่าทีของหยางกง แต่สำหรับหยางจิวหรงแล้ว นางช่างซักช่างถามและชอบอ้อนให้ท่านตาเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟัง นางอ่านหนังสือเก่ง จะต่อกลอนหรือแต่งกวีก็ทำได้ยอดเยี่ยม คนแก่คุยด้วยแล้วสนุก ซือหม่าจ้าวจึงรักหลานสาวคนนี้มาก รีบสั่งให้สาวใช้ไปหาขนมมาเยอะๆ หยางจิวหรงคุกเข่าคำนับและอวดหน้ากากสวยๆ ที่ซื้อมาจากตลาดให้ดู นางร้องเพลงที่คนขายใช้เรียกลูกค้าให้ฟัง ได้เสียงหัวเราะจากท่านตาไปหลายคำ

“อะไรนะ มีคนบ้าหาว่าหลานตาหน้าเหมือนหมูป่างั้นรึ ว๊ากฮ่าๆ”

“ท่านตา ท่านต้องโกรธแทนข้าสิเจ้าคะ”

“เออ ก็โกรธอยู่นี่ไง ไอ้บ้าคนนั้นเป็นใคร ไปเรียกมันมา ตาจะให้รางวัล”

“ท่านตาใจร้าย!” หยางจิวหรงทำแก้มป่องแล้วจิ้มนิ้วชี้ดันปลายจมูกให้เหมือนหมู “เห็นไหมเจ้าคะ ไม่เห็นเหมือนเลย”

“ฮ่าๆ” ซือหม่าจ้าวเอ่ยชมไม่ขาดปากว่านางสดใสเหมือนยายที่ล่วงลับไปแล้วไม่มีผิด เจียวเจียวเพิ่งกลับมาจากวัดพร้อมบิดา ได้ยินเสียงหัวเราะของท่านปู่ นางก็รู้ทันทีว่าหลานสายนอกมาฉอเลาะขอสมบัติท่านปู่อีกแล้ว

        “พี่เจียวเจียวจะไม่เข้าไปทักจิวหรงหน่อยเหรอ” อู๋ซวงร้องทักพี่สาว

        “ไม่หรอก เชิญเจ้าช่วยนางประจบท่านปู่ตามสบายเถิด เป็นแค่หลานสายนอกไม่รู้จะเสนอหน้ามาทำไมบ่อยๆ หนวกหูน่ารำคาญ เห็นแล้วอยากจะอาเจียน” 

        “นางก็เป็นหลานท่านปู่เหมือนกัน นางจะมาเยี่ยมท่านปู่ที่นี่บ้างก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ท่านปู่ไม่ค่อยยิ้ม นางทำให้ท่านปู่หัวเราะได้ พี่เจียวเจียวต้องขอบใจนางถึงจะถูก”

        เจียวเจียวเบะปากแล้วสะบัดหน้ากลับเรือน อู๋ซวงก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วยจึงสั่งให้คนตั้งโต๊ะสำรับแล้วกินมื้อเย็นกับท่านปู่ คืนนี้เป็นคืนวันเพ็ญ ท้องฟ้าใสสว่างได้บรรยากาศเหมาะสำหรับฟังดนตรีอย่างยิ่ง หลังจากทานอาหารกันแล้ว หลานปู่และหลานตาจึงชวนซือหม่าจ้าวไปนั่งเล่นที่เฉลียงเพื่อฟังหลานสาวทั้งสองดีดพิณ ซือหม่าจ้าวมีความสุขมากแม้กระทั่งตอนเข้านอนแล้วก็ยังอมยิ้ม

        “จิวหรงเองรึ มิน่าเสียงพิณดังหนวกหูไปถึงทางโน้น”

เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงของน้าหลัน หรือซือหม่าหลัน แค่นางปรากฏตัว หยางจิวหรงซึ่งกำลังเดินหัวเราะหยอกเย้ากับอู๋ซวงตรงทางระเบียงถึงกับชะงัก

ซือหม่าจ้าวแต่งงานแล้วมีบุตรสี่คน นั่นคือคนแรกซือหม่าจิ้ง คนที่สองซือหม่าเจินซึ่งถวายตัวเข้าวังได้รับการแต่งตั้งเป็นฉีกุ้ยเฟย คนที่สามซือหม่าเซียง มารดาของหยางจิวหรง และคนสุดท้องซือหม่าหลัน สาวเทื้อผู้ครองตัวเป็นโสดเพราะมองว่าผู้ชายล้วนคิดจะเข้ามาปอกลอกเงินทอง อายุของนางล่วงเข้าวัยกลางคนแล้วแต่ดูแลรูปร่าง ผิวพรรณสวยผ่อง ชุดเครื่องทรงสง่างามไร้ที่ติและอบกลิ่นกำยานหอมฉุน นางมองหยางจิวหรงอย่างไร้ปรานีก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“แม่เจ้าใช้ให้มาทวงสมบัติล่ะสิ” 

“มิได้เจ้าค่ะ หลานเพียงมาเยี่ยมท่านตา”

“ให้มันจริงเถอะ ข้าเจอมาเยอะแล้วพวกปากบอกไม่อยากได้ แต่ตาจ้องเป็นมัน” ซือหม่าหลันแสยะยิ้มแล้วพูดต่อ “แม่เจ้าก็น่าจะรู้ ลูกสาวแต่งงานออกไปแล้วก็เหมือนสาดน้ำทิ้ง จะกลับมาวอแวเงินทองของที่บ้านอีกไม่ได้ คิดจะส่งตัวแทนมาฉอเลาะขอแบ่งสมบัติเพิ่ม ข้ารู้ทันหรอกน่ะ”

        หยางจิวหรงมองว่าท่านน้าหลันผู้นี้น่ากลัว เพราะนางวางตัวเหนือใครและเป็นผู้มีสิทธิ์ขาดในทรัพย์สมบัติที่ได้รับสืบทอดจากมารดาผู้ล่วงลับเพียงคนเดียว ว่ากันว่าสมบัติส่วนนี้มีจำนวนมากโข ในเมื่อพี่น้องผู้หญิงต่างแต่งงานไปกันหมดแล้ว จึงเหลือนางเพียงผู้เดียวที่ยังใช้แซ่เดิม ดังนั้นสมบัติทุกชิ้นจึงตกเป็นของซือหม่าหลันเพียงผู้เดียวไม่คิดแบ่งให้ใคร แม้แต่การดูแลบัญชีค่าใช้จ่าย ซือหม่าหลันก็ยึดหน้าที่ไปปกครองโดยเด็ดขาด ไม่ยอมให้พี่สะใภ้เข้ามายุ่งเพราะเกรงว่าเงินทองของสกุลซือหม่าจะถูกยักยอก

ซือหม่าหลันสูบยากล้อง ด้ามจับทำจากงาช้าง นางเคาะเถ้ายาร้อนๆ ลงบนพื้นแล้วใช้กล้องยาสูบชี้หน้า

        “บ้านของตัวเองไม่มีอยู่รึ ถึงต้องมานอนค้างคืนที่นี่”

        หยางจิวหรงนิ่งเงียบ นึกในใจว่าอยากจะไปให้พ้นๆ คำค่อนขอด เมื่อก่อนมารดาของนางพามาที่นี่แทบจะทุกเดือน แต่หลายปีมานี้มีคำประชดประชันลอยมาตลอด มารดาของนางไม่อยากมีปัญหาจึงติดต่อบ้านเดิมของตนเท่าที่จำเป็นและสั่งหยางจิวหรงว่าอย่ามารบกวนที่นี่อีก อู๋ซวงวิ่งเล่นกับหยางจิวหรงมาตั้งแต่เด็ก รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร นางจึงออกหน้าปกป้อง

“ท่านอาหลัน ข้าเป็นคนชวนนางมาเอง ทางน้าเซียงก็รับรู้ ท่านปู่ก็อนุญาต ตอนนี้มืดค่ำแล้วเดินทางไม่สะดวก ท่านอาหลันอย่าไล่นางเลยเจ้าค่ะ”