หยางจิวหรง 4

“ท่านหยางกงไม่ค่อยยอมมาร่วมกินโต๊ะกับองค์ชาย ข้าก็นึกว่าท่านจะชอบกินโต๊ะของไท่จื่อมากกว่าเสียอีก”

“ข้าเป็นขุนนางแก่ๆ จะทำอะไรก็กลัวคำครหาจึงอดทนนิ่งเฉยมาตลอด ไท่จื่อผู้นี้มีแต่ชื่อแต่หามีความคิดไม่ ข้าไม่อยากจะเอ่ยให้เสียปาก หากเราสองฝ่ายทะเลาะเบาะแว้ง สุดท้ายก็ต้องบาดเจ็บด้วยกันทั้งคู่ รังแต่จะทำให้ฝ่ายไท่จื่อได้เปรียบมากขึ้น สู้เราร่วมมือกันโค่นล้มรัชทายาท ชูองค์ชายจ้าวลู่ขึ้นเป็นใหญ่ นี่สิถึงจะถูกต้อง”

“ใช่แล้ว ท่านหยางกงพูดได้ตรงใจข้ายิ่งนัก”

            ซือหม่าจิ้งเองก็เป็นจิ้งจอก มีหรือจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไร้ความจริงใจ แต่เพื่อผลประโยชน์ก็ตกลงเออออไปก่อน หยางกงจึงเร่งลงมือตามแผน ใช้หลานสาวเป็นเครื่องมือควบคุมองค์ชายจ้าวลู่ ขอเพียงองค์ชายลุ่มหลงในตัวนาง มีดอ่อน[1]ย่อมเชือดคนให้ตายดิ้นได้

            หยางกงผลักประตูวิหาร นำทางชายผู้สูงศักดิ์เข้าไปพบหญิงงามด้วยสีหน้าผู้ชนะ แต่เบาะนั่งสำหรับสวดมนต์กลับว่างเปล่า

            จิวหรงหายไปไหน?!

            ขุนนางเฒ่าขึงตาดุ สาวใช้ที่รับหน้าที่เฝ้าคุณหนูกลัวความผิด พวกนางจึงชี้ไปที่หน้าต่างวิหารแล้วทรุดลงหมอบตัวสั่นอยู่เช่นนั้น ถ้าหลานสาวคนงามไม่อยู่ แผนการที่หยางกงวางไว้ก็ล่มไม่เป็นท่า ความผิดพลาดที่ไม่น่าให้อภัยนี้ทำให้หยางกงโกรธจนหนวดกระดิก แต่ระงับอารมณ์ไว้เพราะเกรงว่าจะทำให้องค์ชายจ้าวลู่สงสัย

            “ดูเหมือนท่านหยางกงอยากให้องค์ชายพบใครบางคน พอจะบอกได้หรือไม่”

            ซือหม่าจิ้งยิ้มเยาะ และมีหญิงงามผู้หนึ่งเดินก้มหน้าเข้ามาในวิหารทางประตูอีกด้านหนึ่งอย่างรู้จังหวะ นัยน์ตาของนางสีดำสนิท สวยนอกอ่อนใน รูปร่างอวบอั๋น แต่งกายด้วยชุดสีเขียวดูสบายตา เรือนผมมีกลิ่นหอมของกำยานปรุงแต่งเข้ากับกลิ่นกุหลาบ ส่งกลิ่นหอมอบอวลยามบ่ายคล้อย

            นางคือเจียวเจียว บุตรสาวของซือหม่าจิ้ง

            “ขออภัยด้วยเจ้าค่ะท่านพ่อ ลูกไม่ทราบว่าท่านพ่อมีแขก”

เจียวเจียวย่อกายอย่างชดช้อย ปีนี้นางอายุสิบแปดถือว่าอยู่ในวัยอ่อนเยาว์เปล่งปลั่ง นางสบตาจ้าวลู่แวบหนึ่งแล้วก้มหน้างุด พวงแก้มแดงระเรื่อด้วยความเขินอายสายตาญาติผู้พี่ ซึ่งนับว่าเป็นจริตที่ถูกต้องตามประเพณีมากที่สุด องค์ชายหนุ่มมองเจียวเจียวตาไม่กะพริบ ซือหม่าจิ้งแทนที่จะเรียกบุตรสาวให้เข้ามาทักทายองค์ชาย กลับโบกมือไล่ให้ออกไป นางจึงย่อกายอีกครั้งแล้วหมุนตัวกลับโดยที่มีสาวใช้ช่วยประคอง

ความงามเย้ายวนตาทำให้จ้าวลู่มองตาไม่กะพริบ ท่วงท่าของนางขณะก้าวข้ามธรณีประตูจะต้องดึงชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นกางเกงที่ขลิบด้วยไหมทองสีเดียวกับชุด และเปิดให้เห็นข้อเท้าเล็กๆ น่ารักที่ซ่อนอยู่ในรองเท้าผ้าต่วนฉลุลายงดงาม

            “น้องเจียวเจียวโตขึ้นจนข้าจำแทบไม่ได้ ดวงตาใสแวววาว หน้าตาสะสวยเหมือนดอกไม้แรกแย้ม”

“นางยังเป็นเด็กไม่รู้ความเหมือนเดิมนั่นแหละพ่ะย่ะค่ะ วันนี้นางเสียมารยาท ขอองค์ชายทรงอภัยด้วย”

“ท่านลุงอย่าได้ตำหนินางเด็ดขาด ข้าไม่อยากให้นางพานโกรธข้า ได้ยินว่านางมีฝีมือด้านดนตรี พรุ่งนี้ข้าจะนำขลุ่ยขวางไปมอบให้ด้วยตนเอง”

“ขอบพระทัยที่ทรงเอ็นดูเจียวเจียว กระหม่อมจะสั่งให้คนจัดเตรียมสุราอาหาร ฟังเสียงขลุ่ยใต้ต้นท้อ ท่านหยางกงให้เกียรติมาร่วมสังสรรค์ด้วยเถิด”

ซือหม่าจิ้งจงใจหัวเราะเสียงดังเกินควร หยางกงจึงเอ่ยรับปากตามมารยาท แต่ในใจเดือดดาลใหญ่หลวง

น่าโมโหนัก!

[1] หมายถึงการใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องมือบ่อนทำลายฝ่ายตรงข้าม