หยางจิวหรง 3

การจะยกหลานสาวให้เชื้อพระวงศ์จะเสนอตรงไปตรงมาไม่ได้เด็ดขาด

กุลสตรีที่ดีจะต้องไม่ถูกนำไปแนะนำตัวกับคนแปลกหน้า แต่หยางกงก็จำเป็นต้องให้องค์ชายเห็นสินค้าชิ้นนี้ ดังนั้นหยางกงจึงสร้างโอกาสขึ้นมาด้วยการอ้างเรื่องนมัสการพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ ณ วัดเก่าแก่ที่สกุลหยางเป็นผู้อุปถัมภ์ และเชื้อเชิญให้องค์ชายจ้าวลู่มาร่วมเพื่อเป็นเกียรติ

            หยางจิวหรงถูกสั่งให้ไปไหว้พระในวันนั้นด้วย เพราะวัดเป็นหนึ่งในสถานที่ไม่กี่แห่งที่คุณหนูผู้ดีจะได้อยู่ตามลำพัง นางจะต้องอาบน้ำหอมและสวดมนต์อยู่ภายในวิหารเท่านั้น วันนั้นทั้งวันต้องตั้งสมาธิอยู่ในความสงบเพื่อรอให้องค์ชายจ้าวลู่ ‘บังเอิญ’ พบหญิงงาม

หยางกงจัดการให้สาวใช้สองคนเฝ้าหลานสาวไว้ให้ดี ห้ามนางก้าวออกจากวิหารก่อนถึงเวลาโดยเด็ดขาด วันนี้นางสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ปักเส้นไหมทองดูเรียบง่ายแต่มีรสนิยมตามแบบฉบับคุณหนูตระกูลชั้นสูง กระโปรงปักลวดลายดอกไม้เล็กๆ สดใสสบายตา หยางกงกำกับให้หลานสาวจะต้องนั่งคุกเข่าสวดมนต์ตรงจุดที่แสงตะวันยามบ่ายจะทอประกายบนแก้มอ่อนเยาว์พอดิบพอดี เพื่อให้มั่นใจว่าองค์ชายจ้าวลู่จะต้องประทับใจและทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สาวน้อยผู้นี้มาครอบครอง

            “เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”

“ขอบคุณท่านหยางกง”

ท่วงท่าขององค์ชายจ้าวลู่สบายๆ เหมือนเมฆเคลื่อนน้ำไหล เขาเป็นคนรูปหล่อและมีท่าทางน่าเกรงขาม หมอดูตาบอดหลายคนจับใบหน้าของเขาแล้วมักจะบอกตรงกันว่าเขาจะมีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ และคำทำนายของหมอดูก็เป็นจริง เพราะในเวลานี้เมื่อใดที่เขากระทืบเท้า เมืองหลวงก็สั่นสะเทือนไปหมด

“ท่านหยางหาข้ออ้างพาข้ามานมัสการ คงไม่ใช่เพราะใจบุญหรอกกระมัง บอกข้ามาตามตรงเสียดีกว่า ท่านกำลังมองหาอะไรอยู่”

บัลลังก์มังกรอย่างไรเล่า... หยางกงคิด ข้าต้องการบัลลังก์มังกร

“กระหม่อมกำลังมองหาผู้เหมาะสม ในแผ่นดินนี้มีผู้มากความสามารถมากมาย จะเอาเกวียนบรรทุกก็มิสิ้น จะเอาถังตวงก็ไม่หมด แต่พวกเขายังด้อยกว่ากระหม่อม”

“เพราะอะไร”

“เพราะคนพวกนั้นไม่รู้จักเลือกรับใช้เจ้านายให้ถูกต้อง แต่กระหม่อมนั้นรู้จักเลือก”

ว่าแล้วหยางกงก็คุกเข่าลงคำนับ เป็นการประกาศว่าสกุลหยางยินดีหนุนหลังองค์ชายจ้าวลู่ “แผ่นดินเดียวกันให้กำเนิดทั้งต้นข้าวและวัชพืช แม่น้ำสายเดียวกันมีทั้งเรือมังกรและแพสวะ กระหม่อมมั่นใจแล้วว่าผู้ใดคือเรือมังกร พระองค์คือเลือดเนื้อเชื้อไขโดยแท้ของฝ่าบาท ย่อมมีสิทธิขึ้นครองราชย์โดยชอบธรรม หาใช่คนผู้นั้น”

“ตอบได้ดี... ท่านรักษาท่าทีมาตลอด เหตุใดจึงตัดสินใจเลือกข้า”

“ฟ้าไม่อาจมีสองตะวัน กระหม่อมเพียงเลือกดวงตะวันที่สว่างโชติช่วงที่สุด ลำพังตัวกระหม่อมเองก็เป็นเพียงเปลวเทียนใกล้ดับ เป็นห่วงก็เพียงลูกหลาน จึงหวังว่าในภายภาคหน้าองค์ชายจะสนับสนุนค้ำชูสกุลหยางต่อไป”

“หึ! นับว่าท่านฉลาด ใครอยู่ข้างไท่จื่อก็เหมือนโยนซาลาเปาให้สุนัข”

จ้าวลู่ขยับพัดอย่างมีมาด รูปร่างของเขาองอาจผ่าเผย สวมชุดตัดเย็บอย่างประณีต เครื่องประดับไม่ว่าจะเป็นแหวนหยกที่นิ้วโป้งไปจนถึงจี้หยกล้วนเป็นของราคาแพงและหายาก กลิ่นกายหอมจรุงใจอันเป็นเอกลักษณ์เป็นกลิ่นของกำยานผสมกับกลิ่นสุรา หากนับตามสายเลือดแล้ว องค์ชายจ้าวลู่คือพระโอรสองค์โตของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน บวกกับแรงสนับสนุนจากสกุลซือหม่าซึ่งเป็นสกุลเดิมของฉีกุ้ยเฟย เขาจึงเป็นตัวเลือกตำแหน่งรัชทายาทอันดับต้นๆ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีวาสนาจะได้ครองตำแหน่งนี้

“เสด็จพ่อทรงละเลือน ตั้งหลานเป็นใหญ่แทนที่จะตั้งลูก ข้าจะต้องหาทางจัดการเรื่องนี้ให้ได้”

“กระหม่อมยินดีช่วยเหลือองค์ชายเต็มความสามารถ”

“ดี หากท่านรักษาคำพูด ข้าก็ย่อมตอบแทนผลงานของท่านอย่างสมน้ำสมเนื้อเช่นกัน”

หยางกงรักษาท่าทีต่อองค์ชายผู้นี้ในฐานะขุนนาง และประเมินในใจแล้วว่าองค์ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ผู้นี้มีดีให้สนับสนุน เขาจึงให้เกียรติเชื้อเชิญพาองค์ชายจ้าวลู่ขึ้นเขามาด้วยตนเอง เหลืออีกไม่กี่สิบก้าวก็จะขึ้นไปถึงวิหารแล้ว แต่ทว่ามีบุคคลผู้หนึ่ง ‘บังเอิญ’ พบทั้งคู่เสียก่อน

“ท่านลุงจิ้ง”

“คำนับองค์ชาย ช่างบังเอิญยิ่งนัก กระหม่อมเองก็มาสวดมนต์ไหว้พระเช่นกัน พระสนมฉีสบายดีกระมัง”

“เสด็จแม่สบายดี ท่านลุงเองก็มานมัสการที่นี่ด้วยหรือ”

จ้าวลู่ประสานมือคำนับพอเป็นพิธี ฉีกุ้ยเฟยเป็นน้องสาวของซือหม่าจิ้ง เขาจึงมีศักดิ์เป็นลุงแท้ๆ ขององค์ชายและคอยทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้ด้วย บุคคลผู้นี้เป็นขุนนางชั้นสูง ดูภายนอกมีรอยยิ้มแสนจะสุภาพอ่อนโยนและดูน่าเชื่อถือ หน้าที่การงานกินตำแหน่งถึงไท่ผู่[1] แต่ภายในเป็นคนใจแคบและขี้ระแวงอย่างยิ่ง

“องค์ชายอยู่ที่ไหน ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์อย่างกระหม่อมย่อมต้องอยู่ที่นั่นเพื่อดูแลความปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ ท่านหยางกง ดูท่าว่าข้าจะต้องปรับเหล้าท่านสามจอก โทษฐานพาองค์ชายมาเที่ยวแล้วไม่ชวนข้า”

“ข้าเห็นว่าท่านกำลังยุ่งจึงมิได้ชวน คราวหน้าจะต้องชวนท่านมาด้วยแน่นอน”

หยางกงยิ้มมีไมตรีแต่ในใจตรงกันข้าม น้องสาวของซือหม่าจิ้งเป็นลูกสะใภ้ของหยางกง แรกเริ่มซือหม่าจิ้งจึงเคารพหยางกงในฐานะญาติอาวุโส ฝ่ายหยางกงเองก็นับถืออีกฝ่ายในฐานะลูกหลานตระกูลขุนนางเก่าแก่ จนเมื่อฮ่องเต้แต่งตั้งคนของตระกูลซือหม่าเป็นขุนนางใหญ่ ลดทอนอำนาจของฝ่ายหยางกง หนำซ้ำซือหม่าจิ้งยังคอยทูลแนะนำให้ฮ่องเต้เตะโด่งหยางกงไปเป็นราชครูซึ่งไร้อำนาจ ทั้งสองฝ่ายจึงขัดแย้งกันรุนแรงขึ้นทุกที แย่งชิงอำนาจให้ฝ่ายตนเองอย่างดุเดือด

ตระกูลซือหม่ากับตระกูลหยางขับเคี่ยวแย่งอำนาจกันมานาน การปรากฏตัวในวันนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นการบอกหยางกงอ้อมๆ ว่าตระกูลซือหม่ารู้ทันความคิดของหยางกง อย่าได้คิดยืมดอกบัวถวายพระ[2] ขณะเดียวกันตระกูลซือหม่าเองก็ยังต้องการฐานอำนาจของหยางกงเพื่อสนับสนุนองค์ชายจ้าวลู่ขึ้นครองบัลลังก์ หากหมดความจำเป็นต้องใช้งูเห่าอย่างหยางกงเมื่อไร ตระกูลหยางก็จะต้องถูกเก็บทั้งตระกูลเช่นกัน

ทั้งสองฝ่ายมองตากัน ต่างฝ่ายต่างเก็บซ่อนดาบไว้ใต้รอยยิ้ม ก่อนจะหัวเราะราวกับเป็นเพื่อนกันมานาน

[1] ผู้ดูแลรถทรง ม้าทรง บังคับบัญชาการสร้างอาวุธ รถทรงและม้าพระที่นั่ง

[2] ยืมดาบฆ่าคน