บทที่ 6 ไฟ

พิสุทธิ์ตื่นมาเกือบเที่ยงข้างกายไม่มีร่างเล็กของจองในอ้อมกอดคแต่ความอิ่มเอมกับกลิ่นหอมยังติดตรึงผิวกายไม่จาง ร่างสูงลากขาสั่นๆ เดินกลับมาบ้านบทรักเมื่อคืนสูบเอาพลังงานออกไปจนหมดทำเอาหิวโหยของกินมากกว่าหนไหน

พิสุทธิ์นั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน รับจานข้าวจากป้ามาถือไว้ยังไม่ตักเข้าปาก ความสงสัยที่ยังคาใจทำให้เขาสบโอกาสถาม

“ป้า.. ปกติแถวท้ายหมู่บ้านนี่มีบ้านใครอยู่อ้ะ ผมได้ยินมาว่ามีบ้านเก่าๆ อยู่หลายหลัง”

ทันทีที่พูดจบคนเป็นป้าก็ชักสีหน้าไม่พอใจวางพัดใบตาลลงกับพื้นทันที ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา

“เอ็งไปได้ยินใครพูดมาไปเดินเพ่นพ่านแถวนั้นมาเหรอ?”

“เปล่า แค่ถามเฉยๆ เห็นช่วงนี้คนพูดถึงกันบ่อย” พิสุทธิ์พยายามทำน้ำเสียงให้ปกติ

หญิงชราถอนหายใจยาว สายตาเหลือบไปมองรอบบ้านอย่างระแวงก่อนจะลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “ท้ายหมู่บ้านไม่มีใครเขาไปกันหรอกที่นั่นมันมีแต่พวกคนแก่ที่ถูกปอบสิงถึงต้องถูกเนรเทศไปอยู่ที่นั่นไง ปล่อยให้ไปอยู่รวมกันที่นั่นไม่ให้มาปะปนกับพวกเราให้ต้องระแวงว่าเป็ดไก่ใครจะหายเพราะถูกจับกิน”

”พิสูจน์ได้เหรอว่าพวกเขาเป็น?“

“พิสูจน์พิเสิทอะไรใครๆ เขาก็ลือกัน พวกปอบ พวกกระสือ พวกกะหังชอบออกหากินตอนกลางคืน ชาวบ้านเขากลัวก็เลยรวมหัวกันไล่ไปอยู่ที่นั่นโดยเฉพาะไอ้เด็กที่แม่เอามาทิ้งไว้ให้ยายที่เป็นปอปเลี้ยง... รายนั้นก็ทำตัวแปลกไม่มีใครเคยเห็นหน้าค่าตา ยายสายแกหวงนักหนา ห้ามออกไปเจอคนแหงล่ะเพราะถ้าชาวบ้านรู้ว่าเป็นลูกเป็นหลานปอปพวกนี้ก็ถูกกุมกระทืบตาย"

พิสุทธิ์นิ่งงันไป คำพูดของป้าทำให้ภาพของ ‘จอง’ ในหัว ไอ้ตัวบางส่งกลิ่นหอมยั่วตัวผู้นั่นอะนะจะมีปัญญาทำอะไรใคร แค่ขัดขืนไม่ให้ถูกจับเย็ดยังทำไม่ได้พิสุทธิ์รู้สึกสับสนไม่น้อยชายหนุ่มหัวสมัยใหม่กับอะไรแบบนี้ความรู้สึกต่อจองเมื่อคืนทิ้งร่องรอยความสุขสมลึกซึ้งเกินไป

…

หัวค่ำวันต่อมา

พิสุทธิ์กลับไปเฝ้าข้าวที่เถียงนาไม้หลังน้อยอีกครั้งทันทีที่ก้าวขึ้นบนเรือนกลิ่นหอมเย็นจางๆ ก็ลอยมาแตะจมูก กลิ่นน้ำกามเมื่อคนบนเรือนราวกับยังคงอยู่มันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเขาอย่างรุนแรง ความทรงจำถึงรสสัมผัสจากเมื่อคืนพุ่งเข้ามาจนอยู่ไม่สุข

เขาทนความร้อนในใจไม่ไหว จึงตัดสินใจเดินไปทางท้ายหมู่บ้านแม้ในใจจะรู้ว่าคนแถวนี้ถูกมองว่าเป็น "ทายาทผีสาง" แต่สำหรับพิสุทธิ์ถ้าผีไร้เดียงสาขนาดนั้น น่ารักแบบนั้น ความคิดที่อยากได้มาครอบครองกลับแล่นเข้ามาแทนที่ความกลัวจนหมดสิ้น

แซ่กกก

แล้วเขาก็เห็นร่างบางที่คุ้นตากำลังเดินก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงแนวต้นไม้มุมคันนาจองเงยหน้าขึ้นมาเจอกับคนที่นอนด้วยกันมีอะไรกันมากมายจนยากจะทำตัวให้ปกติได้

ร่างบางดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานใสนั้นแดงก่ำดุจผลไม้สุก ขาเล็กรีบถอยหลังเดินหนีทันทีที่เห็นพิสุทธิ์

"จะหนีไปไหน! หยุดเดี๋ยวนี้!" พิสุทธิ์ตะโกนไล่ตามไปจนทัน เขาคว้าข้อมือจองไว้แน่น

"ปล่อย... อย่าตีผม"

"ใครจะตีมึง?"

"คุณรู้้แล้วใช่ไหมว่าผมเป็นหลานยายสาย"

"รู้แล้วไงวะ"

"ยายบอกว่าคุณต้องรู้แน่ๆ... ถ้าเจอต้องรีบหนี ไม่งั้นจะถูกฆ่าทิ้ง" จองพูดเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว

พิสุทธิ์กระตุกยิ้มความเชื่อที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนอย่างสาหัสกำลังทำให้เขาอารมณ์เสียอย่างหนัก

"งั้นก็ไม่ต้องคุย... เราก็ทำอย่างอื่นที่ไม่ต้องพูดกันไง ดีไหม?"

พิสุทธิ์ไม่รอช้า พลิกร่างบางให้หันหลังเข้าหาต้นไม้ใหญ่ที่ จองร้องอื้ออึงในลำคอด้วยความตื่นตระหนก แต่พิสุทธิ์กลับกดไหล่เล็กๆ นั้นให้หลังแอ่น มือหนาถลกผ้าถุงสีมอซอขึ้นไปกองไว้เหนือเอวบาง เผยให้เห็นก้นงอนสั่นระริกด้วยความตื่นกลัวและแล้วอารมณ์สวาทที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

"กางขาออก"

พิสุทธิ์สั่งพลางจัดการกดนิ้วชี้และนิ้วกลางแหย่เข้าไปในรูจีบที่หุบปิดสนิททันที

ฟุ้บบบ!

"อื๊อออ ย อย่า มันยังบวมอยู่"

นิ้วหนาแทรกผ่านเข้าไปได้ง่ายดายเพราะความเปียกชุ่มที่ไหลออกมารูรักที่พึ่งโดนรังแกไม่ทันครบวันก็ถูกตอกย้ำขยับนิ้วเข้าออกรัวเร็ว บดขยี้ผนังภายในที่บีบรัดอีกครา

ฟุ่บๆๆ

"อ๊ะ... อ๊าาา... ไม่นะ...ตรงนั้น"

จองร้องครางเสียงหลง สะโพกเด้งสวนนิ้วพิสุทธิ์อย่างลืมตัว ความเสียวซ่านแล่นผ่านกระดูกสันหลังจนจองต้องจิกเล็บลงบนเปลือกไม้ พิสุทธิ์เร่งจังหวะนิ้วจนเกิดเสียงน่าอายดังลั่น ก่อนจะกระแทกนิ้วเข้าไปซ้ำๆ จนร่างบางกระตุกเกร็ง น้ำรักพุ่งกระฉูดออกมาเลอะเปรอะไปตามเรียวขาสั่นระริก

ผล่อกก!

มึงแตกอีกแล้วจอง ร่างกายของมึงไวต่อการสัมผัสของกูขนาดนี้ยังจะหนีกูไปไหนอีก

"แฮ่กกก ผม..ผมไม่อยากถูกคุณเกลียด"

เมื่อเห็นจองหอบจนตัวโยนและอ่อนระทวยแทบสิ้นแรง พิสุทธิ์ก็รีบปลดกางเกงตัวเองออก ปล่อยท่อนเนื้อใหญ่ยักษ์ที่แข็งผงาดจนปวดร้าวออกมา เขาจับจองให้ตั้งหลักใหม่ ก่อนจะจับแท่งเนื้อจ่อเข้าที่ช่องทางที่เพิ่งถูกเขาส่งนิ้วไปเปิดทางไว้

"คนที่กูไม่เกลียด..ก็คงมีแค่เมียเท่านั้นแหละ"

สวบบบบ

ดุ้นร้อนแทงพรวดเดียวจนสุดลำ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของจองที่ผสมปนเปไปกับความต้องการที่ไม่อาจต้านทาน

อ่ะ อ๊ะ อ๊าาา

ปั่บๆๆๆๆ

ร่างบางเบียดชิดกับเปลือกไม้ ขณะที่พิสุทธิ์เริ่มซอยเอวเข้าออกอย่างหนักหน่วง เสียงดังสะท้อนไปทั่วผืนนา จองเชิดหน้าขึ้น กัดปากแน่นยอมรับความกระหายของชายหนุ่ม ปล่อยให้ความต้องการครอบงำความหวาดกลัวทั้งหมด

พิสุทธิ์จัดการอุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มแตง มือหนาประคองสะโพกกลมมนสั่นระริกไว้มั่น แท่งควยของเขายังคงคาค้างอยู่ในช่องทางรักที่บีบรัดแน่นไม่ยอมปล่อย จองร้องครางเสียงหลงเมื่อพิสุทธิ์เริ่มออกเดิน จังหวะที่ร่างสูงก้าวเดิน ร่างของจองก็สั่นสะเทือนตามแรงกระแทกจากภายในทุกก้าวที่ก้าวผ่านคันนา

“อ๊าาา... คุณ... มัน... มันลึก... เสียว อื้อออ!”

จองพร่ำเพ้อ หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน รูรักที่โอบรัดแก่นกายพิสุทธิ์ไว้ถูกเสียดสีจนเนื้อข้างในปลิ้นออกมาทุกครั้งที่เขาขยับ

พิสุทธิ์เหยียดกายเดินไปข้างหน้าพลางกระแทกสวนขึ้นไปเป็นจังหวะเน้นๆ

“มึงชอบมัน กูกูชอบรูมึงชิบหาย!”