首頁 / วาย / บักปอบ / บทที่ 7 🔥

分享

บทที่ 7 🔥

last update publish date: 2026-06-15 15:05:37

ปั่บๆๆๆๆ

ทุกก้าวที่เดินมาถึงเถียงนาไม้ พิสุทธิ์ยิ่งเน้นจังหวะกระทุ้งลึก แรงกระแทกที่อัดใส่รูรักซ้ำๆ ทำให้จองที่ไร้ทางสู้ต้องเกาะไหล่เขาแน่น รูที่ถูกกระแทกจนช้ำแดงบัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำรักที่ไหลนองทะลักออกมาตามง่ามขาจนเปียกโชก

เมื่อถึงแคร่บนเถียงนา พิสุทธิ์จับจองคลานสี่ขาเหมือนสัตว์ที่ยอมสยบ จองก้มหน้าก้มตา ปล่อยให้สะโพกส่ายร่อนไปตามแรงเย็ดอย่างน่าไม่อาย

สวบบบ

พิสุทธิ์คว้าเอวบางเอาไว้แล้วกระแทกใส่ไม่ยั้ง สวนลำควยแข็งขึงเข้าออกลึกสุดลำจนมิดโคน เสียง ตับ! ตับ! ตับ! ดังสะเทือนไปทั้งพื้นไม้ จองร่อนตูดร่านสวาทบดขยี้แก่นกายของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

“อูยยยย... อ๊าาา... จะ... จะแตกแล้ว... มัน... มันออกมาแล้ว!”

จองร้องเสียงหลง เมื่อแรงกระแทกที่พิสุทธิ์กระหน่ำใส่จุดกระสันซ้ำๆ ทำให้เขากลั้นไม่อยู่ ปัสสาวะอุ่นๆ ไหลทะลักออกมาจากช่องทางรักพร้อมกับน้ำสวาท อาบย้อมท่อนเนื้อของพิสุทธิ์จนเปียกโชกไปหมด

ซ่าาาาา

“เยี่ยวแตกเลยเหรอวะ! ร่านจริงๆ!”

พิสุทธิ์คำรามอย่างถูกใจ เขาไม่หยุดเพียงเท่านั้น ยิ่งจองปล่อยออกมาเขาก็ยิ่งตอกอัดแรงขึ้นจนจองแทบขาดใจตาย ร่างกายของจองสั่นสะท้านเป็นเจ้าเข้า น้ำรักและหยาดปัสสาวะผสมปนเปกันไหลหยดลงบนพื้นไม้เป็นทางยาวอย่างลามก

พิสุทธิ์ไม่ยอมให้จบง่ายๆ เขากระชากจองให้คลานบนพื้นยังไม่ถอนแก่นกายออกแม้แต่นิดเดียว ทุกครั้งที่จองขยับตัวไปข้างหน้า พิสุทธิ์ก็สวนกระแทกเข้าใส่จนจองต้องร้องอื้ออึง จองคลานไปข้างหน้าอย่างหมดแรง แต่สะโพกยังคงร่อนส่ายด้วยความเสียวซ่านไม่หยุด

“อื้อออ... ไม่ไหวแล้ว.. อ๊ะ... อ๊าาา!”

จองหมดเรี่ยวแรงฟุบหน้าลงกับพื้นไม้ พิสุทธิ์จึงโถมตัวเข้าใส่ซ้ำเป็นชุดสุดท้าย กระแทกกระทั้นจนสุดกำลังส่ง น้ำกามข้นคลั่กของพิสุทธิ์ฉีดพ่นเข้าไปจนล้นทะลักออกมาจากรูรักที่สั่นระริก

ผล่อกกก!!

“ซี้ดดดด แม่ง กูจะตายเพราะเย็ดมึงมากกว่าโดนผีจับแดกมากกว่าไอ้ตัวดี”

พิสุทธิ์จัดการอุ้มร่างที่อ่อนปวกเปียกของจองลงไปยืนข้างตุ่มน้ำใบใหญ่ ประคองร่างบางยืนเบียดกันตักน้ำน้ำเย็นราดกระทบผิวจนจองสะดุ้งเฮือก คว้าสบู่ก้อนถูจนเป็นฟองฟอด แล้วเริ่มละเลงลงบนผิวขาวผ่อง มือหนาของเขาไม่ได้ถูเบาๆ แต่เน้นหนักไปตามซอกคอ ไหปลาร้า ลงมาถึงยอดอกที่ยังชูชันสู้มือ ก่อนจะวนไปฟอกฟองนุ่มตรงซอกขาอ่อนที่ฉ่ำแฉะไปด้วยคราบกาม มืออีกข้างก็ช้อนสะโพกมนไว้แน่น กดร่างจองให้บดเบียดกับหน้าขาแข็งตึงของเขาใต้น้ำ

"ซี้ด... แม่ง... กลิ่นมึงนี่มันยั่วจริงๆ" พิสุทธิ์ครางต่ำ พลางใช้ปลายนิ้วหยาบก้านคลึงวนตรงปากทางรักที่ยังอ้าเผยอ ล้างคราบเมือกเหนียวเหนอะออกอย่างถือวิสาสะ

จองหอบหายใจรวยริน ผิวหน้าแดงก่ำจากอารมณ์ที่ยังค้างคา พิสุทธิ์จูบซับตามโหนกแก้มที่เปียกน้ำ ก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าท้องแกร่งแนบสนิทกับหน้าท้องแบนราบของจอง

"เดี๋ยวพ่อกูหายกูต้องกลับไปทำงานในเมือง... มึงจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีกู?"

จองชะงักไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหว มือที่โอบกอดไหล่หนาไว้เริ่มสั่น

"ผม..."

พิสุทธิ์ไม่ปล่อยให้คำตอบหลุดออกมาง่ายๆ เขาจับจองหันหลังให้ พาดแขนจองไว้กับขอบตุ่ม มือหนาบีบเค้นสะโพกจองแรงๆ จนขึ้นรอยนิ้ว

"มึง... ชอบมั้ย? ชอบตัวกูไหม... ชอบที่กูเย็ด ชอบให้กอด ชอบเห็นหน้ากู... มึงชอบอะไรในตัวกูบ้าง บอกกูมาสิ"

"คือ... ผม..." จองก้มหน้าคางสั่น ความละอายกับความเสียวมันตีกันจนพูดไม่ออก

"มึงเย็ดกับกูจนร่านควยขนาดนี้ มึงจะอยู่ได้ยังไงถ้าไม่มีกู!" พิสุทธิ์เค้นเสียงต่ำ มือข้างที่ว่างก็สอดเข้าไปขยี้ยอดอกจนจองแอ่นตัวหวือร้องเสียงหลง

"คุณ... อื้อออ!"

"ไปไหม..."

"ปะ... ไปไหนครับ?" จองถามเสียงแหบพร่า

"ไปอยู่บ้านกูที่กรุงเทพฯ ไปอยู่กับกู" พิสุทธิ์จ้องลึกเข้าไปในตาจอง "กูเบื่อที่นี่เต็มที มึงไม่ต้องอยู่เป็นตัวประหลาดให้ใครนินทาอีกแล้ว"

"ผม... ไปไม่ได้... ยายผม..."

"เอาไปด้วยสิ! ยายมึงน่ะ แกคงไม่อยากให้หลานตัวเองโดนตราหน้าว่าเป็นปอบอยู่แบบนี้หรอก" พิสุทธิ์ใช้มือลูบไล้ไปตามต้นขาอ่อนของจองที่สั่นไม่หยุด "กูให้เวลามึงคิดแค่หลังจาก 'เย็ดกันเสร็จ' รอบนี้ มึงต้องตอบกูมา ว่าจะให้กูทิ้งมึงไว้ที่นี่แล้วหายไปจากชีวิตมึง หรือจะเลือกอีกทาง ไปอยู่กับกู ไปเป็นเมียกูที่กรุงเทพฯ"

จองยืนนิ่งตัวแข็งทื่อพิสุทธิ์ไม่รอให้จองตั้งตัว ก้มลงดูดดึงริมฝีปากจองอย่างดุเดือด ลิ้นหนาเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างโหยหากอดเกี่ยวร่างจองแน่นแทรกตัวเข้าไประหว่างขาที่สั่นเทา ความร้อนแรงของบทรักรอบใหม่เริ่มปะทุขึ้น

พิสุทธ์กดจองให้ยันมือกับขอบตุ่มน้ำเอาไว้ ก่อนจะจับขาเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นเหยียบขอบตุ่มสูงเด่น เผยให้เห็นรูสวาทที่บวมเป่งและแฉะฉ่ำยิ่งกว่าเดิมจากการถูกน้ำชโลม พิสุทธิ์ใช้ฝ่ามือที่ชุ่มฟองสบู่ลูบไล้ไปทั่วกลีบดอกไม้สีหวานนั้น จนจองต้องเชิดหน้าครางฮือด้วยความเสียว

"อื้อ... คุณ... ตรงนั้น... สบู่มัน... อ๊ะ!"

พิสุทธิ์โน้มตัวเข้าไปใกล้ จูบเม้มริมฝีปากที่สั่นระริกของจองอย่างเร่าร้อน ลิ้นหนาสอดเข้าไปพัวพันกับลิ้นเล็กของจองอย่างดุเดือด เขาแลบลิ้นเลียไปทั่วลำคอระหงและดูดเม้มยอดอกจนเกิดรอยแดงเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาสอดท่อนเนื้อแข็งขึงเข้าไปในช่องทางรักที่ลื่นปรื๊ดด้วยฟองสบู่

สวบบบ!

"อ๊าาา! คุณ... อื้อออ!" จองร้องลั่น พิสุทธิ์ซอยสะโพกกระแทกใส่ท่ามกลางน้ำในตุ่ม จังหวะการเย็ดในน้ำมันลื่นไหลและเสียวซ่านกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าไป แรงอัดของน้ำจะช่วยหนุนให้ท่อนเนื้อของเขาแนบชิดกับผนังรูรักของจองจนมิดสนิท

"ร่อนสิ... ร่อนรูแบบที่มึงชอบ" พิสุทธิ์สั่งพลางก้มลงดูดปากจองซ้ำๆ จองกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ร่อนสะโพกบดเบียดกับลำควยของพิสุทธิ์ภายในตุ่มน้ำ น้ำสบู่และน้ำรักผสมปนเปจนเป็นฟองขาวขุ่นลอยฟ่องไปรอบตัว

พิสุทธิ์จับสะโพกจองแน่นแล้วกระแทกสวนขึ้นไปเป็นจังหวะเน้นๆ

สวบๆๆๆๆ

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องผสานกับเสียงน้ำในตุ่ม ทุกครั้งที่เขาแทงลึก จองจะแอ่นกายรับ น้ำเย็นๆ รอบตัวยิ่งกระตุ้นให้ร่างกายของทั้งคู่เร่าร้อนขึ้นจนเกือบคลั่ง พิสุทธิ์จูบซับความหวานจากปากของจองอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ลิ้นของพวกเขายังคงพันนัวเนียกันไม่ห่าง ในขณะที่ช่วงล่างของพิสุทธิ์รัวกระแทกจนรูสวาทของจองบวมฉี่และฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำรักที่ออกมาไม่หยุด

"เสียวไหม... ตอบสิ ทำไมรูหีมึงเอาแต่ดูดควยกูแน่นเลยนะ" พิสุทธิ์คำรามพลางเร่งเครื่องซอยถี่ๆ จนน้ำในตุ่มกระฉอกออกมานองพื้น จองร่อนสะโพกสวนใส่ร่างบางสะท้านก่อนจะตอกอัดน้ำกามพุ่งออกมาผสมกับฟองสบู่ในน้ำสุดท้าย

สวบบบบ

อ๊าาาาา!

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • บักปอบ   บทที่ 8 จบ

    ในมุ้งหลังเก่าบนเถียงนา กลิ่นอายความหื่นกามจากเมื่อครู่ยังไม่จางหาย พิสุทธิ์นอนกอดจองไว้แน่น สองคนเบียดตัวชิดกันจนแทบเป็นเนื้อเดียว พิสุทธิ์ใช้นิ้วเขี่ยเล่นกับเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของจอง ก่อนจะกดจูบลงบนไหล่เนียนที่ยังมีรอยแดงจางๆ จากอารมณ์เมื่อเช้า"ว่าไงคิดได้หรือยัง" พิสุทธิ์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบๆ "ผมไม่เคยไปไหนเลย"จองที่นอนซบอยู่กับอกแกร่งเงยหน้าขึ้นมองแววตาพิสุทธิ์ที่ไม่มีความรังเกียจเจือปนเหมือนที่คนอื่นมอง "แล้วแม่คุณล่ะ... เขาจะไม่ว่าเหรอถ้าพาคนอย่างผมไปอยู่ด้วย""แม่กูเหรอ? แม่กูเขาคนหัวโบราณ รักที่ดิน รักทุ่งนาที่นี่จะตายไป ให้แกย้ายไปอยู่ในเมืองแกก็ไม่เอาหรอก แกชอบอยู่ของแกแบบนั้นแหละ เรื่องมึงกับยายไม่ต้องห่วงกูจัดการเอง"จองฟังแล้วก็นิ่งไป ความกลัวที่จะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างยังติดอยู่ในใจ แต่พอหันมาเห็นแววตาของพิสุทธิ์ ความกลัวพวกนั้นก็หายไปครึ่งหนึ่ง คนคนนี้ที่ยอมลุยโคลนลุยสวนมาเอาตัวเขาไปได้ ก็คงปกป้องเขาได้เหมือนกัน…แดดสายส่องลงมาจนเหงื่อซึมตามไรผม พิสุทธิ์เดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปที่ชานเรือนกระท่อมท้ายหมู่บ้านท่าทางแน่วแน่ทันทีที่พ่อหายป่วยเพราะความดันขึ้นโรคคนแก่ที่ใช้ร่างกา

  • บักปอบ   บทที่ 7 🔥

    ปั่บๆๆๆๆทุกก้าวที่เดินมาถึงเถียงนาไม้ พิสุทธิ์ยิ่งเน้นจังหวะกระทุ้งลึก แรงกระแทกที่อัดใส่รูรักซ้ำๆ ทำให้จองที่ไร้ทางสู้ต้องเกาะไหล่เขาแน่น รูที่ถูกกระแทกจนช้ำแดงบัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำรักที่ไหลนองทะลักออกมาตามง่ามขาจนเปียกโชกเมื่อถึงแคร่บนเถียงนา พิสุทธิ์จับจองคลานสี่ขาเหมือนสัตว์ที่ยอมสยบ จองก้มหน้าก้มตา ปล่อยให้สะโพกส่ายร่อนไปตามแรงเย็ดอย่างน่าไม่อาย สวบบบพิสุทธิ์คว้าเอวบางเอาไว้แล้วกระแทกใส่ไม่ยั้ง สวนลำควยแข็งขึงเข้าออกลึกสุดลำจนมิดโคน เสียง ตับ! ตับ! ตับ! ดังสะเทือนไปทั้งพื้นไม้ จองร่อนตูดร่านสวาทบดขยี้แก่นกายของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย“อูยยยย... อ๊าาา... จะ... จะแตกแล้ว... มัน... มันออกมาแล้ว!”จองร้องเสียงหลง เมื่อแรงกระแทกที่พิสุทธิ์กระหน่ำใส่จุดกระสันซ้ำๆ ทำให้เขากลั้นไม่อยู่ ปัสสาวะอุ่นๆ ไหลทะลักออกมาจากช่องทางรักพร้อมกับน้ำสวาท อาบย้อมท่อนเนื้อของพิสุทธิ์จนเปียกโชกไปหมดซ่าาาาา“เยี่ยวแตกเลยเหรอวะ! ร่านจริงๆ!” พิสุทธิ์คำรามอย่างถูกใจ เขาไม่หยุดเพียงเท่านั้น ยิ่งจองปล่อยออกมาเขาก็ยิ่งตอกอัดแรงขึ้นจนจองแทบขาดใจตาย ร่างกายของจองสั่นสะท้านเป็นเจ้าเข้า น้ำรักและหยาดปัสสาวะผสม

  • บักปอบ   บทที่ 6 ไฟ

    พิสุทธิ์ตื่นมาเกือบเที่ยงข้างกายไม่มีร่างเล็กของจองในอ้อมกอดคแต่ความอิ่มเอมกับกลิ่นหอมยังติดตรึงผิวกายไม่จาง ร่างสูงลากขาสั่นๆ เดินกลับมาบ้านบทรักเมื่อคืนสูบเอาพลังงานออกไปจนหมดทำเอาหิวโหยของกินมากกว่าหนไหนพิสุทธิ์นั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน รับจานข้าวจากป้ามาถือไว้ยังไม่ตักเข้าปาก ความสงสัยที่ยังคาใจทำให้เขาสบโอกาสถาม“ป้า.. ปกติแถวท้ายหมู่บ้านนี่มีบ้านใครอยู่อ้ะ ผมได้ยินมาว่ามีบ้านเก่าๆ อยู่หลายหลัง”ทันทีที่พูดจบคนเป็นป้าก็ชักสีหน้าไม่พอใจวางพัดใบตาลลงกับพื้นทันที ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา “เอ็งไปได้ยินใครพูดมาไปเดินเพ่นพ่านแถวนั้นมาเหรอ?”“เปล่า แค่ถามเฉยๆ เห็นช่วงนี้คนพูดถึงกันบ่อย” พิสุทธิ์พยายามทำน้ำเสียงให้ปกติหญิงชราถอนหายใจยาว สายตาเหลือบไปมองรอบบ้านอย่างระแวงก่อนจะลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “ท้ายหมู่บ้านไม่มีใครเขาไปกันหรอกที่นั่นมันมีแต่พวกคนแก่ที่ถูกปอบสิงถึงต้องถูกเนรเทศไปอยู่ที่นั่นไง ปล่อยให้ไปอยู่รวมกันที่นั่นไม่ให้มาปะปนกับพวกเราให้ต้องระแวงว่าเป็ดไก่ใครจะหายเพราะถูกจับกิน””พิสูจน์ได้เหรอว่าพวกเขาเป็น?““พิสูจน์พิเสิทอะไรใครๆ เ

  • บักปอบ   บทที่ 5 🔥

    อ๊บๆ อ๊บๆความมืดสลัวก่อนรุ่งสางยังคงปกคลุมเถียงนา อากาศเย็นทำให้ร่างบางขดตัวซุกหน้าเข้าหาไออุ่นจากอกแกร่ง พิสุทธิ์ปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวที่โคนขาท่อนเนื้อของเขาแข็งขึงจนปวดหนึบหลังจากได้ปลดปล่อยไปหลายรอบเมื่อคืนนี้เขานอนมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มือหนาเริ่มซุกซนไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนบีบเค้นก้อนเนื้อนุ่มนิ่มที่บั้นท้ายอย่างแรง จนจองส่งเสียงครางประท้วงในลำคอแต่อย่างั้นก็ยังไม่ยอมตื่นพิสุทธิ์ไม่หยุดแค่นั้น เขาเลื่อนมือขึ้นมาบีบเค้นยอดอกที่ยังคงแข็งเป็นไตของจองอย่างมันเขี้ยว ทั้งบดทั้งขยี้จนจองเริ่มขยับตัวด้วยความรำคาญ ดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือขึ้นมองภาพชายหนุ่มที่นอนจ้องเขาอยู่ด้วยสายตาหื่นกระหาย"งือ... ปล่อย..." จองพึมพำเสียงพร่า มือเล็กพยายามผลักอกพิสุทธิ์ออก แต่คนตัวโตกว่ากลับไม่ยอม เขาจับมือจองมาวางไว้บนลำควยแข็งขึงที่กำลังผงาดง้ำอยู่ตรงหน้า "ตื่นแล้วเหรอช่วยหน่อยมันแข็งทุกไม่แตกสักที"จองจำยอมต้องทำตาม เขาค่อยๆ ชักรูดแท่งเนื้อร้อนผ่าวเข้าออกด้วยมือเล็กๆ ที่เปียกแฉะไปด้วยน้ำลายและเมือกสวาท พิสุทธิ์ครางฮือในลำคอเมื่อได้รับสัมผัสที่คาดเด

  • บักปอบ   บทที่ 4 🔥

    พิสุทธิ์กดสะโพกสอบเข้าหามือเล็ก ความกระหายก่อตัวขึ้นทวีคูณ กลิ่นเดิมๆ ของจองทวีความรุนแรงขึ้นยามแนบชิด พิสุทธิ์แทบคลั่งละมือจากยอดอกเล็กชูชัน ปรายสายตามองคนตัวเล็กที่นอนหอบหายใจแอ่นอกกระตุกพราดๆ อยู่บนเสื่อด้วยความกระสัน มือหนาถลกผ้าถุงลายดอกสีสดขึ้นไปกองไว้บนเอวบางของจอง เผยให้เห็นสัดส่วนช่วงล่างที่ขาวเนียนตัดกับสีหวานของร่องรักฉ่ำเยิ้มที่ไหลออกมาจากความตื่นตัว"ร่านหรือยัง..." พิสุทธิ์พึมพำเสียงแหบพร่า ก่อนจะโน้มตัวลงไปจับขาเรียวขาวทั้งสองข้างแยกออกกว้างร่องสวาทที่หุบปิดสนิทอ้ากว้างกว่าเดิมจมูกโด่งไซร้ไปตามซอกขาอ่อนที่สั่นระริก กลิ่นหอมละมุนดั่งดอกไม้กลางคืนชัดเจนขึ้นปลายลิ้นร้อนจัดละเลงลงบนรอยแยกสีหวานที่บวมเป่งจากการถูกเร้าอารมณ์ทันทีแผล่บ!"อ๊ะ! อ๊าาาา...อย่า..." จองร้องครางเสียงหลง สะโพกเล็กเด้งรับสัมผัสสยิวด้วยความไม่ประสา พิสุทธิ์ใช้ลิ้นตวัดเลียวนเวียนอยู่รอบรูสวาทที่กำลังขมิบตอดรับสัมผัสอย่างรุนแรง เขาแกล้งใช้ปลายลิ้นสะกิดติ่งสวาทที่แข็งเป็นไตก่อนจะดูดดึงมันจนจองตัวกระตุกเกร็ง"ซี๊ดดด... มึงหอมไปทั้งตัวเลยดูสิ รูฉ่ำไปหมดแล้ว" พิสุทธิ์เงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า ร่องสวาทเผยออ

  • บักปอบ   บทที่ 3 ๆ 🔥

    เสียงฝนข้างนอกเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบใบตองดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในมุ้งหลังเก่า แสงจากตะเกียงจ้าวพายุที่หรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสีส้มสลัวขับเน้นให้บรรยากาศดูอึมครึมและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ"นอนบนเสื่อ ในมุ้งเดียวกันนะ" พิสุทธิ์หย่อนตัวลงนั่งข้างๆ จองที่ขยับเข้าไปรออยู่ก่อนแล้ว กลิ่นหอมเย็นประหลาดที่ออกจากตัวคนตัวเล็กนั้นยิ่งได้กลิ่นใกล้ๆ ยิ่งใกล้กันก็ยิ่งปั่นป่วน"อยู่หมู่บ้านนี้ตลอดเลยใช่ไหม" เขาเริ่มบทสนทนา พยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มพุ่งพล่าน"อื้อ" จองตอบสั้นๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นดูฉ่ำเยิ้มเมื่อต้องแสงไฟ"ไม่อยากไปอยู่กรุงเทพฯ บ้างเหรอ?""อยากสิ..เพราะใครๆ ก็ไปกันแต่ฉันต้องดูแลยาย"พิสุทธิ์ขยับเข้าไปใกล้กลิ่นหอมดอกไม้ป่ารัญจวนใจทำเอาเขาต้องโน้มหน้าไปสูดดมที่ซอกคอขาวเนียนนั้นแรงๆ หนึ่งที "มีแฟนหรือยัง?"จองส่ายหน้าเบาๆ "ย..ยัง""ไม่เหงาหรือไง หน้าตาน่ารักดีนะ ไม่มีใครมาชอบเหรอ" พิสุทธิ์ใช้มือหนาประคองใบหน้าอีกฝ่ายให้หันมาสบตา เสียงแหบพร่าต่ำลงจนคนฟังตัวสั่น"ไม่มี...""แล้วเคย... ช่วยตัวเองไหม?" ปลายจมูกโด่งไล้ไปมาข้างกกหูคำถามตรงไปตรงมาทำเอาคนตัวเล็กหน้าแดงก่ำลามไป

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status