บทที่ 8 จบ

ในมุ้งหลังเก่าบนเถียงนา กลิ่นอายความหื่นกามจากเมื่อครู่ยังไม่จางหาย พิสุทธิ์นอนกอดจองไว้แน่น สองคนเบียดตัวชิดกันจนแทบเป็นเนื้อเดียว พิสุทธิ์ใช้นิ้วเขี่ยเล่นกับเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของจอง ก่อนจะกดจูบลงบนไหล่เนียนที่ยังมีรอยแดงจางๆ จากอารมณ์เมื่อเช้า

"ว่าไงคิดได้หรือยัง" พิสุทธิ์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบๆ

"ผมไม่เคยไปไหนเลย"

จองที่นอนซบอยู่กับอกแกร่งเงยหน้าขึ้นมองแววตาพิสุทธิ์ที่ไม่มีความรังเกียจเจือปนเหมือนที่คนอื่นมอง

"แล้วแม่คุณล่ะ... เขาจะไม่ว่าเหรอถ้าพาคนอย่างผมไปอยู่ด้วย"

"แม่กูเหรอ? แม่กูเขาคนหัวโบราณ รักที่ดิน รักทุ่งนาที่นี่จะตายไป ให้แกย้ายไปอยู่ในเมืองแกก็ไม่เอาหรอก แกชอบอยู่ของแกแบบนั้นแหละ เรื่องมึงกับยายไม่ต้องห่วงกูจัดการเอง"

จองฟังแล้วก็นิ่งไป ความกลัวที่จะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างยังติดอยู่ในใจ แต่พอหันมาเห็นแววตาของพิสุทธิ์ ความกลัวพวกนั้นก็หายไปครึ่งหนึ่ง คนคนนี้ที่ยอมลุยโคลนลุยสวนมาเอาตัวเขาไปได้ ก็คงปกป้องเขาได้เหมือนกัน

…

แดดสายส่องลงมาจนเหงื่อซึมตามไรผม พิสุทธิ์เดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปที่ชานเรือนกระท่อมท้ายหมู่บ้านท่าทางแน่วแน่ทันทีที่พ่อหายป่วยเพราะความดันขึ้นโรคคนแก่ที่ใช้ร่างกายหนักหน่วงบวกกับการสังสรรเป็นประจำไม่มีปงมีปอปไปจกไส้อะไรทั้งนั้นและก็ได้เวลากลับไปทำงานในเมือง

พิสุทธิ์เดินขึ้นไปบนแคร่ไม้ที่สั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้ายายสายที่นั่งสานตะกร้าอยู่ ยายสายเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาขุ่นมัวตามประสาคนแก่ที่ไม่ค่อยได้ต้อนรับใคร

"ยายสาย... สวัสดีครับ"

ยายสายมองหน้าพิสุทธิ์นิ่งๆ แล้วเลิกคิ้วถาม "ใคร... มาทำไมท้ายหมู่บ้าน"

"ผมชื่อพิสุทธิ์ ลูกยายสีที่อยู่กลางหมู่บ้าน"

ยายสายพ่นลมหายใจออกทางจมูก

"แล้วมีธุระอะไรกับคนท้ายหมู่บ้านไม่ทราบ"

พิสุทธิ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปตรงๆ "ผมมาขอขมาครับ... ขอขมาที่ผมทำเรื่องไม่ดีกับจองไป"

ยายสายชะงักมือที่กำลังจักตอก แกวางไม้ลงแล้วมองจ้องพิสุทธิ์ด้วยสายตาที่เดาไม่ออก

"เรื่องไม่ดี..มึงทำอะไรหลานกู?"

"ผมได้กับมันไปแล้วครับ...จองเป็นเมียผม"

ทันทีที่สารภาพคำนั้นออกมาบรรยากาศในบ้านหลังเล็กก็เงียบลงทันที

"ผมจะขอรับผิดชอบมัน ผมรักจอง และผมจะพามันกับยายไปอยู่กรุงเทพฯ ด้วยกัน"

ยายสายแค่นหัวเราะ "กรุงเทพฯ? มึงบ้าหรือเปล่า ไอ้จองเป็นใครมึงก็รู้... อยู่ที่นี่ยังโดนเขาด่าว่าปอบ ที่นั่นเดี๋ยวเขาก็หาว่ามันเป็นตัวประหลาดอีก"

"ที่นั่นไม่มีใครรู้จักหรอกยาย...กลางวันแสกๆ จองจะเดินตลาด จะไปไหนก็ไปได้ ไม่ต้องมานั่งหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้ ที่นั่นผมมีงาน มีบ้านให้ยายอยู่อย่างสุขสบาย ปลูกผักสวนครัวได้ดูหนังฟังเพลงไป ไม่มีใครชี้หน้าด่าว่ายายเป็นปอบ..จองก็ด้วย"

ยายสายเงียบไป สายตาแกมองสลับระหว่างหน้าหลานชายกับหน้าไอ้หนุ่มตรงหน้า แกเห็นความร่านความโหยหาในแววตาของไอ้จองที่ยืนก้มหน้าหลบหลังเสา แกถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปหาหลานตัวเอง

"ไอ้จอง... มึงเอาไง มึงชอบมันไหม?"

จองหน้าแดงก่ำ ลมหายใจติดขัด จองขยับตัวเข้ามาใกล้พิสุทธิ์แล้วพยักหน้าตอบยายเบาๆ

"ครับ... จองชอบ... จองรักพิสุทธิ์"

ยายสายมองดูคนทั้งคู่แล้วก็ได้แต่หัวเราะหึๆ ในลำคอ น้ำเสียงของแกดูเหนื่อยหน่ายกับชีวิตเต็มทน พิสุทธิ์ยิ้มออกมาจนเห็นฟันขาว ความโล่งใจแผ่ซ่านไปทั้งตัว เขาคว้ามือจองมากุมไว้แน่น เป็นการยืนยันว่าจากนี้ไปชีวิตของพวกเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ชีวิตในเมืองใหญ่ที่รออยู่คือที่ที่พวกเขาจะใช้ชีวิตคู่กันได้อย่างเปิดเผย ยายสายถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในคอ

"เออ... จะไปก็ไป กูแก่แล้ว อยู่ไหนก็ตายเหมือนกัน แต่ถ้ามึงสองคนไปแล้วมีความสุข ก็เอาตามนั้น"

.

.

พอจัดการเรื่องพ่อที่เริ่มหายป่วยดีแล้ว พิสุทธิ์ก็รีบพาจองกับยายย้ายเข้าเมืองทันที รถเก๋งคันกระทัดรัดขนข้าวของเครื่องใช้ที่มีไม่มากมาพร้อมสมาชิกใหม่ที่ดูจะตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งที่เห็นข้างทาง

จองนั่งมองหมู่บ้านที่ตัวเองโตมาผ่านกระจกรถ ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์วูบหนึ่งแต่ความโล่งใจกลับมีมากกว่า

ชีวิตในเมืองมันวุ่นวายกว่าที่เคยเห็น แต่พอมีพิสุทธิ์อยู่ด้วย จองก็ไม่ได้รู้สึกเคว้งคว้างอะไร ค่ำก็นอนกอดกันเหมือนที่เคยทำบนเถียงนา ความหลงใหลในตัวกันและกันมันยังคงเดิม เพิ่มเติมคือความสบายใจที่ไม่ต้องคอยระแวงว่าใครจะมาด่าว่าเป็นปอบหรือตัวประหลาดอีก

ทุกอย่างลงตัวขึ้นยายสายแข็งแรงขึ้นทั้งที่อากาศไม่ดีเท่าชนบทแต่ความสบายใจทำให้คนสุจภาพดีขึ้นได้จริง

พิสุทธิ์กับจองผูกข้อไม้ข้อมือกันไม่ต่างจากคู่ผัวตัวเมียจองเป็นคนหัวไวพิสุทธ์สอนงานให้ก็จำได้หมดจึงช่วยงานได้ทำงานในคอมก็ได้ทุกวันได้ยินคำบอกรักแทนคำก่นด่ากับคำอวยพรสั้นๆ ของคุณยาย

"อยู่ด้วยกันดีๆ นะดูแลกันดีๆ "

แล้วชีวิตคู่ลับๆ กับเรื่องตำนานปอบในชนบทก็กลายเป็นเรื่องที่แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ราวกับนิทานพื้นบ้านเรื่องหนึ่งที่ไม่สามารถทำร้ายใครได้อีก

.

.

จบ