登入分享
บทที่ 3 ๆ 🔥
publish date:
2026-06-15 15:02:54เสียงฝนข้างนอกเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบใบตองดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในมุ้งหลังเก่า แสงจากตะเกียงจ้าวพายุที่หรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสีส้มสลัวขับเน้นให้บรรยากาศดูอึมครึมและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ
"นอนบนเสื่อ ในมุ้งเดียวกันนะ" พิสุทธิ์หย่อนตัวลงนั่งข้างๆ จองที่ขยับเข้าไปรออยู่ก่อนแล้ว กลิ่นหอมเย็นประหลาดที่ออกจากตัวคนตัวเล็กนั้นยิ่งได้กลิ่นใกล้ๆ ยิ่งใกล้กันก็ยิ่งปั่นป่วน "อยู่หมู่บ้านนี้ตลอดเลยใช่ไหม" เขาเริ่มบทสนทนา พยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มพุ่งพล่าน "อื้อ" จองตอบสั้นๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นดูฉ่ำเยิ้มเมื่อต้องแสงไฟ "ไม่อยากไปอยู่กรุงเทพฯ บ้างเหรอ?" "อยากสิ..เพราะใครๆ ก็ไปกันแต่ฉันต้องดูแลยาย" พิสุทธิ์ขยับเข้าไปใกล้กลิ่นหอมดอกไม้ป่ารัญจวนใจทำเอาเขาต้องโน้มหน้าไปสูดดมที่ซอกคอขาวเนียนนั้นแรงๆ หนึ่งที "มีแฟนหรือยัง?" จองส่ายหน้าเบาๆ "ย..ยัง" "ไม่เหงาหรือไง หน้าตาน่ารักดีนะ ไม่มีใครมาชอบเหรอ" พิสุทธิ์ใช้มือหนาประคองใบหน้าอีกฝ่ายให้หันมาสบตา เสียงแหบพร่าต่ำลงจนคนฟังตัวสั่น "ไม่มี..." "แล้วเคย... ช่วยตัวเองไหม?" ปลายจมูกโด่งไล้ไปมาข้างกกหูคำถามตรงไปตรงมาทำเอาคนตัวเล็กหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู "ไม่รู้..." จองตอบเสียงสั่น พิสุทธิ์ไม่รอช้าคว้าแขนเรียวของจองดึงให้คนตัวเล็กมานั่งซ้อนตัก หันหน้าไปทางเดียวกัน กลิ่นหอมฟุ้งจากซอกคอที่เขาซุกไซร้อยู่ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มหลุดลอย "รู้มั้ยคนเมืองเขาเอากันตอนมีอารมณ์โดยไม่ต้องคบกันด้วยนะ" พูดจบปลายนิ้วชี้และนิ้วโป้งขยี้ยอดอกเล็กที่ดันเนื้อผ้ากระเช้าบางๆ ออกมาอย่างมันมือ จองสะดุ้งสุดตัว "ม ไม่รู้ อย่าแกล้งสิ..." พิสุทธิ์ไม่ฟังคำคัดค้านฝ่ามือบีบเค้นอกแบนราบนั้นอย่างจาบจ้วง ความรู้สึกนุ่มหยุ่นใต้ฝ่ามือกระตุ้นเลือดในกายให้ฉีดพล่านจนท่อนเนื้อใหญ่ผงกหัวชูชันขึ้นมาอีกครั้ง "เราเคยเจอกันไหม" "เอ่อ.. "จอง ทำไมคุ้นชื่อจัง " เสียงกระซิบพร่าข้างหูทำเอาจองสั่นสะท้าน พิสุทธิ์ล้วงมือเข้าไปใต้ผ้าถุงลายดอก สัมผัสถึงผิวเนื้อต้นขาที่เนียนละเอียดก่อนจะเลื่อนขึ้นไปสัมผัสจุดอ่อนไหว "โดนล้วงผ้าถุงเหมือนผู้หญิงแล้วรู้สึกยังไง... กางขาหน่อยสิ" "อึ้ก..." จองเม้มปากแน่น แต่ยอมแยกขาออกตามคำสั่ง พิสุทธิ์สอดนิ้วเข้าไปสัมผัสความอุ่นร้อนที่รัดแน่นจนเขาแทบคลั่ง "รูตรงนี้เล็กจัง... ข้างในคงรัดน่าดู" "อ๊ะ..." "ทำไมตัวหอมอย่างนี้วะ" พิสุทธิ์สติเตลิดขยำหน้าอกของจองจนแดงก่ำเป็นก้อน ก่อนจะพลิกตัวคนบนตักให้หันมาหา ใช้จมูกโด่งไซร้ไปตามซอกคอขาวระหงไม่หยุดหย่อน "แม่ง... หอมไปทั้งตัวเลย" เขาพึมพำ ก่อนจะจัดการเลิกเสื้อกระเช้าขึ้นไปกองไว้บนอก เผยให้เห็นยอดอกสีระเรื่อที่กำลังแข็งเป็นไต พิสุทธิ์ไม่รอช้า เขาครอบปากลงบนเต้าเล็กนั้นทันที จ๊วบ แผล่บ~ เสียงดูดดึงกับปลายลิ้นตวัดเลียยอดอกเล็กอย่างเมามันดังสะท้อนอยู่ในมุ้ง จองแอ่นอกรับสัมผัสสยิวด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งเสียวซ่านและหวาดหวั่น กลิ่นหอมลึกลับอบอวลไปทั่วมุ้งพิสุทธิ์เริ่มใช้ลิ้นเลียไล้ไปทั่วแผ่นอกขาวเนียนราวกับจะกลืนกินคนตรงหน้าเข้าไปทั้งตัว จุ๊บบ เสียงครางกระเส่าของจองดังระงมไปทั่วกระท่อมเถียงนาหลังน้อย แสงจากตะเกียงจ้าวพายุที่สั่นไหวขับเน้นให้เห็นหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามผิวขาวจัด พิสุทธิ์ในวินาทีนี้ลืมเหตุผลไปจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะไปคนเมืองมากอารยะหรือคนต่างจังหวัดมากความเชื่อแม้จะต่างกันมากมายเพียงใดแต่ทุกคนมีสัญชาติญาณต้องการผสมพันธุ์..เหมือนกัน "อาาาา ซี๊ดดด..." จองเชิดหน้าขึ้น ร้องครางเสียงหลงเมื่อลิ้นร้อนชื้นของพิสุทธิ์ตวัดเลียยอดอกจนเปียกชุ่ม ลิ้นนั้นวนเวียนดูดดึงจนยอดอกสีระเรื่อแข็งเป็นไตสู้ลิ้น เสียงดังต่อเนื่องไม่ขาดสายมือหนาขยำเค้นก้อนเนื้ออกนิ่มทั้งสองข้างจนปลายนิ้วจมลงไปในเนื้อนุ่ม "อ๊ะ ตรงนั้น.." จองร้องครางเสียงสั่น มือเรียวที่ถูกแต้มด้วยสีแดงสดจิกเข้าที่กลุ่มผมของพิสุทธิ์แน่น พิสุทธิ์เงยหน้าขึ้นจากอกนิ่ม ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนาจนแดงก่ำ "เค้าเรียกอาการแบบนี้ว่าเสียว...ชอบไหม?" เขาถามพลางขยับนิ้วที่ยังแช่อยู่ในช่องทางรักสีสวยขยับเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบหนักหน่วง "อ่ะ..." จองหอบหายใจถี่แรง ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยจนร่างบางสั่นสะท้านไม่หยุด "วันนี้เรามาฝึกรับมือกับผีแม่ม่ายกันเถอะ" พิสุทธิ์กระซิบเสียงต่ำพร่าข้างหู "มึงเป็นผี ส่วนกูเป็นหมอผี กูจะปราบผีอย่างมึง มาดูกันว่าคนหรือผีจะชนะ" พิสุทธิ์พลิกร่างบางของจองให้หงายลงบนเสื่อผืนเก่า กางเกงวอร์มและกางเกงในถูกดึงทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นแท่งเนื้อยาวเกือบเจ็ดนิ้วที่แข็งผงาดจนเส้นเลือดปูดโปน หัวบานฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำรักที่หลั่งออกมาล่วงหน้า "จับมันสิ" พิสุทธิ์เอ่ยเสียงแหบห้าว จองมองแท่งเนื้อขนาดมหึมาตรงหน้าด้วยความตะลึงและหวาดหวั่น มือสั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสความร้อนระอุนั้น "มัน ร้อน..." "ซี๊ดดดเสียวว่ะ รูดเข้าออกแรงๆ เลย" พิสุทธิ์คำรามในลำคอ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสุขสมเมื่อปลายนิ้วของจองโอบรัดรอบความแข็งขืน จองสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะออกแรงกำแน่น ความร้อนที่ได้สัมผัสทำเอาคนตัวเล็กหน้าแดงก่ำ มือเล็กๆ ชักรูดขึ้นลงตามจังหวะที่หัวใจเต้นรัว พิสุทธิ์เงยหน้าขึ้นมองเพดานไม้ คำรามลั่นด้วยความเสียวซ่านเมื่อได้รับแรงบีบกระชับจากมือนุ่มๆ ของอีกฝ่าย "ซี๊ดดด อาาาา นั่นแหละผีแม่ม่ายเหรอกูจะเย็ดให้ดิ้นพล่านเลยคอยดู"
最新章節
บักปอบ บทที่ 8 จบ
ในมุ้งหลังเก่าบนเถียงนา กลิ่นอายความหื่นกามจากเมื่อครู่ยังไม่จางหาย พิสุทธิ์นอนกอดจองไว้แน่น สองคนเบียดตัวชิดกันจนแทบเป็นเนื้อเดียว พิสุทธิ์ใช้นิ้วเขี่ยเล่นกับเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของจอง ก่อนจะกดจูบลงบนไหล่เนียนที่ยังมีรอยแดงจางๆ จากอารมณ์เมื่อเช้า"ว่าไงคิดได้หรือยัง" พิสุทธิ์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบๆ "ผมไม่เคยไปไหนเลย"จองที่นอนซบอยู่กับอกแกร่งเงยหน้าขึ้นมองแววตาพิสุทธิ์ที่ไม่มีความรังเกียจเจือปนเหมือนที่คนอื่นมอง "แล้วแม่คุณล่ะ... เขาจะไม่ว่าเหรอถ้าพาคนอย่างผมไปอยู่ด้วย""แม่กูเหรอ? แม่กูเขาคนหัวโบราณ รักที่ดิน รักทุ่งนาที่นี่จะตายไป ให้แกย้ายไปอยู่ในเมืองแกก็ไม่เอาหรอก แกชอบอยู่ของแกแบบนั้นแหละ เรื่องมึงกับยายไม่ต้องห่วงกูจัดการเอง"จองฟังแล้วก็นิ่งไป ความกลัวที่จะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างยังติดอยู่ในใจ แต่พอหันมาเห็นแววตาของพิสุทธิ์ ความกลัวพวกนั้นก็หายไปครึ่งหนึ่ง คนคนนี้ที่ยอมลุยโคลนลุยสวนมาเอาตัวเขาไปได้ ก็คงปกป้องเขาได้เหมือนกัน…แดดสายส่องลงมาจนเหงื่อซึมตามไรผม พิสุทธิ์เดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปที่ชานเรือนกระท่อมท้ายหมู่บ้านท่าทางแน่วแน่ทันทีที่พ่อหายป่วยเพราะความดันขึ้นโรคคนแก่ที่ใช้ร่างกา
บักปอบ บทที่ 7 🔥
ปั่บๆๆๆๆทุกก้าวที่เดินมาถึงเถียงนาไม้ พิสุทธิ์ยิ่งเน้นจังหวะกระทุ้งลึก แรงกระแทกที่อัดใส่รูรักซ้ำๆ ทำให้จองที่ไร้ทางสู้ต้องเกาะไหล่เขาแน่น รูที่ถูกกระแทกจนช้ำแดงบัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำรักที่ไหลนองทะลักออกมาตามง่ามขาจนเปียกโชกเมื่อถึงแคร่บนเถียงนา พิสุทธิ์จับจองคลานสี่ขาเหมือนสัตว์ที่ยอมสยบ จองก้มหน้าก้มตา ปล่อยให้สะโพกส่ายร่อนไปตามแรงเย็ดอย่างน่าไม่อาย สวบบบพิสุทธิ์คว้าเอวบางเอาไว้แล้วกระแทกใส่ไม่ยั้ง สวนลำควยแข็งขึงเข้าออกลึกสุดลำจนมิดโคน เสียง ตับ! ตับ! ตับ! ดังสะเทือนไปทั้งพื้นไม้ จองร่อนตูดร่านสวาทบดขยี้แก่นกายของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย“อูยยยย... อ๊าาา... จะ... จะแตกแล้ว... มัน... มันออกมาแล้ว!”จองร้องเสียงหลง เมื่อแรงกระแทกที่พิสุทธิ์กระหน่ำใส่จุดกระสันซ้ำๆ ทำให้เขากลั้นไม่อยู่ ปัสสาวะอุ่นๆ ไหลทะลักออกมาจากช่องทางรักพร้อมกับน้ำสวาท อาบย้อมท่อนเนื้อของพิสุทธิ์จนเปียกโชกไปหมดซ่าาาาา“เยี่ยวแตกเลยเหรอวะ! ร่านจริงๆ!” พิสุทธิ์คำรามอย่างถูกใจ เขาไม่หยุดเพียงเท่านั้น ยิ่งจองปล่อยออกมาเขาก็ยิ่งตอกอัดแรงขึ้นจนจองแทบขาดใจตาย ร่างกายของจองสั่นสะท้านเป็นเจ้าเข้า น้ำรักและหยาดปัสสาวะผสม
บักปอบ บทที่ 6 ไฟ
พิสุทธิ์ตื่นมาเกือบเที่ยงข้างกายไม่มีร่างเล็กของจองในอ้อมกอดคแต่ความอิ่มเอมกับกลิ่นหอมยังติดตรึงผิวกายไม่จาง ร่างสูงลากขาสั่นๆ เดินกลับมาบ้านบทรักเมื่อคืนสูบเอาพลังงานออกไปจนหมดทำเอาหิวโหยของกินมากกว่าหนไหนพิสุทธิ์นั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน รับจานข้าวจากป้ามาถือไว้ยังไม่ตักเข้าปาก ความสงสัยที่ยังคาใจทำให้เขาสบโอกาสถาม“ป้า.. ปกติแถวท้ายหมู่บ้านนี่มีบ้านใครอยู่อ้ะ ผมได้ยินมาว่ามีบ้านเก่าๆ อยู่หลายหลัง”ทันทีที่พูดจบคนเป็นป้าก็ชักสีหน้าไม่พอใจวางพัดใบตาลลงกับพื้นทันที ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา “เอ็งไปได้ยินใครพูดมาไปเดินเพ่นพ่านแถวนั้นมาเหรอ?”“เปล่า แค่ถามเฉยๆ เห็นช่วงนี้คนพูดถึงกันบ่อย” พิสุทธิ์พยายามทำน้ำเสียงให้ปกติหญิงชราถอนหายใจยาว สายตาเหลือบไปมองรอบบ้านอย่างระแวงก่อนจะลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “ท้ายหมู่บ้านไม่มีใครเขาไปกันหรอกที่นั่นมันมีแต่พวกคนแก่ที่ถูกปอบสิงถึงต้องถูกเนรเทศไปอยู่ที่นั่นไง ปล่อยให้ไปอยู่รวมกันที่นั่นไม่ให้มาปะปนกับพวกเราให้ต้องระแวงว่าเป็ดไก่ใครจะหายเพราะถูกจับกิน””พิสูจน์ได้เหรอว่าพวกเขาเป็น?““พิสูจน์พิเสิทอะไรใครๆ เ
บักปอบ บทที่ 5 🔥
อ๊บๆ อ๊บๆความมืดสลัวก่อนรุ่งสางยังคงปกคลุมเถียงนา อากาศเย็นทำให้ร่างบางขดตัวซุกหน้าเข้าหาไออุ่นจากอกแกร่ง พิสุทธิ์ปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกร้อนผ่าวที่โคนขาท่อนเนื้อของเขาแข็งขึงจนปวดหนึบหลังจากได้ปลดปล่อยไปหลายรอบเมื่อคืนนี้เขานอนมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มือหนาเริ่มซุกซนไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนบีบเค้นก้อนเนื้อนุ่มนิ่มที่บั้นท้ายอย่างแรง จนจองส่งเสียงครางประท้วงในลำคอแต่อย่างั้นก็ยังไม่ยอมตื่นพิสุทธิ์ไม่หยุดแค่นั้น เขาเลื่อนมือขึ้นมาบีบเค้นยอดอกที่ยังคงแข็งเป็นไตของจองอย่างมันเขี้ยว ทั้งบดทั้งขยี้จนจองเริ่มขยับตัวด้วยความรำคาญ ดวงตากลมโตค่อยๆ ปรือขึ้นมองภาพชายหนุ่มที่นอนจ้องเขาอยู่ด้วยสายตาหื่นกระหาย"งือ... ปล่อย..." จองพึมพำเสียงพร่า มือเล็กพยายามผลักอกพิสุทธิ์ออก แต่คนตัวโตกว่ากลับไม่ยอม เขาจับมือจองมาวางไว้บนลำควยแข็งขึงที่กำลังผงาดง้ำอยู่ตรงหน้า "ตื่นแล้วเหรอช่วยหน่อยมันแข็งทุกไม่แตกสักที"จองจำยอมต้องทำตาม เขาค่อยๆ ชักรูดแท่งเนื้อร้อนผ่าวเข้าออกด้วยมือเล็กๆ ที่เปียกแฉะไปด้วยน้ำลายและเมือกสวาท พิสุทธิ์ครางฮือในลำคอเมื่อได้รับสัมผัสที่คาดเด
บักปอบ บทที่ 4 🔥
พิสุทธิ์กดสะโพกสอบเข้าหามือเล็ก ความกระหายก่อตัวขึ้นทวีคูณ กลิ่นเดิมๆ ของจองทวีความรุนแรงขึ้นยามแนบชิด พิสุทธิ์แทบคลั่งละมือจากยอดอกเล็กชูชัน ปรายสายตามองคนตัวเล็กที่นอนหอบหายใจแอ่นอกกระตุกพราดๆ อยู่บนเสื่อด้วยความกระสัน มือหนาถลกผ้าถุงลายดอกสีสดขึ้นไปกองไว้บนเอวบางของจอง เผยให้เห็นสัดส่วนช่วงล่างที่ขาวเนียนตัดกับสีหวานของร่องรักฉ่ำเยิ้มที่ไหลออกมาจากความตื่นตัว"ร่านหรือยัง..." พิสุทธิ์พึมพำเสียงแหบพร่า ก่อนจะโน้มตัวลงไปจับขาเรียวขาวทั้งสองข้างแยกออกกว้างร่องสวาทที่หุบปิดสนิทอ้ากว้างกว่าเดิมจมูกโด่งไซร้ไปตามซอกขาอ่อนที่สั่นระริก กลิ่นหอมละมุนดั่งดอกไม้กลางคืนชัดเจนขึ้นปลายลิ้นร้อนจัดละเลงลงบนรอยแยกสีหวานที่บวมเป่งจากการถูกเร้าอารมณ์ทันทีแผล่บ!"อ๊ะ! อ๊าาาา...อย่า..." จองร้องครางเสียงหลง สะโพกเล็กเด้งรับสัมผัสสยิวด้วยความไม่ประสา พิสุทธิ์ใช้ลิ้นตวัดเลียวนเวียนอยู่รอบรูสวาทที่กำลังขมิบตอดรับสัมผัสอย่างรุนแรง เขาแกล้งใช้ปลายลิ้นสะกิดติ่งสวาทที่แข็งเป็นไตก่อนจะดูดดึงมันจนจองตัวกระตุกเกร็ง"ซี๊ดดด... มึงหอมไปทั้งตัวเลยดูสิ รูฉ่ำไปหมดแล้ว" พิสุทธิ์เงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า ร่องสวาทเผยออ
บักปอบ บทที่ 3 ๆ 🔥
เสียงฝนข้างนอกเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบใบตองดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภายในมุ้งหลังเก่า แสงจากตะเกียงจ้าวพายุที่หรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสีส้มสลัวขับเน้นให้บรรยากาศดูอึมครึมและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ"นอนบนเสื่อ ในมุ้งเดียวกันนะ" พิสุทธิ์หย่อนตัวลงนั่งข้างๆ จองที่ขยับเข้าไปรออยู่ก่อนแล้ว กลิ่นหอมเย็นประหลาดที่ออกจากตัวคนตัวเล็กนั้นยิ่งได้กลิ่นใกล้ๆ ยิ่งใกล้กันก็ยิ่งปั่นป่วน"อยู่หมู่บ้านนี้ตลอดเลยใช่ไหม" เขาเริ่มบทสนทนา พยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มพุ่งพล่าน"อื้อ" จองตอบสั้นๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นดูฉ่ำเยิ้มเมื่อต้องแสงไฟ"ไม่อยากไปอยู่กรุงเทพฯ บ้างเหรอ?""อยากสิ..เพราะใครๆ ก็ไปกันแต่ฉันต้องดูแลยาย"พิสุทธิ์ขยับเข้าไปใกล้กลิ่นหอมดอกไม้ป่ารัญจวนใจทำเอาเขาต้องโน้มหน้าไปสูดดมที่ซอกคอขาวเนียนนั้นแรงๆ หนึ่งที "มีแฟนหรือยัง?"จองส่ายหน้าเบาๆ "ย..ยัง""ไม่เหงาหรือไง หน้าตาน่ารักดีนะ ไม่มีใครมาชอบเหรอ" พิสุทธิ์ใช้มือหนาประคองใบหน้าอีกฝ่ายให้หันมาสบตา เสียงแหบพร่าต่ำลงจนคนฟังตัวสั่น"ไม่มี...""แล้วเคย... ช่วยตัวเองไหม?" ปลายจมูกโด่งไล้ไปมาข้างกกหูคำถามตรงไปตรงมาทำเอาคนตัวเล็กหน้าแดงก่ำลามไป
你可能也喜歡
Uncontrolled Love เขยิบรักสัมผัสหัวใจ
Priyada2.9K 閱讀量เปลี่ยนมึงเป็นเมีย
ใจดินสอ / เดือนสิบสอง3.8K 閱讀量The bonding wings เสน่หาพันธะปีศาจ (Mpreg)
Glita2.6K 閱讀量Villain with the blue flowers คุณนางร้ายกับดอกไม้สีน้ำเงิน
Piyachat1.5K 閱讀量แฟนเด็กมันยั่ว
เจ้ามูนวูฟล์1.7K 閱讀量ไอดินกับกลิ่นดาว
เรติมา293 閱讀量ซอยสี่มีเกี๊ยว
R-CHICHA308 閱讀量สัญญาปรารถนา
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko303 閱讀量
