21

ภาคินตั้งใจว่าจะลองขอร้องพี่ชายให้ลองง้อวีณาอีกครั้ง หากว่าเจ้าตัวกลับบ้านมา เธอกลับมาปรากฏตัวตรงหน้า

“พี่ภีมล่ะ?” น้ำเสียงเชิดหยิ่ง ในสีหน้าราบเรียบนั้นพาให้เจ้าของห้องเต็มไปด้วยคำถาม

“ออกไปตั้งนานแล้วนะครับ เดี๋ยวก็คงมา วี... มาได้ไง?”

“พี่ภีมให้กุญแจไว้ค่ะ” ในมือเล็ก ๆ ของเธอมีกุญแจร้อยด้วยหัวใจน่ารัก พอเขาเห็นมันแล้วเธอจึงเก็บมันลงกระเป๋าหนังสีขาวใบโปรด เดินผ่านเข้าห้องไปเหมือนเป็นห้องของตัวเอง

ห้องกว้างขวางสะอาดตาสไตล์โมเดิร์น มีห้องรับแขกกั้นกลางระหว่างสองบานประตูห้องของพี่ชายและน้องชาย โซฟาสีดำกำมะหยี่เรียบหรูดูดีสมเป็นห้องของบัตเลอร์ผู้รักความสะอาดเป็นที่หนึ่ง

เจ้าของร่างสูงในเชิ้ตเรียบร้อยเตรียมตัวไปทำงานที่บ้านเจ้านายเลยไม่ได้ไป เขาสาวเท้ายาว ๆ ก้าวตามหญิงสาวซึ่งกำลังชะเง้อคอมองไปทั่ว เธอยังคงดูดีในเดรสสีขาวทรงฟูฟ่องลายเชอร์รี เข้ารูปรัดสัดส่วนช่วงเอวบนอย่างน่ารัก เหมือนจะไปดินเนอร์ที่ไหน

“วีจะไปไหนครับ? ให้พี่ขับรถไปส่งไหม...”

“ไม่เป็นไรค่ะ... ไม่รบกวน” เธอไม่แม้จะเหลียวมองคนข้างหลังที่ห่อไหล่ด้วยความสำนึกผิดเรื่องตีตัวออกห่าง ภาคินมีแฟนเป็นตัวเป็นตนไปแล้วเขาก็ไม่ได้มีความสุข นั่นเป็นสิ่งที่เธอมองเห็นเช่นกัน

หน้าห้องนอนของชายหนุ่มอีกคน ป้ายชื่อติดอยู่เป็นตัวอักษรเล็ก ๆ PaKorn กระดาษสีขาวใบใหญ่ขนาด A4 ตัวหนังสืออ่านตัวโตชัดเจน

‘ห้ามเข้า! ห้ามเอาสาวมานอนห้องกู!’

วีณายกมือป้องปากหัวเราะอย่างลืมตัว ถือวิสาสะหมุนลูกบิดประตูสีเงินเข้าไป

เป็นโชคช่วยของภาคินที่เอาซากถุงยางไปทิ้งหมดแล้ว เขาคงไม่คิดว่าเจ้านายสาว เจ้าชีวิต เจ้าหัวใจ! วันดีคืนดีจะโผล่มาตรวจตราห้องนอนในฐานะแขกไม่รับเชิญ

คอนโดมิเนียมของพวกเขาเคยเป็น Safe Zone ที่ดีที่สุดตอนนี้คงไม่ใช่อีกต่อไป...

“อืม... เรียบร้อยดีนะคะ ห้องคุณภากร”

เธอยกสองมือกอดอกยกยิ้มด้วยสายตาชื่นชม มองไปรอบ ๆ ห้องเรียบร้อยโทนสีดำขาว ตกแต่งราบเรียบลงตัว ข้าวของทุกอย่างวางไว้ในที่ของมันเป็นระเบียบเรียบร้อย ชั้นวางหนังสือยังไม่มีแม้ฝุ่น

“ทำไมมาถึงนี่ครับ?”

“ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะพี่ภาม...? ตกข่าวจังเลยนะ ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหรอคะ มัวแต่กกนักร้องสาวล่ะสิ”

ในสีหน้าสงสัยของภาคิน พลันมีโทสะพุ่งขึ้นมากับถ้อยคำแสนประชดประชัน เขาไม่ไหวต้องพูดทั้งที่ไม่อยากพูดมันเลย

“มันเป็นสิทธิ์ของพี่ครับน้องวี... พี่ไม่ได้ทำผิดกฎข้อไหนของบริษัทคุณอานะครับ”

“อื้ม... ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ แค่จิกกัดไปงั้นพอหอมปากหอมคอ” เธอพูดแล้วหย่อนก้นนั่งลงบนที่นอน เปิดลิ้นชักจากโต๊ะหัวเตียงที่มีโคมไฟแก้วสีนวลสวย หยิบอัลบั้มรูปถ่ายสีดำออกมาเปิดดู

‘My memory’ ความทรงจำล้ำค่าของภากรท้าทายให้เธอต้องบากหน้ามารอเขา โดยที่ภาคินไม่รู้...

ชายหนุ่มก้าวเข้าไปยืนหน้าเตียงนอน ไม่ได้สนใจแววตาระรื้น มือเปิดสมุดภาพถ่ายของพี่ชายด้วยอารมณ์ไหนไม่รู้ได้ หลายวันมานี้บางคำติดตันอยู่ในลำคอแห้งผาก

“น้องวี... ครับ”

“ว่าไงคะ?” ตอบพลันเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างใจจดใจจ่อรอ... เหมือนที่เคยรอ วีณารู้ว่าเขากำลังอยากพูดอะไรแต่จะกล้าพูดไหมเป็นอีกเรื่อง

“... ตามสบายนะ”

สิ้นคำนั้น ชายหนุ่มหมุนกายเดินออกจากห้องไป ไม่ทันสังเกตเห็นคนข้างหลังเดินตามออกมา เธอแนบสมุดอัลบั้มรูปถ่ายไว้แนบกาย พร้อมของในมือที่คว้าหยิบมาได้จากโต๊ะหัวเตียง ตามเขามาถึงห้องนั่งเล่นติดกับห้องครัว

“ลิปสติก... น่าจะของสาวพี่ภามนะคะ เก็บไปด้วยล่ะ”

อย่างน้อยวีณายังเกรงใจเขาไม่พูดว่าอย่าเอาสาวเข้าไปในห้องพี่ชายอีก มันเป็นปัญหาของครอบครัวสองพี่น้องที่จะต้องเคลียร์กันเอง

ชายหนุ่มจึงมีสีหน้าแปลกใจ ความเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงจากที่เธอควรเหวี่ยงวีน ตัดพ้อต่อว่าเขาหรือผู้หญิงคนนั้นว่านางเป็นใคร วีณาแค่วางลิปสติกแท่งสีดำลงบนโต๊ะกระจกสำหรับรับประทานอาหาร นั่งลงเปิดดูรูปไม่ถึงห้านาทีก็ลุกจากเก้าอี้ สวมรองเท้าส้นสูงสองนิ้วลายดอกไม้บริเวณหน้าห้อง

“ไปไหนครับ?”

“ไปหาอะไรให้พี่ภีมทานค่ะ เลิกงานกลับบ้านมาคงเหนื่อย...”

คำตอบเพียงเท่านั้น ดวงตาคู่คมเบิกกว้างมองตามคนที่ตวัดกระเป๋าแบรนด์หนังพาดบ่า เธอเงยหน้ามองตามความสูงชะลูดของเขาด้วยท่าทางเฉยเมย

“ไม่ต้องตามนะ เป็นคำสั่ง” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาหยุดสองขาของเขาเอาไว้

ประตูปิดลงกระตุกหัวใจชายแกร่ง เขายืนนิ่งงันคล้ายคนเสียสติจนเธอไม่อยู่แล้ว และเป็นความผิดพลาด เมื่อพยายามตามเธอไปถึงทางโถงเดินยาวของคอนโดมิเนียมชั้นยี่สิบ มาถึงลิฟต์ก็ไม่พบใครจนต้องกลับมารอที่ห้องอย่างเดิม

วีณาเป็นคนเดินเร็วคิดเร็วตัดสินใจเร็ว! ด้วยความเป็นคนมีบุคลิกกระฉับกระเฉงว่องไว เขาควรเดินตามเธอติด ๆ ไม่อย่างนั้นก็จะคลาดกันกับเธอ ทำไมเขาจะไม่รู้เรื่องนี้

ขณะที่หญิงสาวคงใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีกับการซื้อผัก เครื่องครัวหลายอย่าง ใส่ไว้ในถุงผ้าที่พกติดตัวมาด้วยจากเฟรชมาร์ทใต้ตึกคอนโดมิเนียม ย่านใจกลางเมืองมีร้านสะดวกซื้อใกล้ตัว กระทั่งกลับเข้าห้องมา ภาคินรีบช่วยหอบหิ้วของพะรุงพะรังให้ หลังจากที่นั่งชะเง้อคอมองประตูอยู่ตลอด

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะครับ? ในตู้เย็นมีของกินอยู่นะ”

“พี่ภีมบอกว่าตู้เย็นโล่งมาก” พูดตรงข้ามอีกอย่าง ชายหนุ่มอ้ำอึ้งไปเพราะลืม เธอจึงถอนหายใจออกมา “จำแต่เรื่องงานเรื่องพ่อเรื่องวีเนอะ ลืมเรื่องตัวเองทุกที”

“นั่นสิ... แล้ว” เขากลอกตาไปมา ยอมละทิฐิลงถาม “มีอะไรให้ช่วยไหม?”

“ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้อยากทำเอง วีจะทำกับข้าวให้พี่ภีมทาน เขาเตรียมให้วีทานทุกมื้อมาตั้งแต่ตัวกระจ๋อยนึง ตอนนั้นยังเป็นเด็กกระโปกอยู่เลย ใช่ไหมล่ะ?”

ในเมื่อเธอบอกว่าอยากทำเอง เขาคงไม่กล้าขัดใจ ภาคินนั่งนิ่งมองแม่ครัวแกะถุงหลายใบอย่างคนชำนาญการครัว บนเคาน์เตอร์บิ้วท์อินที่จะมีแต่ภากรทำหน้าที่พ่อครัว ดูแลเขาสมความเป็นพี่ชายขี้บ่น

เขาประสานสองมือไว้ด้านหน้าบนเก้าอี้นั่งเรียบร้อย เผลอก้มลงมองสมุดภาพที่บางคนอุตส่าห์ไปรื้อมันมาดู คงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องราวในวันวาน