22

พวกเขาเคยได้รับการสอนงานจากแม่บ้านและคุณป้า ไม่ให้เป็นเด็กวิ่งเล่นไปวัน ๆ หลังจากที่กำพร้าแม่กะทันหัน ส่วนพ่อคงไม่ต้องพูดถึงพอแม่ของเขาตั้งครรภ์ก็หนีไปมีครอบครัวใหม่ไม่เคยติดต่อมา แรก ๆ นั้นเขาและพี่ชายทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ดันให้คุณหนูของบ้านเป็นคนสอน!

ทุกคนในบ้านต่างชื่นชมยกย่องวีณา แม้แต่คุณพ่อที่เพิ่งรับเด็กสาวตัวน้อยกลับบ้านมาเลี้ยงดูใหม่ ๆ เธอทำงานบ้านเป็นทุกอย่าง ทำกับข้าวอร่อยเพราะต้องช่วยคุณยายจันหาข้าวปลาตั้งแต่อายุ 2 ขวบ

วีณาเคยเล่าให้คนในบ้านฟังอีกด้วยว่าตอนอยู่กับคุณยาย แม่ส่งเงินให้ใช้แค่หนึ่งพันบาทต่อเดือน บางวันเธอต้องออกไปเก็บขวดขายแลกกับข้าวสวยหนึ่งจาน อดมื้อกินมื้อ นั่นเป็นเหตุผลให้เธอตระหนักถึงคุณค่าของเงิน และผู้มีพระคุณเสมอ รวมถึงบัตเลอร์หนุ่มทั้งสองคนที่ใครก็ห้ามว่าห้ามแตะ

วีณาอาจเอาแต่ใจบ้าง ทว่าเธอยังคงยึดมั่นความดี มีจิตใจเมตตา รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แม้แต่ผู้ให้กำเนิดที่ทำร้ายลูกสาวและแม่แท้ ๆ ไว้หนักหนาสาหัส นายอนันต์ถึงขั้นขอคำสั่งศาลห้ามไม่ให้เข้าใกล้บุตรสาวอีก

ตกเป็นภาระของภาคินและภากรต้องคอยให้ความช่วยเหลือทุกที อย่างน้อยเธอก็ยังอยากพบแม่บ้างนาน ๆ ครั้ง

            รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนวงหน้าหล่อเหลาที่เคยเงียบขรึมเย็นชา เจ้าตัวคงไม่รู้ แม่ครัวจำเป็นสวมผ้ากันเปื้อนลายแมวน่ารักของภากรที่แขวนไว้ หยิบของจากตู้เย็น อาหารแช่แข็งที่ซื้อมาต้มลงในหม้อ หั่นผักอย่างฉับไวเหมือนมือโปรกระทะเหล็ก!

ไม่ถึงสิบห้านาที กะหล่ำปลีห่อหมูสับทรงเครื่องที่ซื้อมาแบบสำเร็จสามารถต้มได้เลย อกไก่นึ่งเหยาะพริกไทยแค่เล็กน้อยไม่ให้มีกลิ่นฉุนเกินไปวางหราบนโต๊ะ ในจานแก้วลายดอกไม้ทรงสวยมีข้าวหอมมะลิฟูนุ่มน่ารับประทานหนึ่งจาน...

“มี... แค่ของภีมคนเดียวเหรอ?”

หญิงสาวยักคิ้วหลิ่วตาตอบเขาง่าย ๆ

“ไปให้เมียทำให้กินสิ”

ไม่ต่างจากหมัดหนัก ๆ ที่เล่นเอาเจ็บจุกกว่าโดนพี่ชายต่อยสมัยเป็นเด็กเสียอีก ภาคินนั่งอ้ำอึ้ง ตาละห้อยมองแม่ครัวถอดผ้ากันเปื้อน ล้างมือเสร็จ กลับมาจัดวางช้อนให้เข้าที่ชนิดพอดี เธอฉีกยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจราวกับว่าเป็นเชฟมิชลินสตาร์ เงยหน้าขึ้นจิกกัดเขาไม่เลิก

“ถ้าหิวโหยมากขนาดไม่มีอันจะกิน กินของเหลือพี่ชายไปละกันนะคะ... หุงข้าวไว้หนึ่งหม้อ ส่วนกับ... ถ้าหมดก็คือหมด”

และนี่คือบทเรียนของคนทรยศ! อาการน้ำลายสอเต็มลิ้นเต็มปากเกิดขึ้นกับตัวเขา ด้วยความคิดถึงอาหารฝีมือเธอจับใจ

วีณาเริ่มที่จะเซลฟี่กับอาหารของตัวเองระหว่างรอ ผักกาดแก้วห่อหมูสับ น้ำจิ้มสลัด ควันลอยฉุยอุ่นกำลังพอดี เธอทำตัวเหมือนกับว่าเป็นบัตเลอร์ พอเจ้าของห้องตัวจริงเปิดประตูเข้ามาได้จังหวะ ก็รีบลุกไปต้อนรับชายหนุ่มกลับบ้าน นำเสนออาหารเสียงเจื้อยแจ้ว ควงคล้องแขนเป็นล่ำสันพามาถึงห้องรับแขกกว้าง

“พี่ภีมหิวมากไหมคะ? วีลงไปซื้อของทำกับข้าวที่ท็อปมาค่ะ”

“น้องวี... อารมณ์ไหน? ทำกับข้าวให้พี่... ทาน?” หัวใจของคนถามแทบกระเด็นออกมานอกอก เขาหย่อนก้นนั่งลงมองอาหารบนโต๊ะ โดยมีคนข้างกันลากเก้าอี้สีดำมานั่งติดเขาอย่างออดอ้อน

“อยากทำเองเพราะว่าอร่อยกว่า ถึงจะเป็นของสำเร็จต้มได้เลยวีปรุงเพิ่มนิดหน่อยให้มีรสชาติค่ะ เห็นพี่บอกว่าอยากทานอาหารรสไม่จัด วีเลือกน้ำจิ้มสลัดแทนน้ำจิ้มซีฟู้ด...”

“วี... ทำเองทุกอย่างเลยหรือครับ?”

“ทำเองสิคะ วีอยากทำให้พี่บ้าง ทำให้แล้วก็กินค่ะ... อย่าถามเยอะ”

ในคำสั่งแสนน่ารัก เธอไม่ได้ใจร้ายกับภาคินขนาดนั้น สุดท้ายก็ชวนเขารับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากัน

วีณาไม่ได้เข้าครัวลงมือทำอาหารให้พวกเขาทานมานานแล้ว ภากรเพิ่งกลับบ้านมาเหนื่อย ๆ เสื้อทำงานของเขาเปียกหมาดเหงื่อเพราะรีบวิ่งกลับห้องมาเหมือนกลัวเธอจะหนีไปเสียก่อน เขารวบช้อนแล้วเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้ามีความสุข แทบสำลักความสุขจุกอกตาย!

“อร่อยมากเลยครับ... พี่อยากกินทุกวันแต่ว่าไม่ดีแน่ คุณพ่อคงไล่พี่ออกก่อน” คนพูดไม่อายปากทำอีกคนพาลอิ่มข้าวไปเสียดื้อ ๆ ภาคินจำเป็นต้องปรามพี่ชายในบางครั้ง

“ภีม...” ทั้งน้ำเสียงและแววตาดุดัน ภากรรีบรวบช้อน โบกมือไปมาขอโทษ

“โทษที ๆ ลืม ๆ เรียกผิด”

“ช่างเถอะค่ะ อยากเรียกก็เรียกไปเถอะ พ่อไม่เคยว่าพวกพี่ซะหน่อย” เสียงหวานเถียงกลับ ก่อนดึงท่อนแขนเป็นล่ำสันไปมา

“นี่... พี่ภีม ตกลงวันก่อนคุยไรกัน บอกวีมาเร็ว บอกมา... พี่ตอบพ่อว่าอะไรคะ? ที่พ่อถาม...”

“ไม่บอก...”

สองคนไม่เลิกต่อล้อต่อเถียง เหมือนว่าชายหนุ่มอีกคนเป็นคนนอก อาหารรสชาติถูกปากเลยไม่มีรสชาติไปเสียอย่างนั้น

ภาคินเพิ่งสังเกตเห็นว่าทุกอย่างแปลกไป กระทั่งกิริยาแสนหลงใหล เฝ้ามองขนตาเป็นแพสวยทุกคราวที่เธอกะพริบตา รอยยิ้มหวานบนวงหน้างามหมดจดราวหยอกล้อเล่นสนุกปาก

ก่อนหน้านี้เขายังนเห็นว่าพี่ชายตั้งใจรับประทานอาหารจนหมดจาน น้ำส้มคั้นที่หญิงสาวสาวรินใส่แก้วให้อย่างใจดี เธอหยิบผ้าเช็ดปากให้เขาด้วยแววตาอ่อนโยน

“อร่อยไหมคะ? ทานเยอะ ๆ นะ ทำงานมาเหนื่อยต้องดูแลตัวเองให้คุ้มค่าจ้างคุณพ่อหน่อย”

“กินเสร็จแล้วพี่... แปรงฟันก่อนนะครับ”

“ค่ะ... กินให้เสร็จก่อน วีรอได้”

ไม่มีใครได้เห็นวีณาในมุมนี้บ่อยนัก เขาควรเอะใจตั้งแต่จู่ ๆ เธอมาเหยียบคอนโดมิเนียม ทำกับข้าวให้ทานแล้ว ไหนจะสายตาหวานจ๋อยของพี่ชาย ถ้าไม่เป็นเพราะเขามัวแต่กกนักร้องสาวจึงไม่มีเวลาใส่ใจเรื่องสำคัญขนาดว่าคนสนิทไม่น่าพลาด

นับเป็นความบกพร่องใหญ่หลวงในหน้าที่บัตเลอร์...