23

จนแล้วจนรอดภาคินก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาเอาแต่สนใจโทรศัพท์ในมือนั่งส่งข้อความหาแฟนสาวว่าจะให้ไปเที่ยวหาหล่อนไหม ขณะที่สองคนทำกะหนุงกะหนิงพากันไปล้างจาน เปิดโทรทัศน์ดูในห้องรับแขก

ห้องรับประทานอาหารกับห้องนั่งเล่นเชื่อมติดกัน ด้วยพื้นที่ห้องห้าสิบกว่าตารางเมตร คนอีกฝั่งได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักน่ารำคาญ ไม่นานนักเขาจึงตัดสินใจเดินไปหา พอดีกับที่ทั้งสองคนลุกจากโซฟาในสภาพปากติดกันหนึบหนับ!

นี่มัน... อะไร!!

ดวงตาคู่คมเบิกกว้างมองพี่ชายเดินผ่านไปไว ๆ พร้อมคุณหนูของบ้านที่ยกสองขาลอยโหวงหนีบเอวสอบยังกับว่าเป็นแม่ตั๊กแตนสาวในวัยพร้อมเข้าผสมพันธุ์

ร่างสูงในเชิ้ตสีเดียวกันกับเขา เม็ดเหงื่อขึ้นแซมเรือนผมและขมับ อุ้มสาวในอ้อมแขนอย่างหวงแหน เหมือนกลัวว่าเธอจะตกตุบลงพื้นจึงประคองก้นเต่งตึงไว้ด้วยมืออีกข้าง ปากไม่ปล่อยปลายลิ้นเกี่ยวพัน สองคนตะบมจูบกันจนเกิดเสียงน่ารังเกียจ นั่นทำให้ส่วนเกินในห้องไม่สามารถละวางตาไปจากพวกเขา

ภาคินหวังดีว่าควรต้องไปส่งคุณหนูกลับบ้าน มือหนาสั่นเทากำจอสี่เหลี่ยมในมือด้วยความสับสน คล้ายคนถูกตีหัวจนเบลอ ทั่วทั้งห้องเงียบเชียบราวกับว่ามีแค่ตัวเขา

ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและไม่อยากรับรู้เรื่องราวใด ๆ อีก ในเมื่อเป็นไปไม่ได้เลย...

เด็กในอุปการะอย่างพวกเขาไม่เคยคิดกลืนคำพูดของตัวเองว่าจะไม่แตะต้องคุณหนูแม้ปลายผม แต่เล็กจนโตมาเขาเทิดทูนเธอไว้เหนือทุกสิ่งอย่าง

หรือจะเป็นวีณาต่างหากที่โยนน้ำมันลงกองไฟซึ่งเจ้าตัวตั้งใจก่อสุมมันจนลุกโชติช่วงมานาน!

            กริ่งประตูดังในเวลาสองทุ่มกว่า ๆ ภาคินหน้าตาคร่ำเครียดหนัก กว่าจะเลิกคิดเสียใจเรื่องนั้น เมื่อเพื่อนรักมาชักชวนไปปาร์ตี้นารี ดื่มเหล้าก่อนเข้านอน ส่วนตัวเขาเลยถือโอกาสรับนาเดียร์กลับมาด้วยกันอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงา มีเซ็กส์วันเว้นวันจนกลายเป็นกิจวัตร

ตัวเขาไม่ได้มีงานเยอะแยะมากมายเหมือนเมื่อก่อนตอนดูแลคุณหนู ปรนนิบัตรเธอถึงห้าทุ่มเที่ยงคืน อยู่เป็นเพื่อนคุยบ้างช่วยงานจุกจิกยิบย่อยคอยเป็นที่ปรึกษา เธอเข้านอนแล้วเขาถึงนอนได้ บางวันก็ช่วยงานเจ้าของบริษัทแทนเลขาฯ ตอนนี้เขาได้ออกเที่ยวเตร็ดเตร่ ในขณะที่ยังรับเงินเดือนเท่าเดิมจากคุณอา คอยสอดส่องดูแลบ้าน ประสานงานกับพนักงานคนอื่น ๆ อยู่

สำคัญที่สุดคือเขาจะต้องโทรไปไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบของเธอทุกวัน ในสถานะที่เป็นมากกว่าบัตเลอร์ เป็นทุก ๆ อย่างของเธอแล้ววันนี้... ทำไม?

ประตูบานหนาที่จ้องมองผ่านแววตาเจ็บปวด ลึกลงคงเหลือเพียงความคับแค้นใจ น้อยเนื้อต่ำใจ ริษยา

ภาคินยังคงมองประตูไม้สีโอ๊คเข้มอยู่อย่างนั้น จนคนข้างนอกห้องเริ่มโทรจิก กดกริ่งรัว ๆ ด้วยนิสัยช่างเซ้าซี้วันไหนไม่ได้ออกเที่ยวคงได้ลงแดงตาย! เขาจึงลุกจากเก้าอี้หยิบกระเป๋าสะพายหนัง ตัดใจออกจากห้องไป

เสียงประตูปิดดังปัง! พาสองหนุ่มสาวผละออกจากกันอย่างลืมตัว ชายหนุ่มเลื่อนมือขึ้นลูบแผ่นหลังบางผ่านเดรสตัวสวย ตบเบา ๆ ปลอบขวัญคนตัวเล็กที่เผลอสะดุ้งตกใจบนหน้าตักของเขา

“น้องวี... จูบพี่ประชดภามหรือว่ายังไงครับ?”

“เปล่านี่คะ... จะทำไปทำไมล่ะ วีไม่สนใจเขาซะหน่อย” ตอบหน้าใสซื่อ ในอ้อมกอดหลวม ๆ ของเขา อุณหภูมิในร่างกายเพิ่มสูงขึ้นเมื่อสองขาเรียวขาวแหวกออกกว้างใต้เดรสตัวฟูฟ่องลายดอกไม้ เธอกำลังนั่งทับไอ้จ้อนน้อยของพี่ภีมอย่างไร้ยางอาย! เขาฉีกยิ้มมุมปากเหมือนจะลายร่างเป็นหนุ่มซุกซนเช่นคืนนั้น

“ดูสารคดีไดโนเสาร์อยู่ดี ๆ ทำไมมาจูบพี่ครับ?”

“วีคิดถึงพี่ภีมต่างหาก...”

“หืม? ไม่ม้างง... พี่ว่ามีจุดประสงค์แอบแฝง”

ชายหนุ่มย่นคิ้วเข้าหากันทำเสียงฮึฮะอย่างมันเขี้ยว เธอวางพักมือไว้บนบ่าของเขาไม่มีวี่แววว่าจะปล่อย แพนตี้สีขาวเปียกปอนรับรู้ได้ถึงความแข็งขึงกระตือรือร้นจากกลางกายที่สัมผัสกันผ่านป้อมปราการ

วีณาไม่สามารถปฏิเสธตัวเองได้เลยหลังได้เรียนรู้บทเรียนแปลกใหม่

“ก็... ขอสานงานเสียวแบบเมื่อคืนก่อนได้ไหม?”

“ออ... แบบนี้นี่เอง ชวนพี่ไปดูสารคดีสัตว์โลก ทำกับข้าวให้พี่ทานเพราะอยากได้พี่?”

“วีอยากได้พี่ภีมสั่งเอาก็ได้เปล่า เรียกคำเดียวมาอย่างน่ารักแล้วค่ะ จะเสียเวลาลงไปซื้อของเข้าครัวเองเพื่อ...?”

“ผู้หญิงนิสัยไม่ดี” ถึงปากต่อว่า เขากลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดีเพราะแววตาประกายเร่าร้อนเบื้องหน้า ดวงตาของเขาและเธอจรดมองริมฝีปากบวมเจ่อหลังพิษจูบด้วยความรู้สึกแบบเดียวกัน

“นิสัยไม่ดีแล้วรักไหมคะ? พี่ภีม...”

พอมือเรียวขยับมาล้อมรอบกรามแกร่งไว้ด้วยท่าทีเชิญชวน เขาจึงเคลื่อนใบหน้าเข้าหา หลุบตาลงมองเรียวปากคู่งาม ขณะที่เธอผลักรั้งอกแกร่งไว้

“ตอบมาก่อนค่ะ... รักวีไหม?” แล้วแตะปลายนิ้วชี้ลงปิดปรามไม่ปล่อยให้เขาได้ทำตามใจอยาก “ตอบมา ห้ามบ่ายเบี่ยง... ถ้าไม่ยอมพูด คืนนี้อย่าฝันจะได้เห็นแม้ขาอ่อนน้อง”

แววตาเด็ดขาดคาดคั้นพาเสียงลอบกลืนน้ำลายลงคอดัง ภากรไม่คิดว่าเธอจะถามหาความรักจากเขาจริง ๆ จัง ๆ เขาก็คงใจอ่อนยอมตามเคย

“รักสิครับ พี่ดูแลวีมาตั้งกี่ปีจะไม่รักวีได้ไง” เสียงสั่นพร่าสารภาพผ่านสีหน้าเร่าร้อนทรมาน พอเรียวปากคู่งามสีชมพูอ่อนน่าชิมชมขยับยิ้ม เขาจับนิ้วของเธอออกไม่ให้ขวางทาง เลื่อนมือขึ้นประคองแก้มร้อนผ่าวของเธอไว้แทน

“อย่าใจร้ายกับพี่ภีมเลยนะครับ พี่มีน้องวีคนเดียวมาตั้งนานแล้วนะ...”

นั่นเป็นความจริงที่สุด แววตารักใคร่หลงใหลคู่นี้เฝ้ามองเธอมาตลอด