34

ใบหน้าหวานงามปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะชื่นชมเสื้อผ้าของตัวเอง แต่เหลือบตามองคนข้างกายผ่านกระจกบานใหญ่

“วันนี้วีอยากใส่ Pomelo เพราะว่าเป็นดีเดย์ เหมาะกับสีขาว” มือเลื่อนขึ้นลูบไล้ลำคอด้วยสีหน้าผ่อนคลาย จู่ ๆ เธอก็ทำหน้าตกใจ

“อุ๊ย... หรือดีเดย์ควรใส่กระโปรงแหวกทะเลลึกหาอันดามันของ Peter Do ดีนะ? อืม... นั่นน่ะสิ ถ้าจะให้สะดวกต้องซิบข้าง ถลกง่ายด้วย...” พูดพลางส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มให้บัตเลอร์หนุ่มที่มีสีหน้าเรียบเฉย เขาพยายามเก็บอาการไว้ไม่ให้เธอล่วงรู้ความคิดอย่างเต็มที่

ดูพ่อคุณสิทำหน้าทำตาเป็นยักษ์

วีณายังคงยิ้มไม่เลิก เหมือนมีเรื่องเซอร์ไพรส์อะไรสักอย่างหรือว่าอาจไม่มี เธอก็แค่ยิ้ม...

“ตัวนี้แหละ เลือกเยอะเสียเวลา”

จากนั้นเธอจึงใช้เวลาไม่นานเซ็ตผมหน้ากระจกบานใหญ่ จับทีสองทีก็เข้าทรง ปล่อยมันลู่บนแผ่นหลังติดต่างหูเพชรเม็ดเล็กงาม ค่อยหันไปประจันหน้าร่างสูงชะลูดด้วยความสูงที่แตกต่างแค่ระดับบ่าของเขาเท่านั้น วางฝ่ามือเล็กลงบนเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม เชยหน้าขึ้นมองเขาช้า ๆ

“พี่ภีมขา...”

“ครับ” เขาขานตอบ วีณาตั้งใจเงียบไปเพียงเขาแกล้งทำไขสือ ไพล่มือไว้ข้างหลัง กดสายตาลงมองเจ้านายสาว

“เรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว...”

“ยี่สิบปีสิบเดือนกว่ามั้งครับ... ทำไมครับ?”

ไม่ใช่พฤติกรรมปกติของภากรหากเขานิ่งเฉย ไม่พูดถามไม่แนะนำว่าเสื้อของเธอสวยไหม ไม่แย้งแม้แต่ว่าเธอจะทาตาสีน้ำตาลอ่อน ปัดแก้มสีชมพูหวานขัดแย้งกันขนาดกระเป๋าใบจิ๋วบนโต๊ะเครื่องแป้ง

แล้วที่เธอจะเอาโทรศัพท์มือถือ กระเป๋าสตางค์ใบยาวยัดใส่เข้าไปในกระเป๋าได้ยังไงเขาก็ยังไม่สน ไม่เลย...

“พี่จะอ้าปากพูดอะไรวีรู้... อะไรที่พี่คิด วีอ่านออกหมดทุกอย่าง ทุกอย่างเลยจริง ๆ ฉะนั้น ไม่จำเป็นต้องปิดบังวี”

“หมายความว่าไงครับ?”

หญิงสาวยกมือป้องปากหัวเราะ ตีมือลงบนอกของเขาเบา ๆ “พี่ภีมทำตัวตลกจังเลยนะคะ อืม... ตอนนี้น่ะ พี่กำลังโกรธเป็นหมีบ้าเลยล่ะ อารมณ์ดีแล้วค่อยมาทำงานนะ”

ดวงตาคู่คมเบิกกว้าง ขณะที่เธอเชิดหน้าใส่เขาแล้วก้าวฉับ ๆ ไป โดยไม่หยิบกระเป๋าแบรนด์เนมใบโปรด ยังใจดีละฝีเท้าให้ช้าลงเพราะรู้ว่าเขาจะลืมของ ๆ เธอ กลับเข้าห้องนอนไปอีกรอบ

 ภากรสติไม่อยู่กับเนื้อตัวจริง ๆ เขาแทบเป็นหมีบ้าอย่างที่เธอว่า! กลับต้องระงับอารมณ์ฉุนเฉียวไว้ ถึงอยากทำกิริยาไม่ดีกลายร่างเป็นผู้ร้าย กระแทกเท้าปึงปังก็ทำไม่ได้ ด้วยความเป็นบัตเลอร์ผู้แสนสง่างามประจำบ้าน

เขาเลือกกระเป๋าให้เธอใบหนึ่งเป็นกระเป๋าสะพายข้างสายสีทอง ย้ายของในนั้นให้แล้วรีบตามไปห้องรับประทานอาหาร หยุดก้าวลงข้าง ๆ ตามเธอที่เงยหน้ามองขึ้นไปถึงชั้นสอง ตรงหัวบันได

คนเป็นลูกสาวคงหวังว่าเจ้าของบ้านจะลงมารับประทานอาหารด้วยกันซะหน่อย แต่พ่อก็เหมือนเดิม...

“คุณอาบอกว่าทานเลยไม่ต้องรอครับ เดี๋ยวคุณอาลงมาค่อยคุยธุระกันอีกที” แฝดคนน้องบอกหลังรอเธอมาได้สักพัก

ภาคินคงไม่ได้ไปช่วยงานเจ้าของบ้าน เลยถือโอกาสเกาะติดตามคุณหนูเป็นตังเมหลังปรับความเข้าใจกันแล้ว แต่ยังส่งสายตาอาฆาตแค้นพี่ชายอยู่บ่อยครั้งจนคนในบ้านสังเกตได้ว่าสองพี่น้องมีเรื่องขัดใจกัน

“ค่ะ... คุณพี่ไบโพลาร์ คุณพี่หมีบ้า” ว่าพลางฉีกยิ้มประชดประชัน “เอ้า... เลิกงานกันได้แล้วนะคะ ทั้งสองคนเลย” บอกแล้วเธอจึงหลุบมองจานชามทรงสวย ช้อนส้อมมีดวางเรียงรายบนโต๊ะรับประทานอาหารตัวยาวเหยียด

มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างสองพี่น้อง เป็นเรื่องที่วีณาไม่รู้แต่เดาได้ไม่ยาก

 “วีจะออกไปทานข้าวนอกบ้านทำไมครับ? ภามเตรียมข้าวต้มไว้ให้ทาน... แล้วคุณอามีเรื่องจะคุยด้วย”

“คุยเมื่อไรก็ได้ค่ะ วีไม่อยากกินข้าวต้มค่ะเบื่อ แถมมีธุระต้องรีบไป กรุณาอย่าขัดใจนะคะพี่ภีม พี่ภาม...” ปลายเสียงหันไปบอกชายหนุ่มอีกคนที่มีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย เธอพุ่งเข้าไปคว้ากระเป๋าสีขาว พยายามบังคับเอากุญแจรถมาขับเอง แต่บัตเลอร์หนุ่มก็ไม่ยอมเธอง่าย ๆ เขารั้งกระเป๋าสีขาวหนีบไว้แน่น

“พี่ไม่ให้กุญแจรถกับวีนะ ถ้าพี่อยู่พี่จะขับให้ครับ” ภากรจงใจพูดแทรก แย่งงานน้องชายที่ไม่พูดกับเขาแม้แต่คำเดียว

“ขอโทษที่ไม่อยากทานข้าวต้มชืด ๆ ชามนี้นะคะ แต่พี่ก็ไม่ได้ทำนี่ ลุงเชฟกระทะเหล็กแกทำให้แกกินฝีมือตัวเองไปละกัน...”

“พี่ตามใจน้องวีครับ” ภาคินตอบอย่างว่าง่าย เขายืนขนาบข้างเธอกับพี่ชาย

“ดีค่ะ งั้นเราสามคนจะไปทานข้าวข้างนอก เพราะว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน” นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องทำตามใจเธอทุกอย่าง แม้ว่าเจ้าของบ้านจะสั่งไว้ให้ลูกสาวทานข้าวให้อิ่มและรอคุณพ่อก่อน ถ้าเธอไม่อยากอยู่ก็คือไม่อยู่ ภากรจึงต้องเดินนำหน้าไปเปิดประตูให้หญิงสาวขึ้นรถ โดยมีอีกคนขึ้นนั่งเบาะหลังตาม

หน้าที่ขับรถปกติเป็นของภากรแล้วจึงไม่มีปัญหา เขาไม่จำเป็นต้องมีปากเสียงกับน้องชายเพื่อแย่งงานกันทำเหมือนตลอดสัปดาห์มานี้ พวกเขากระตือรือร้นตื่นมาทำงานแต่เช้าหากไม่ต้องไปช่วยงานคุณอา เสนอหน้ามาหาคุณหนูโดยที่เธอไม่เรียกหา ถึงมีกัดกันบ้างประปรายระหว่างทาง เมื่อหญิงสาวเปิดประเด็นว่าอยากไปร้านอาหารริมทะเล แต่เวลาไม่เอื้ออำนวย ตัวเธอต้องไปคุยกับสถาปนิก ภากรหรือภาคินยังต้องไปช่วยงานอนันต์ที่บริษัท ไปได้ไกลสุดแค่ร้านนี้

เป็นโชคดีที่มาถึงร้านอาหารกึ่งรีสอร์ตในอีกไม่นาน วีณาจึงไม่ต้องทนฟังทั้งสองคนทะเลาะกัน