33

“พี่จะไปนอนแล้วครับ” พูดเท่านั้น

จู่ ๆ ร่างบางในเดรสหวานตัวเดิมก็ยกตัวขึ้นนั่งคร่อมบนหน้าตัก จับเขาไว้ไม่ให้หนีไปจากเธอง่าย ๆ ด้วยท่าเดียวกันกับที่จับคนพี่มาก่อน! สองมือวาดข้ามบ่าแกร่งไปอย่างไร้ความกลัวเกรง

แววตาคู่สวยประกายแนวแน่ทำชายหนุ่มอกสั่นขวัญแขวน

“วี... ทำอะไรครับ?”

“พี่ภามขา... เราโกรธกันตั้งหลายเดือนเพราะอะไรคะ?”

สาวน้อยยังไม่เลิกถ่วงเวลาเขา ภาคินคิดว่าควรรีบไปก่อนเลยเถิดไปไกลกว่านี้ แต่แค่การออกไปจากวงแขนบอบบาง มันช่างยากเย็นเหลือเกิน เขาเกือบลืมไปแล้วว่าสาวน้อยกลายเป็นสาวตัวนุ่มนิ่มกลิ่นหอมเมื่อไร

พอจะขยับเธอก็ดันกายแอ่นเอวเข้าหาจนสัมผัสได้ถึงกันและกัน มังกรร้ายผงาดคอรอเธออยู่ข้างล่าง เขาไม่กล้าละวางไปจากใบหน้างาม

“พี่ไม่คิดถึงวีเลยหรือคะ?”

“...”

ในสีหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์ รอยยิ้มปรากฏตรงมุมปากงามเพียงครู่ ก่อนที่เธอจะโน้มใบหน้าลงพิงหน้าผากไว้บนหน้าผากของเขา เล่นเกมส์จ้องตาหลังจากนั้นแล้วเธอก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว งานถนัด...

Loving You…

ราวนกน้อยฮัมเพลงหวานในยามเช้า เสียงไพเราะตรึงเขาไว้ให้อยู่กับที่เช่นโซ่ตรวนผูกขึงติดเตียง ปลายนิ้วกรีดกรายผ่านแก้มสาก แผงอกกว้างแต่ละคราวทำลมหายใจของชายหนุ่มหอบสั่นเพราะอารมณ์ปรารถนา

เขาชอบฟังน้องวีร้องเพลง... พูดคุยหยอกล้อเล่นกับเขา

ติดแค่แม่ตัวดีตอนเล็กกับตอนโตไม่ใช่คนเดียวกัน! มารยาทล้านเล่มเกวียนในระดับอัพเกรด ผู้ชายร้อยทั้งร้อยรู้ว่าเธอกำลังยั่วยวน

“พี่ภามขา... พี่คิดถึงวีไหม? ทำไมไม่ตอบ...”

เป็นไปได้ว่าภาคินเก็บกดทนปิดบังความรู้สึกของตัวเองมานาน จนไม่กล้าที่จะผลักไสเธออีกแล้ว

“คิดถึง... มาก แต่...” เสียงขาดไปขณะหลุบตามองปลายจมูกงาม ใกล้แค่ลมหายใจแตะกัน เธอหลุบมองปากหนาหยักได้รูปโดยไม่ทำอะไรนอกจากยิ้ม...

หัวใจชายแกร่งเต้นรัวแรง เขาลอบกลืนน้ำลายเสียงดังจนลูกกระเดือกขยับ เมื่อกระโปรงเดรสตัวแสบเปิดออกกว้าง กลางกายของเธอและเขาสัมผัสกันในสภาพแข็งขึง เปียกปอนดังพายุที่ตกลงพื้นให้ชุ่มฉ่ำ ถึงมีแพนตี้ตัวจิ๋วและกางเกงสแล็คดำกั้นอยู่ สาบานได้เลยว่าเขาอยากยัดมันเข้าไปเจียนคลั่ง!

“แบบนี้ไม่ดีครับ”

“อะไรไม่ดีคะ?”

หญิงสาวแสร้งทำเป็นอ่อนต่อโลก แตะฝ่ามือลงต้นแขนเป็นล่ำสัน กวาดดวงตาลงตามด้วยท่าทางเช่นนางแมวยั่วสวาท หากเป็นภากรคงจับเธอตะบมจูบไปแล้วเสียบสับยันเช้าเป็นการสั่งสอน ไม่ใช่กับภาคิน

“แรด...” เขาบริภาษเธออย่างร้ายกาจ แม้ตัวเกือบตบะแตก น้องชายตัวดีผงกหัวเปียก ๆ ของมันจนกางเกงเปรอะน้ำหนืด ก่อนที่เขาจะเลื่อนฝ่ามือขึ้นวางบนแผ่นหลังบาง

ในที่สุดก็ตัดสินใจ เอื้อมไปเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียง หยิบกล่องสีชมพูหวานสมบัติสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง

“เอ้านี่... ของใหม่แกะกล่อง แต่น้องวีต้องแกะเอาเองนะ”     

ชายหนุ่มหลับตาผลักเธอออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ลุกจากเตียงหนีไปดื้อ ๆ ดวงคู่สวยเบิกโพลงมองเจ้าก้อนกลมในมือ สะบัดหน้าตามเสียงประตูที่ปิดลงเพียงวินาที ชายหนุ่มก็เหมือนจะลืม อุตส่าห์ยื่นหน้าเข้ามาบอกอีกรอบ

“ไข่สั่นงานคุณภาพกันน้ำเข้า มอเตอร์แบบใหม่พลังสั่นสูงสั่นได้เจ็ดแบบ ใช้เสร็จแล้วก็ฝากล้างทำความสะอาดด้วย ช่วยเหลือตัวเองนะครับ”

“พี่ภาม...!”

----------

“น้องวี... ดีกับภามแล้วหรือครับ?”

คนถามสีหน้าไม่เป็นสุขนัก ตรงข้ามกับหญิงสาวที่หยิบเดรสทำงานสีขาวทรงคุณนายเกาหลีมาทาบบนเรือนกาย ปากฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

“ค่ะพี่ภีม ทำไมคะ?”

“พี่ดีใจด้วยนะ... ไม่อยากให้ทะเลาะกัน เราก็... อย่าเอาแต่ใจกับภามมากล่ะ”

ภากรตะกุกตะกักอย่างไม่เป็นตัวเองเลย เขาไม่สามารถพูดออกมาว่าไม่อยากให้ทั้งสองคนดีกัน รักกันหวานจ๋อย! ความรู้สึกหวงแหนตามธรรมชาติเกิดขึ้นกับตัวเขาหลังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับน้อง เขาเป็นเจ้าของนวลเนื้อนางทุกตารางนิ้ว... เป็นผู้ชายคนแรกของน้องวี!

ไม่สิ... เธอไม่ได้เป็นของเขาคนเดียวมาแต่แรก กี่ครั้ง ๆ ก็ครางเรียกชื่อผู้ชายตั้งสองคน

ผู้หญิงสองใจ!

“พี่ภีมไม่สบายใจเรื่องพี่ภามใช่ไหมคะ? วียังรักพี่เหมือนเดิมนะ ไม่คิดมากทำตัวจุกจิกแบบผู้หญิงเนอะ”

“พี่เปล่าเป็นพวกคิดเยอะซะหน่อย”

วงหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบไร้อารมณ์ตรงข้ามพายุโทสะภายในจิตใจ พอร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำกลิ่นหอมฟุ้งเดินหายไปเปลี่ยนเสื้อผ้า กลับมาหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบแป้งตลับขึ้นมาตบเบาบาง แต่งหน้ารองพื้นอ่อน ๆ ตามสไตล์คุณหนู เขาเกือบที่จะเข้าไปถามว่าให้ช่วยแต่งหน้าทำผมด้วยไหม แต่ก็รอให้เธอเป็นฝ่ายพูดกับเขาเอง

“สวยไหมคะ?”

“ครับ... ดีครับ สวยมาก”

ตาคมจรดมองเดรสเข้ารูปทรงสมส่วนเอวโค้งเว้าทรงนาฬิกาทราย หญิงสาวตั้งใจรักษาหุ่นด้วยการรับประทานอาหารคลีน ออกกำลังกายสม่ำเสมอคงอยากโชว์หน้าอกขาว ๆ และหน้าสวย ๆ ของเธอ จึงเลือกเดรสผ่าอกแหวกคอลึกปล่อยโล่งโดยไร้เครื่องประดับ

บัตเลอร์หนุ่มในสถานะผัวทางพฤตินัยไม่ชอบเสื้อตัวนั้นและไม่ชิน เพราะภากรนี่แหละนิสัยผู้หญิงที่สุด! ชาย