Mag-log inShare
10 ข้าจะกลับมา...
Petsa ng paglalathala:
2026-10-28 02:53:47
Pinakabagong kabanata
บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง 10 ข้าจะกลับมา...
10 ข้าจะกลับมา... “อู่ซ่านเจ้าคนชั่ว!” “ท่านรู้จักคนผู้นั้นด้วยหรือ?”หลิงหลิงถามผู้เป็นสามี “เขาเป็นรองแม่ทัพของแคว้นโจว...ที่ทรยศข้า” “นี่...ท่านไม่ได้เลอะเลือนอย่างนั้นรึ?”เหตุใดหวังซุนเจียนจึงจำอดีตได้ แท้จริงแล้วเขาแกล้งจำไม่ได้เช่นนั้นหรือ? “เรื่องมันยาว ฮูหยินเรารีบหนีไปกันเถิด” ทั้งคู่ประคองกันเดินตามแมกไม้ในป่ารกทึก แต่จู่ๆ ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยก็เริ่มรุนแรงขึ้น เดินมาได้เพียงสักพักหลิงหลิงก็ไม่อาจทนอาการเจ็บร้าวปวดท้องได้อีกต่อไป “อาซุน...ข้าปวดท้อง” “หา? เจ้าใกล้จะคลอดแล้วอย่างนั้นรึ?”หวังซุนเจียนสีหน้าตื่นมองภรรยาที่กำลังกุมท้องโต มาหยุดที่โคนต้นไม้ใหญ่ “ตามมันไป...หาเจอหรือไม่?”เสียงเซ็งแซ่ของทหารทางด้านหลังที่ตามมาติดๆ เพราะค้นหาภายในบ้านแล้วไม่เจอ อู่ซานจึงสั่งให้เหล่าทหารตามร่องรอยการหนีของคนทั้งคู่มาติดๆ หวังซุนเจียนกะวนกระวาย ร่างสูงกำลังจะวิ่งออกไปจากที่ซ่อน หลิงหลิงเห็นดังนั้นก็ไม่มีทางเลือก นางจำต้องคืนร่างเป็นปีศาจจิ้งจอก แล้วใช้พลังปราณของนางอีกครั้ง แม้การใช้พลังจะทำร้ายตัวเองก็ตาม มือเรียวคว้าแขนสามีแล้วดึงร่างของเขาขึ้นไปหลบอยู่บนต้นไม้
บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง 09 อู่ซานแห่งแคว้นโจว
09อู่ซานแห่งแคว้นโจว“ท่านหวัง...ทางนี้”ชายชราร้องเรียก หวังซุนเจียนยิ้มตอบรับก่อนจะเพ่งมองดีๆ เพราะอยู่ไกลนักเขาจึงมองไม่ชัด“อ้อ ผู้ใหญ่บ้าน เป็นท่านนี่เอง”“ข้ามาตรวจป่าแถวนี้ ดูท่านซิ ซื้อของไปมากมายเช่นนี้ ท่านอยู่เพียงลำพังไม่ใช่หรือ?”ผู้ใหญ่บ้านชรามองของที่หวังซุนเจียนหอบมาจากตลาด เขาเคยเห็นหวังซุนเจียนมาสักพักเป็นคนหนุ่มใหญ่ที่ใช้ได้คนหนึ่ง หากเขามีลูกสาวสักคนก็ว่าจะยกให้“ข้าซื้อไปฝากภรรยาของข้าที่บ้านต่างหาก”ถึงหวังซุนเจียนจะเข้ามาขายโสมป่าบ่อยๆ เขาอัธยาศัยดีก็จริง แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเขามีภรรยาแล้ว ด้วยเกรงว่าหลิงหลิงภรรยาจิ้งจอกของตนจะเป็นอันตราย“ข้าไม่เคยเห็นภรรยาของท่านเลย”ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยพลางทำท่านึกตาม“หลิงหลิงเมียข้ากำลังตั้งท้อง ไว้หากนางใกล้คลอดข้าจะมาหาท่านใหม่ ถึงตอนนั้นท่านต้องช่วยหาท่านหมอให้ข้านะ”หวังซุนเจียนยิ้มก่อนจะลาผู้ใหญ่บ้านเดินกลับเข้าป่า ปล่อยให้ผู้ใหญ่บ้านและผู้ติดตามยืนงงอยู่ที่เดิม“กลางป่าเช่นนี้มีหญิงสาวด้วยอย่างนั่นเหรอ?”ชาวบ้านคนหนึ่งถามขึ้น เพราะเท่าที่รู้ว่าหมู่บ้านนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่อยู่ในป่าเพียงลำพังเรื่องของหวังซุนเจียนยังคงเป็นท
บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง 08 แพ้ท้อง
08แพ้ท้อง“....หลิงหลิง...เจ้าเป็นอะไร?”มือหนาประคองภรรยานั่งลงกับเก้าอี้ หลิงหลิงในยามนี้ใบหน้าซีดเซียวราวกับไก่ต้มไหว้เจ้า เหงื่อผุดพรายออกมาตามกรอบหน้าเม็ดใหญ่ นางไม่ได้กระอักเลือดมานานแล้ว แต่สิ่งที่นางเป็นอยู่ตอนนี้คือการอาเจียนในทุกเช้า และทานอาหารไม่ค่อยได้ ขนาดว่าหวังซุนเจียนเอาโสมป่าไปขายที่ตลาดแล้วซื้ออาหารเลิศรสมานางก็ยังไม่อาจดื่มกิน “ข้า...เวียนหัว” “ข้าจะไปตามหมอมาดูอาการเจ้า” “ไม่นะ...หากตามหมอมาเขาต้องรู้ว่าข้าเป็นจิ้งจอกแน่”หลิงหลิงบอกสามีด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เช่นนั้นอาการป่วยของเจ้า...จะทำเช่นไร” “ข้าไม่ได้ป่วย...ข้าแค่แพ้ท้องเท่านั้น” “ท้อง!”หวังซุนเจียนดีใจตาเป็นประกายเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาปรารถนาได้ดังหวัง ในที่สุดหวังซุนเจียนก็มีลูกกับนางเสียที ริมฝีปากอิ่มจูบเข้าที่หน้าผากของภรรยาอย่างรักใคร่ หลิงหลิงหลับตาพริ้มก่อนจะจับมือผู้เป็นสามีแนบแน่น ในยามนี้นางปีศาจมีความสุขเหลือมากเกิน นับตั้งแต่ได้แต่งงานกับหวังซุนเจียน ใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์อยู่กินฉันสามีภรรยาเป็นเวลาร่วมปี หลิงหลิงมีความสุขที่มีหวังซุนเจียนผู้นี้อยู่เคียงข้าง แม้นางจะบอกกับเขาว่านางเป็นปีศาจจิ้
บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง 07 ภรรยาจิ้งจอก
07ภรรยาจิ้งจอก หลิงหลิงลืมตาขึ้นมาในอ้อมแขนของสามี นางปีศาจจิ้งจอกพลิกตัวขยับเข้ามามองใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้ชัดแจ้ง การได้ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของบุรุษที่นางมอบกายและใจให้ ช่างอบอุ่นเหลือเกิน มือเรียววาดพลังปราณเก็บเสื้อผ้าที่หล่นร่วงอยู่ที่พื้นใส่ตระกร้า เมื่อนึกถึงค่ำคืนอันแสนหวานก็อดไม่ได้ที่จะขวยเขิน ใบหน้างามของนางจิ้งจอกร้อนผ่าวแต่ถูกผู้เป็นสามีกระชับอ้อมแขน แน่นมาขึ้น “ซุนเจียน...เช้าแล้ว”น้ำเสียงหวานแหว๋วของนาง ทำชายหนุ่มตื่นลืมตา แต่กลับซุกไซร้ปลายจมูกไปยังพวงแก้มใสของนาง “ข้ายังไม่อยากลุกไปที่ใดเลย” “ท่านดู กระท่อมของเราจะพังลงมาอยู่แล้ว หากไม่รีบซ่อมแซมเกรงว่าหากฝนตกคงเปียกปอนหมดแน่” สองสามีภรรยายิ้มให้กันแล้วออกไปตัดไม้ในป่า หลิงหลิงพึ่งสังเกตว่าการที่นางคืนร่างจิ้งจอกนั้นสามารถใช้พลังปราณเล็กๆ น้อยๆ ได้โดยไม่บาดเจ็บหรือกระอักเลือดออกมา แต่ถ้าหากนางทำเกินกำลังอย่างเช่นการใช้พลังซ่อมแซมบ้านในคราเดียว ลิ่มเลือดก็ถูกขับออกมาเป็นจำนวนมาก “หลิงหลิง เจ้าเป็นอะไร?”หวังซุนเจียนเอ่ย พลางประคองร่างบางของภรรยาเมื่อเห็นว่านางกระอักเลือดออกมา “ไม่เป็นไร เห็นหรือไม่บ้านของเราเสร็
บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง 06 นางเป็นปีศาจ
06นางเป็นปีศาจ “ข้าไม่ใช่มนุษย์ ข้าเป็นปีศาจจิ้งจอก”หลิงหลิงคืนร่างที่แท้จริง เส้นผมสีเงินพลิ้วสยายไปตามแรงลม ก่อนที่หูสีเทาจะโผล่ขึ้นมา หางทั้งเก้าที่มีขนปุกปุยสีขาวสยายปลายขนหางนุ่มเป็นสีแดง ชาดแต้มหน้าผากสีแดงสดรูปกลีบดอกเหมยปรากฎขึ้น นัยน์ตาสีแดงเข้มจ้องมองว่าที่สามีไม่วางตา หวังซุนเจียนมองภรรยาอย่างตกตะลึงที่แท้นางก็เป็นปีศาจอย่างนั้นหรือ? “หากจะหนีก็ไปเสียตั้งแต่ตอนนี้....”หลิงหลิงแม้ภายในใจจะรู้สึกเจ็บปวดที่ชายหนุ่มเอาแต่จ้องร่างนางอย่างอึ้งๆ โดยไม่ปริปากเอ่ยคำใด แต่นางก็เข้าใจ มนุษย์คนใดกันจะยอมแต่งงานปีศาจเช่นนาง หลิงหลิงเดินเข้าไปในกระท่อม ดึกมากแล้ว นางก็ควรนอน ร่างบางล้มตัวลงบนเตียง ที่ประดับตกแต่งไปด้วยผ้าสีแดงสด ตามแบบฉบับเรือนหอแต่งงาน หางทั้ง 9 โบกสะบัดเพื่อคลายความกังวลในใจของตน “ข้าไม่หนี” “...............” “ก็คิดอยู่แล้วว่าสตรีรูปโฉมงดงามเช่นเจ้า จะมาอยู่ในป่านี้ผู้เดียวได้อย่างไร นอกเสียจากว่าเจ้าจักไม่ใช่คนธรรมดา” “รู้เช่นนี้ทำไมถึงไม่หนีไป ไม่กลัวข้าจับเจ้ากินรึไง?” “หากเจ้าจะกินข้า คงไม่ปล่อยเวลาล่วงเลยมานานเช่นนี้ ไม่สู้ลงมือตั้งแต่วันแรกที่เจอกันหรอก
บันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง 05 ข้าจะแต่งงานกับเจ้า
05ข้าจะแต่งงานกับเจ้า เช้าวันนี้หลิงหลิงตื่นนอนก่อนชายหนุ่ม ร่างบางจัดแจงอาหารเช้าอย่างมันเผาง่ายๆ ก่อนจะจัดแจงสมุนไพรโสมป่า แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องราวเมื่อคืนก็ยังวนเวียนในหัวใจของนางอยู่ดี แววตามั่นคงของหวังซุนเจียนทำให้นางกลัวเหลือเกิน กลัวว่านางจะรั้งเขาเอาไว้ หลิงหลิงนึกขันตนเองในอดีต หากว่าเป็นตอนนั้น นางต้องรั้งเขาเอาไว้ข้างกายอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้นางไม่ได้คิดเช่นนั้นแล้ว มหาเทพยังคงเป็นบุรุษผู้เดียวที่อยู่ภายในใจของนางเสมอ ทว่านับตั้งแต่ที่เขาลงอาญาขับนางให้มาอยู่บนโลกมนุษย์ นางก็มีแต่ความเจ็บปวดและเครียดแค้น เมื่อวันเวลาผันผ่านความเครียดแค้นของนางได้หายไปจากใจ หลงเหลือไว้เพียงความเฉยเมยไม่ยินดียินร้าย นางไม่อาจจะรั้งหวังซุนเจียนชายผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายมหาเทพผู้นี้ เอาไว้ข้างกายได้ เว้นเสียแต่ว่า...... “.....แค้นโจวล่มสลายแล้ว กองทัพแตกพ่ายล่าถอยไม่เป็นท่า ข้าน่ะดีใจยิ่งนัก ที่สองแคว้นนั้นเลิกสู้รบกันเสียที พวกเราชาวบ้าน ต่อแต่นี้จะได้ไม่ต้องคอยหลบลี้หนีภัยสงครามอีกต่อไปแล้ว”เสียงชาวบ้านโห่ร้องดีใจ มีประกาศติดอยู่ทุกหนทุกแห่งของตลาด เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางดีอกดีใจของชาวบ้านห
Maaari mong magustuhan
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม203.9K viewsท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา594.3K viewsเซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey28.9K viewsหวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung48.8K viewsคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี182 viewsเมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก
คุณแม่แฝดสาม897 viewsวิวาห์ใต้ม่านวสันต์
Wabibi698 viewsท่านอา...ข้ามีเรื่องร้อนใจ
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา147 views
