ตอนที่8 นอกเขตอาคม

“ในเมื่อเจ้าเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น...ข้าก็คงต้องสะบั้นการค้าในครั้งนี้เสีย”

         สิ้นคำของหญิงสาว แส้ปราณได้ปรากฏในมือของนาง ก่อนนางจะสะบัดออกไป ด้วยพลังอันมหาศาล เปรี๊ยะ!! เสียงดังราวสายฟ้าฟาด ดังขึ้นกลางอากาศ ทว่าร่างของหนึ่งในสามของผู้บุกรุก ได้ร่วงลงสู่ถนน นอนแน่นิ่งสิ้นใจอยู่เบื้องล่าง พื้นหินใต้ร่างนั้น แตกร้าวเป็นทางยาว วิญญาณร้ายใต้อาณัติของชายแปลกหน้า ที่รั้งรออยู่บนถนน ถึงกับนิ่งค้างไปในทันที นี่มันพลังของผู้ล่า!

         “เจ้ากำลังคิดบีบคั้นให้ข้าลงมือ”

         ชายแปลกหน้ายังคงทำใจดีสู้ เอ่ยออกมาเสียงกร้าว ทั้งที่ในใจของเขา เริ่มที่จะสั่นไหว ปากเริ่มขยับท่องคาถา เพื่อบังคับให้วิญญาณในอาณัติ ลงมือต่อหญิงสาว เขาไม่สนว่าวิญญาณนั้นจะรู้สึกเช่นไร หรือจะสามารถฝ่าค่ายกลเข้ามาได้หรือไม่ เพราะสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้ คือต้องไม่ตกเป็นฝ่ายเพลียงพล้ำให้แก่หญิงสาว

         “นายท่านอ๊าก!!”

         วิญญาณร้ายที่อยู่บนถนน ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อเขากำลังถูกบีบบังคับ ให้ฝ่าค่ายกลป้องกันร้านเข้าไป เขามิอาจทำได้ และมิอาจขัดคำสั่งได้เช่นกัน ดวงตาที่แดงก่ำดั่งสีเลือด ได้แต่จ้องมองไปยังผู้เป็นนาย สองมือแห้งเหี่ยวกุมศีรษะเอาไว้แน่น ด้วยมันเหมือนจะระเบิดจนเป็นจุลเสียให้ได้ ถึงเขาจะเป็นเพียงวิญญาณ ก้ใช่ว่าจะไร้ความรู้สึกเจ็บปวดใด ๆ เสียเมื่อไหร่เล่า...

         “ช่างอำมหิตนัก!”

         เยว่เมี่ยว เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน เปรี๊ยะ!!! สิ้นคำของหญิงสาว แส้ปราณในมือ สะบัดออกไปเต็มแรงอีกครั้ง ชายทั้งสองเหินกายถอนร่น กลับลงไปยืนยังถนนเบื้องล่าง เยว่เมี่ยว พร้อมต้านโจว ที่เวลานี้เขาดึงลูกดอกออกจากไหล่แล้ว ทั้งคู่เหินกายตามลงไป ยืนอยู่ต่อหน้าผู้บุกรุกทั้งสอง ด้วยใบหน้าอันเย็นเยียบ

         หญิงสาวปรายตามองไปยังวิญญาณร้าย ที่ตอนนี้เปลี่ยนท่าทีราวจะแหลกสลายเมื่อครู่ เป็นแสยะยิ้มเหี้ยมมาที่นางกับต้านโจว มุมปากบางยกยิ้มหยัน คิดสินะ! ว่านางออกมาจากค่ายกลป้องกันแล้ว จะลงมือกับนางได้โดยง่าย ต่อให้ต้องเจ็บปางตายในค่ำคืนนี้ นางก็จะไม่ยินยอมให้ความลับเรื่องตัวตน ถูกนำไปส่งต่อให้ผู้อื่นได้รู้อีกแม้แต่ครึ่งคำ

         “ฮ่า ๆ เจ้าเลือกเดินออกมาเองนะแม่นาง”

         ชายแปลกหน้า หัวเราะอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ทว่าเขากลับต้องนิ่งงันไปอีกคำรบ เมื่อแววตาสีทอง ที่พาดผ่านดวงตาของหญิงสาว ตวัดมาที่เขาราวกับจะบั่นคอนี้ให้หลุดเสีย

         “คนเยี่ยงข้ามิใช่พวกหดหัว ในเมื่อเจ้าล้ำเส้นข้า แล้วเหตุผลใดที่ข้าต้องปล่อยผ่านไปด้วยเล่า”

         หญิงสาวเร่งปราณอีกสาย เป็นดาบสีเงินวาวในมืออีกข้าง นี่คือสิ่งที่น่าหวั่นเกรงสำหรับเหล่าปีศาจ และวิญญาณร้าย ผู้ล่าที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิด หากฝึกฝนจนถึงขั้นเรียกปราณเป็นอาวุธ คือคนที่ควรเลี่ยงให้ไกล

         ต้านโจวได้ขยับก้าวเดิน มายืนเคียงข้างนายสาว สายตาของเขากวาดมองไปยังคนที่เหลืออยู่ สองคนกับหนึ่งวิญญาณ ยังกล้ามาโอหังต่อนายหญิงของเขา เช่นนั้นวันนี้ก็ต้องฝังกลบเสียให้หมด แต่ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะได้ลงมือ ประตูร้านพลันเปิดออก พร้อมกับร่างสูงโปร่ง ในชุดคุณชายสูงศักดิ์เดินออกมา อย่างคนเกียจคร้าน

         “ข้ารอดื่มสุรานานแล้ว อีกอย่างก็ใกล้เวลาเคาะยามบอกเวลา ในอีกครึ่งชั่วยาม เจ้ายังจะมามัวเล่นอันใดอยู่ตรงนี้”

         ซ่งเถียนก้าวออกมา เขาเดินอาด ๆ มาหยุดอยู่ข้างหญิงสาว เท่ากับเวลานี้ ทั้งสองฝ่ายมีจำนวนที่เท่ากัน ต้านโจวมองไปยังวิญญาณ ที่ชายแปลกหน้าเลี้ยงไว้ และแสยะยิ้มหยัน วิญญาณชั้นต่ำที่แม้แต่ยันต์ป้องกันธรรมดา ยังผ่านไปไม่ได้ จะเอาอันใดมาพองขนต่อหน้าเขากัน

         ชายแปลกหน้า ถึงกับเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มกาย คนที่มาใหม่แม้ไม่มีกลิ่นอายของพลัง ทว่าการที่อีกฝ่ายไม่แสดงท่าทีแตกตื่น นั่นเท่ากับผู้มาใหม่ ฝีมือไม่ได้ด้อยไปกว่าหญิงสาว เจ้าของร้านขายโลงศพเลยกระมั้ง

         สองสหายแสยะยิ้มเหี้ยม ใครที่ล่วงรู้สิ่งที่ไม่ควรรู้ ก็ต้องแบกรับจุดจบให้จงได้ แน่นอนว่าซ่งเถียน ที่ไม่เคยแสดงฝีมือให้ผู้ใดได้เห็น ก็คงถึงคราวต้องให้คนต่างถิ่น ได้ลิ้มรสฝีมือของเขาบ้างแล้ว นับว่าเป็นวาสนาของคนแปลกหน้ายิ่งนัก ที่ทำให้คนไร้แก่นสารเยี่ยงเขา ลงมือได้เช่นนี้

สองนายบ่าวที่ยังคงมีลมหายใจ ต่างเร่งเร้าพลังเพื่อเตรียมต่อกรกับสองหนุ่มสาว กับหนึ่งปีศาจ ที่ยืนมองพวกเขาราวกับเป็นเหยื่ออันโอชะ! จากที่คิดว่าตนเองได้เปรียบ เวลานี้เขาเกรงว่าต้องคิดเสียใหม่ ในโลกใบนี้ยังมีเรื่องเหนือคาดหมายอยู่มาก แต่ครานี้ไม่คิดเลยว่า การไล่ล่าคนผู้หนึ่งมา จะต้องพบกับผู้ที่ไม่กริ่งเกรงต่อพลังของเขา

“พวกเจ้าก็เพียงคนบ้านนอกป่าเถื่อน คิดจริง ๆ หรือว่าจะทำอันใดข้าได้ และต่อให้พวกเจ้าทำสำเร็จในวันนี้ วันหน้าก็ต้องมีผู้ที่แข็งแกร่งกว่าข้ามาอีกอยู่ดี”

“นั่นมันวันข้างหน้า แต่ข้าต้องสะสางมันคือวันนี้”

คำขู่เท่านี้หรือ จะมาใช้กับคนเยี่ยงนาง หากนางหวั่นเกรงต่อมัน วันหน้านั่นคือหายนะอย่างแท้จริง แต่ถ้าวันนี้นางฝังกลบปัญหาตรงหน้าเสีย เรื่องอื่นที่อาจเกิด นางก็เตรียมรับมือได้ทันอยู่แล้ว

“กำแหง! เจ้าอยู่นอกเขตอาคมแล้ว คิดว่าจะสู้ข้าได้หรือ”

ตูม! สิ้นคำ พลังสายหนึ่งได้พุ่งเข้าหาหญิงสาวในทันที ทว่าทั้งสามคนต่างเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว จึงสามารถที่จะหลบหลีกได้อย่างว่องไว ฮึ! คิดที่จะฉวยจังหวะลงมือ ในตอนที่คู่ต่อสู้ไม่ทันตั้งตัว ช่างเป็นความขลาดเขลานัก!

“แบบนี้ก็น่าสนุกดี”

ซ่งเถียน ยังคงยิ้มร่า ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้น เป็นเพียงการละเล่นเท่านั้น ทว่าสิ่งที่ชายชุดดำได้เห็น จนทำให้ตลอดกายของเขาถึงกับแข็งค้าง นั่นคือพลังปราณขั้นสูง ที่ลุกโซนอยู่รอบกายของชายหนุ่ม ผู้ที่ออกมาจากร้าน

“ฆ่ามัน!”

ชายที่เป็นผู้นำ สั่งการเสียงกร้าว เมื่อเห็นแล้วว่าคนที่มาใหม่ มีพลังขั้นสูงที่ทัดเทียม หรืออาจเหนือกว่าตัวเขา อย่างไรวันนี้เขาต้องออกจากตรงนี้ให้ได้ วิญญาณร้ายพร้อมกับผู้ติดตาม ที่เหลือเพียงหนึ่งเดียว ได้พุ่งเขาหาคู่ต่อสู้ ด้วยความเหี้ยมเกรียม ต่อให้ภายในจะรู้สึกขลาดกลัวเพียงใด แต่นี่คือหน้าที่...ที่มิอาจหลีกหนีไปที่ใดได้ สู้จนตัวตาย ดีกว่าพาทั้งครอบครัว ที่รออยู่ข้างหลังมาตายร่วมไปกับเขา