ตอนที่9 ไร้ความเป็นคน

ซ่งเถียนแสยะยิ้มเหี้ยม ก่อนจะเคลื่อนกายเข้าโรมรันกับคู่ต่อสู้ ชายหนุ่มไม่ได้ยี่หระต่อความดุดันของอีกฝ่าย เขายังคงใช้พลังไปเพียงไม่กี่ส่วน ในการรับมือกับอีกฝ่าย ทางด้านวิญญาณร้าย เลี่ยงที่จะปะทะกับหญิงสาว ผู้มีดวงตาศักดิ์สิทธิ์ แต่เลือกที่จะต่อสู้กับปีศาจครึ่งหมูป่า อย่างน้อยยังจะพอมีโอกาสกำชัยอยู่บ้าง

         “คิดจะหนีเยี่ยงนั้นรึ!”

เยว่เมี่ยว เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ เมื่อเห็นว่าชายแปลกหน้า ที่กล้าท้าทายล้ำเส้นนาง กำลังคิดที่จะหลบหนีจากการต่อสู้ในครั้งนี้ ไยมิเก่งเยี่ยงปากเล่า!

“อ๊ะ!”

         ยังไม่ทันที่ชายแปลกหน้า จะได้ขยับเท้าก้าวเดิน ข้อเท้าของเขา ก็ถูกพันธนาการด้วยแส้ปราณของหญิงสาวเสียก่อน นางรู้ได้อย่างไรกัน ว่าเขากำลังคิดจะทำสิ่งใด เยว่เมี่ยว ยกยิ้มน้อย ๆ นางไม่อยากจะเชื่อ ว่าคนที่ลำพองตนว่าเก่งกาจ จะกล้าทิ้งผู้ติดตามหนีเอาตัวรอดเพียงลำพัง ถึงนางมิใช่คนดีอันใด แต่นางก็ไม่เคยทอดทิ้งใครไว้ข้างหลัง

         “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าจะยังขวางข้าไว้ได้”

         สิ้นคำชายแปลกหน้า ได้สะบัดมือออกไป ผงสีขาวกระจายว่อนพรางกายเขา ไม่ให้หญิงสาวได้เห็น

         “ตื้นเขิน!”

         สิ้นคำของหญิงสาว ปลายแส้ปราณที่ถูกกระชากเพียงครั้ง ร่างสูงที่เคยทะนงตน พลันลอยลิ่วตามแรงกระชากนั้น ไปตกยังหน้าประตูร้าน ตุบ! ชายแปลกหน้าทั้งอับอายและเจ็บจุกยิ่งนัก สตรีร่างกายบอบบาง แต่กลับสามารถทำให้เขาที่เป็นบุรุษตัวใหญ่กว่า ลอยมาตกถึงตรงนี้ได้ นางเอาพละกำลังมหาศาลนั้นมาจากที่ใดกัน

         “เช่นนั้นก็ตายเสียเถอะ!”

         เมื่อไร้ทางหนีชายแปลกหน้า ลุกขึ้นยืน แล้วชักกระบี่อ่อน ที่พันรอบเอวสอบออกมา ก่อนจะเร่งเร้าพลังปราณไปที่ตัวกระบี่ จนมันเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต ทว่าดวงตาของหญิงสาว ที่จับจ้องมาที่เขา มันหาได้มีแวว ของความสะท้านกลัวเลยแม้แต่น้อย

         “อ๊าก!!!”

         ชายแปลกหน้าคำรามลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าหาหญิงสาว ด้วยพลังอันแข็งแกร่ง แสงสีดำพวยพุ่งรอบกายของเขา นี่คือพลังด้านมืดของผู้ร่ำเรียนอาคม สายเวทต้องห้าม แต่มีหรือคนเยี่ยงนางจะคิดถอยให้คู่ต่อสู้ ความลับของนางกับซ่งเถียน คือความปลอดภัยของคนทั้งครอบครัว ใครที่รู้เห็นจะต้องไม่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้เท่านั้น ความลับจึงจะไม่มีวันรั่วไหลไปที่ใด

         ขวับ! แส้ปราณสะบัดฟาดแหวกอากาศ เสียงดังเสียดหูของชายแปลกหน้ายิ่งนัก ใบหน้าของเขากระตุกเล็กน้อย เมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกแปลบปลาบตรงข้างแก้ม น้ำอุ่นร้อนไหลลงเป็นทาง นางอาจหาญทำให้เขาหลั่งเลือด เห็นทีเขาคงไม่ต้องหยั่งเชิงนางอีกต่อไปแล้ว

         กระบี่อ่อนมือชี้ตรงไปยังคู่ต่อสู้ ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะเริ่มขยับขมุบขมิบ เพียงครู่เดียวฟ้าที่มีดวงดาวทอประกาย ได้แปรเปลี่ยนเป็นเงาทะมึนบดบังแสงนั้นจนสิ้น เยว่เมี่ยวไม่เอ่ยสิ่งใด หญิงสาวยังคงจับจ้องไปที่ชายแปลกหน้า ดวงตาคู่งามเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทองเปล่งประกาย นางมองเห็นแล้วว่าเวลานี้ รอบกายและเหนือศีรษะ มีวิญญาณอาฆาตที่ถูกเลี้ยงด้วยอาคม และวิญญาณเร่รอน กำลังหมุนวนหาหนทางเข้าโจมตีนาง กับซ่งเถียนและต้านโจว

         “มีเท่านี้หรือ!”

         หญิงสาวเอ่ยออกมา ด้วยความสงบนิ่งดังเดิม ทว่ามือของนางได้เก็บปราณดาบลงแล้ว คงเหลือไว้เพียงแส้ราณเท่านั้น ก่อนที่นางจะล้วงเอาถุงผ้าสีทองออกมา บนถุงปักลวดลายอ่อนช้อย ดูแล้วก็ไม่ต่างจากถุงผ้าของสตรีทั่ว ๆ ไป คงมีเพียงวิญญาณร้ายเท่านั้น ที่รู้ดีว่านี้คือถุงกลืนวิญญาณ หากถูกทำให้ไปอยู่ในถุงผ้านั่น คำว่าชาติหน้าจะได้เกิด คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว นี่คือกฎที่ผู้ล่าจะใช้กับวิญญาณที่ระรานมนุษย์

         “นายท่าน!”

         วิญญาณร้าย พุ่งเข้าไปยืนเคียงข้างผู้เป็นนาย เขาอยากจะห้าม ว่าอย่าได้เรียกหมู่วิญญาณเร่ร่อนมา หาไม่แล้วจะเกิดเรื่องตามมาอีกมาก สู้หนีไปเสียจะยังดีกว่า เสียหน้าเพื่อตั้งหลัก ดีกว่าสู้ทั้งที่ไร้หนทางชนะ

         “หากเจ้าช่วยสิ่งใดข้าไม่ได้! ก็จงตายอีกหนซะเถอะ!”

         ตูม! สิ้นคำของชายแปลกหน้า วิญญาณร้ายคงเหลือเพียงกลุ่มควัน ที่ค่อย ๆ สลายไปในอากาศ นี่คือความเหี้ยมเกรียมอย่างแท้จริง ไม่มีแม้แต่โอกาสให้ได้แก้ต่าง หรือเอ่ยสิ่งใด...เพียงแค่กำลังจะจนหนทาง ก็ต้องทำให้อีกฝ่ายถึงกับวิญญาณสลาย คนเช่นนี้ช่างไม่สมควรเรียกตนเอง ว่ามนุษย์เหนือสรรพสัตว์เลย

         “อย่าคิดใช้สายตาเช่นนั้นกับข้า ต่อให้เจ้าคือผู้ล่าศักดิ์สิทธิ์แล้วอย่างไร ใช่ว่าในหลายพันปีมานี้ คนแบบเจ้า! จะไม่มีใครตายเลยเสียเมื่อไหร่กัน”

         เป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์แล้วอย่างไร คนเยี่ยงนางตายมาแล้วนักต่อนัก ต่อให้วันนี้เขากำจัดนางไม่ได้ อย่างไรเสียนายท่านใหญ่ ก็ต้องส่งคนที่เก่งกว่าเขา เพื่อมากำจัดนางอยู่ดี ตราบใดที่ยังไม่พบคนผู้นั้น เมืองแห่งนี้ก็จะไม่มีวันได้สงบสุขอีกต่อไป

         “ข้าก็เพียงมนุษย์คนหนึ่ง ย่อมมีเกิดแก่เจ็บตายเป็นวัฏจักรของชีวิต มีสิ่งใดที่ข้าต้องกลัวด้วยเล่า”

         เยว่เมี่ยวตอบกลับ ด้วยน้ำเสียงดังเดิม นางไม่ได้เป็นคนลำพองตน ว่าเกิดมมีพลังเหนือผู้ใด แล้วจะใช้ชีวิตอย่างคนไม่รู้คิด นางน่ะหรือ! เป็นคนที่รักชีวิตเหนือสิ่งอื่นใด เงินทองหามามากมาย จะมาตายก่อนใช้หมดได้อย่างไรกัน คนโง่เท่านั้นล่ะ ที่จะใช้ชีวิตไม่เป็น ตายก่อนได้ใช้ความสุขที่มั่งคั่งนี้

         ต้านโจวก้าวมายืนเคียงข้างผู้เป็นนาย ก่อนจะรับถุงกลืนวิญญาณไปเปิดออก ดวงตาสีทองของเยว่เมี่ยว ทอประกายเจิดจรัสมากขึ้น ก่อนที่แสงสีทองจะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงร้องโหยหวนดังระงม ก่อนกลุ่มก้อนสีดำ ที่ปกปิดท้องฟ้าเอาไว้เมื่อครู่ จะพุ่งเป็นสายลงไปในถุงสีทอง ในมือของต้านโจว ราวกับสายน้ำ ที่เทลงยังจุดเดียวทั้งหมด

         “นายท่านหนีไปก่อนขอรับ ทางนี้ข้าจะถ่วงเวลาเอาไว้ให้เองขอรับ”

         ชายชุดดำที่ผละออกจากการต่อสู้ ที่มีกับชายหนุ่มเจ้าถิ่น ได้รีบมาดันร่างผู้เป็นนาย ให้หนีไปจากตรงนี้เสีย ยิ่งเห็นเหล่าวิญญาณ ถูกดูดเข้าไปในถุงสีทองในมือปีศาจหมู เขาก็รู้ว่าอย่างไรเสีย ชีวิตคงยากที่จะรอดไปได้ แต่อย่างไรผู้เป็นหัวหน้า จะต้องหนีไปให้ได้เท่านั้น จึงจะถือว่าเขาทำงานได้สำเร็จลุล่วง

         “เหอะ! เจ้าคิดว่ามันจะปล่อยข้าไปเช่นนั้นรึ!”

         ชายแปลกหน้า เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน เขาไม่ได้โง่จนดูไม่ออก ว่าตัวเองไร้ทางรอดแล้ว ที่นี่มิใช่ถิ่นของเขา คงยากที่จะกำชัยได้

         “ไม่รักษาน้ำใจของลูกน้องเลยนะ นายท่านผู้นี้”

         ซ่งเถียนเดินมาหยุดอยู่ข้างสหายรัก ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ต้านโจว รวบปิดถุงผ้าสีทองนั้นเป็นที่เรียบร้อย ทั้งสามมองไปยังสองผู้บุกรุก ที่มาเยือนในยามวิกาล คราแรกยืดตัวอย่างทะนง ไหนเลยตอนนี้ จึงได้หดลงเหลือเพียงครึ่งไปได้เล่า