นางกำนัลอุ่นเตียง

เช้าวันนี้มิได้มีการประชุมเหล่าขุนนางตั้งแต่เมื่อยามเช้าตรู่  เพราะฉะนั้นแล้ว  องค์ฮ่องเต้จึงมิได้ตื่นบรรทมขึ้นมาตั้งแต่เมื่อยามเช้าตรู่เช่นกัน 

เป็นช่วงสายยามซื่อ (เวลา 10.00น.) เลยทีเดียว  พระองค์จึงทรงตื่นจากการบรรทมได้

เพียงแต่นึกมิถึงเลยว่า  หลังจากที่พระองค์ทรงแต่งพระวรกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว  พระสนมเหนียนเฟยจะรีบนำน้ำแกงบำรุงกำลังมาคอยถวายให้เมื่อยามสายเอาเช่นนี้

ด้านมู่กงกงเองก็เอาแต่ลอบชำเลืองมองดูว่า  องค์ฮ่องเต้จะทรงมีรับสั่งให้พระสนมเหนียนเฟยเข้าเฝ้าหรือไม่  ตนเองจะได้ทำหน้าที่ถูก

“ให้นางเข้ามาเถอะ” 

หลังได้ยินองค์ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งเช่นนั้น  มู่กงกงจึงได้แจ้น

ออกไปหน้าตำหนัก  นำความไปกราบทูลต่อพระสนมเหนียนเฟยในทันที

“หม่อมฉันเหนียนซูอี๋ถวายความคำนับฝ่าบาท  ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี  หมื่นๆ ปี เพคะ”

เหนียนซูอี๋ธิดารองเจ้ากรมแห่งศาลต้าหลี่เอ่ยขึ้นน้ำเสียงหวานพร้อมทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่าแสดงความคำนับอยู่ที่พื้น

“ลุกขึ้นมาได้”  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงตรัสขึ้นโดยมิได้มองมาที่เหนียนซูอี๋เลยแม้แต่น้อย

“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”

เหนียนซูอี๋พูดพลางลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ และรับถ้วยน้ำแกงจากสาวใช้ข้างกายมาถือไว้กับตน  หลังจากนั้นจึงส่งสายตาขับไล่

สาวใช้ให้ออกไปยืนรอหน้าตำหนัก

“หม่อมฉันทราบมาว่าฝ่าบาททรงสะสางฎีกาติดต่อกันมาหลายคืนแล้ว  จนแทบจะมิได้พักผ่อน  วันนี้หม่อมฉันจึงได้ลงมือต้มน้ำแกงเจ็ดเซียนมาถวายเพคะ”

เหนียนซูอี๋ว่าพลางทอดสายตาลงมองพื้น  วันนี้นางตั้งใจ

ตบแต่งร่างกายมาอย่างเต็มที่ 

อีกทั้งยังได้แต่งแต้มร่างกายด้วยผงหอมบางอย่างมาเป็นพิเศษด้วย

“วางไว้ตรงโต๊ะ  แล้วเจ้าก็ออกไปได้”  สุรเสียงราบเรียบที่เปล่งออกมาจากริมโอษฐ์ได้รูปนั้น  ทำเอาเหนียนซูอี๋รู้สึกใจแป้วไปมิน้อยเลยทีเดียว

“หม่อมฉันรู้ดีว่าฝ่าบาทมิได้ทรงเสด็จไปประทับที่ตำหนักของพระสนมผู้ใดเลยมาเป็นระยะเวลานานแรมเดือนแล้ว ที่หม่อมฉันมาในวันนี้ก็เพียงแต่ตั้งใจทำน้ำแกงมาถวายต่อฝ่าบาทเพียงเท่านั้น

เพคะ  มิได้ตั้งใจจะมารบกวนฝ่าบาทแต่อย่างใด  เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลา” 

เหนียนซูอี๋ว่าพลางสะบัดชายกระโปรงของตนไปมาเล็กน้อยและย่อตัวลงถวายความคำนับก่อนจะเดินออกมาจากตำหนักตงชางด้วยความหัวเสีย  และมีสีหน้าที่บอกบุญมิรับเลยทีเดียว

หลังจากนั้นมินานนัก  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงที่กำลังจะเสด็จออกนอกตำหนักออกไปเสวยพระกระยาหารเช้าทางด้านนอก  ก็ต้องเริ่มมีอาการขมวดคิ้วขึ้นมาน้อยๆ  เมื่อพบว่าตนเองได้ถูกวางยาปลุกกำหนัดเข้าเสียแล้ว

“มู่กงกง  เตรียมเกี้ยว”

“ฝะ ฝ่าบาทจะทรงเสด็จไปที่ใดกันหรือพ่ะย่ะค่ะ  จะมิทรง

เสวยพระกระยาหารเช้าก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ?” 

มู่กงกงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ข้าจะไปตำหนักชุ่ยอี้” 

สุรเสียงที่ดังขึ้นอย่างมิสบอารมณ์นั้นฟังดูก็รับรู้ว่าผู้พูดกำลังมีความรู้สึกไม่พอใจมากเพียงใด  ได้ยินดังนั้นแล้ว  มู่กงกงก็ได้เดินแกมวิ่งออกไปสั่งการเหล่าข้ารับใช้ให้จัดการเตรียมเกี้ยวมาให้กับ

องค์ฮ่องเต้โดยเร่งด่วน

หลังจากนั้นมินานนัก  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ได้เสด็จไปถึงตำหนักชุ่ยอี้  หัวหน้านางกำนัลในตำหนักเห็นดังนั้นแล้ว  ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

เหล่านางกำนัลในตำหนักจึงได้ออกมานั่งคุกเข่ากล่าว

คำถวายพระพรดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ให้นางกำนัลเข้ามาสามคน” 

แม้ถ้อยคำกล่าวนั้นจะฟังดูราบเรียบมากเพียงใด  แต่เหล่านางกำนัล ณ ที่นั่น ต่างก็พากันรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้นแทบจะเหยียบกันตายในการแย่งชิงกันปรนนิบัติองค์ฮ่องเต้อยู่รอมร่อ 

หากหัวหน้านางกำนัลผู้ควบคุมและดูแลตำหนักชุ่ยอี้  มิทำการจัดเวรในการเข้าคิวปรนนิบัติฮ่องเต้แล้วไซร้  

เกรงว่าเหล่านางกำนัลพวกนี้คงจะแย่งชิงกันในการเข้าไป

ปรนนิบัติองค์ฮ่องเต้จนตำหนักชุ่ยอี้ได้พังทลายลงมาเป็นหน้ากลองเป็นแน่แท้

เหล่านางกำนัลสามคนที่เป็นผู้ได้รับการคัดเลือกและเป็น

ผู้โชคดีในการให้การปรนนิบัติองค์ฮ่องเต้ครานี้  ต่างพากันเดินเข้าไปในห้องรับรองส่วนพระองค์ด้วยแววตาอันหวามไหว  ก่อนจะช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากพระวรกายสูงใหญ่กำยำนี้อย่างเบามือ

การกระทำในครั้งนี้ขององค์ฮ่องเต้ล้วนผ่านไปด้วยความดุดัน  ไม่เกรงใจใคร  แม้นางกำนัลทั้งสามจะพากันส่งเสียงร้องครวญครางมากเพียงใดก็ตามแต่  แต่ผู้เป็นเจ้าชีวิตกลับมีสีหน้าที่เรียบเฉย

นิ่งขรึมนัก  กว่าพระองค์จะทรงกระทำการให้แล้วเสร็จในครั้งนี้ก็กินเวลาไปถึงหนึ่งชั่วยามเต็ม  (สองชั่วโมง)  เลยทีเดียว 

จนนางกำนัลทั้งสามแทบสลบไสลมิได้สติไปในการปรนนิบัติองค์ฮ่องเต้ครานี้แล้ว  เมื่อเสร็จกิจองค์ฮ่องเต้ก็ทรงสวมฉลองพระองค์จากไปด้วยใบหน้าถมึงทึง แลดูเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก

          ราวกับว่าการปลดปล่อยไปเมื่อสักครู่นั้น  จะมิได้ช่วยทำให้พระองค์ทรงรู้สึกเบาสบายตัว  หรือผ่อนคลายขึ้นมาได้เลยแม้แต่น้อย

          เหล่านางกำนัลอุ่นเตียง ณ ตำหนักชุ่ยอี้เอง  ทุกคนล้วนผ่านการกินยาทำลายการตั้งครรภ์มาก่อนหน้าหลังจากจากได้รับการคัดเลือกเข้ามาอยู่ในตำหนักนี้แล้ว  เพราะฉะนั้นหลังเสร็จสิ้นจากการ

ปรนนิบัติองค์ฮ่องเต้  พวกนางจึงมิต้องดื่มยาห้ามการตั้งครรภ์อีก

แต่ถึงจะมิสามารถตั้งครรภ์ได้ตามกฎมณเฑียรบาลก็มิเป็นไร  เพียงแค่ได้ปรนนิบัติองค์ฮ่องเต้ก็นับเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตของพวกนางแล้ว

          ช่วงเวลายามอู่นี้  (เวลา 12.00น.)  อากาศยังถือว่าหนาวเย็นอยู่บ้างเล็กน้อย  เนื่องด้วยนี่เป็นช่วงปลายฤดูเหมันต์

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงปรารถนาที่จะทำการฝึกซ้อมอาวุธขึ้นมาอีกครา  เพื่อขับไล่ความหงุดหงิดฟุ้งซ่านที่เกิดขึ้นมารบกวนภายในจิตใจของพระองค์  จึงทรงตรัสเรียกให้องครักษ์กั๋วโม่โฉวที่พระองค์ทรงให้ความไว้วางพระราชหฤทัยในการดูแลปกป้องเป็นองครักษ์ข้างกายขององค์หญิงเจ็ดเฟยฮุ่ยให้มาประลองดาบกับพระองค์ด้วย  เพื่อที่พระองค์จะได้ทรงตรัสถามเรื่องราวของน้องหญิงผู้นี้ผ่านทางปากจากองครักษ์คนสำคัญเช่นเขา

หลังจากนั้นมินานเกินรอ  กั๋วโม่โฉวในชุดสีดำรัดกุมก็ได้มาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเบื้องพระพักตร์

“ถวายบังคมฝ่าบาท  ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี  หมื่นๆ ปี พ่ะย่ะค่ะ”  กั๋วโม่วโฉวเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสุขุม

“ลุกขึ้นได้ มิต้องมากพิธี”  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงตรัสขึ้นน้ำเสียงห้วนโดยที่มิได้ปรายสายตามามองดูองครักษ์ผู้นี้แต่อย่างใด

พระองค์ทรงทอดสายพระเนตรดูคมดาบจากเมืองซานจิ่ว  เมืองตีดาบน้ำงามอันดับหนึ่งของแว่นแคว้นด้วยประกายตาพึงพอพระทัย  หลังจากนั้นจึงตรัสต่อไปว่า

“ช่วงนี้องค์หญิงเฟยฮุ่ย นางเป็นเช่นไรแล้วบ้าง?”

“องค์หญิงทรงสุขสบายดี พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

องครักษ์กั๋วโม่โฉวตอบกลับไปน้ำเสียงนุ่ม

“ข้าได้ข่าวมาว่านางหาได้สนใจคำสั่งห้ามออกนอกวังหลวง  ในช่วงหนึ่งเดือนก่อนที่จะมีพิธีแต่งงาน  และยังคงเมาสุราหัวราน้ำอยู่ข้างนอกบ่อยครั้งมิใช่หรือ  เจ้าดูแลนางเช่นไร  จึงได้ปล่อยให้มีเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ขึ้นกับองค์หญิงเฟยฮุ่ยได้”

น้ำเสียงตำหนิอันเยียบเย็นที่เปล่งออกมาจากพระโอษฐ์ขององค์ฮ่องเต้นั้นทำเอาองครักษ์กั๋วโม่โฉวถึงกับตัวเย็น  ชาวาบไปทั้งร่าง  เขาก้มหน้าทอดสายตาลงมองพื้นด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ตามพระบัญชาได้

“เจ้าเองก็ถือได้ว่าเป็นคนสนิทผู้หนึ่งของข้า  ที่ข้านับเจ้าเป็นถึงสหาย  จึงได้ให้เจ้าช่วยดูแลองค์หญิงเฟยฮุ่ยแทนข้าด้วย  แต่เจ้ากลับปล่อยปละละเลย  ตามใจนาง  จนนางเสียผู้เสียคนมากขนาดนี้  เจ้ารู้หรือไม่  ว่าเจ้ามีโทษสถานใด”

“กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ  กระหม่อมมีโทษสมควรตาย 

ขอฝ่าบาทจงทรงมีรับสั่งลงโทษกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์กั๋วโม่โฉวเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสำนึกผิด  ทว่าสีหน้าและน้ำเสียงยังคงราบเรียบสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้คลื่น 

“ข้าจะให้เวลาเจ้าอีกมิเกินหนึ่งสัปดาห์  หากข้ายังรู้มาอีกว่า  องค์หญิงเฟยฮุ่ยยังคงแอบลอบปีนออกนอกตำหนัก  ไปเมามายจนจะกลิ้งผลัดตกลงมาจากบนหลังคาอีก  ข้าจะสั่งลงโทษเจ้าสถานหนัก  อย่างมิไว้หน้าแก่คนผู้ใดเลยทีเดียว  ในอีกมิเกินหนึ่งเดือนข้างหน้านี้องค์หญิงเฟยฮุ่ยจะต้องเข้าพิธีวิวาห์กับหลินปังหยวนแล้ว กำหนดการมงคลสมรสพระราชทานก็ออกหมายมาอย่างชัดเจนแล้ว  ข้าหวังเอาไว้ว่าเจ้าจะมิทำงานผิดพลาด  ปล่อยปละละเลยในการให้การดูแลองค์หญิงเช่นนี้อีก”

หลังตรัสจบองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉินก็ทรงโยนดาบหนึ่งเล่มออกไปด้านหน้า  ซึ่งองครักษ์กั๋วโม่โฉวก็คว้าเอาไว้ได้ในทันที

เสียงขององค์ฮ่องเต้ที่ทรงตรัสขึ้นว่า  ในอีกมิเกินหนึ่งเดือนข้างหน้านี้องค์หญิงเฟยฮุ่ยจะต้องเข้าพิธีวิวาห์กับหลินปังหยวนแล้ว  ได้เข้ามารบกวนจิตใจของกั๋วโม่โฉวเป็นอย่างมาก  จนเขามิมีกะจิต

กะใจในการซ้อมอาวุธกับองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉินครานี้เลยแม้แต่น้อย 

เขาจึงถูกปลายคมดาบตวัดลงบนต้นแขนขวาอย่างช่วยมิได้  หยาดเลือดมากมายได้ไหลซึมออกมาตามรอยแผล 

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเมื่อทรงทอดพระเนตรเห็นดังนั้นแล้ว  จึงได้โยนดาบลงไปปักอยู่บนพื้นดินเสียงดังฟึบ  พร้อมเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดจะออกไปทางความพิโรธเล็กๆ ว่า

“ช่างเป็นคนที่ใช้งานมิได้เลยแม้แต่เพียงนิด”

หลังจากนั้นจึงได้สะบัดชายชุดคลุมมังกรของพระองค์เสด็จจากไปในทันที  มิได้หันหลังกลับมามองกั๋วโม่โฉวในยามนี้เลยแม้แต่น้อย

หากพระองค์จะทรงหันพระพักตร์กลับมาทอดพระเนตรดูกั๋วโม่โฉวสักเล็กน้อย  ป่านนี้พระองค์ก็จะคงทอดพระเนตรเห็นแล้วว่า  องครักษ์ผู้นี้มีสีหน้าที่เศร้าสลดปานคนหัวใจแตกสลายมากมายเพียงใด...