น้องสาวมิรักดี! 1

เมื่อได้ยินพระสนมอันกุ้ยเหรินมาแจ้งต่อตนดังนั้น  มู่กงกงก็พลันรู้สึกตกใจจนหน้าถอดสี  เรื่องที่เหล่าสนมในวังหลังมิได้รับอนุญาตให้ตั้งครรภ์นั้น เหล่าขุนนางก็ได้รับรู้กันไปจนทั่วจากการที่องค์ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งแจ้ง ณ ที่ประชุมขุนนางตั้งแต่เมื่อครั้นที่พระองค์ทรงเสด็จขึ้นครองราชย์ใหม่ๆ แล้ว  เนื่องด้วยองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงมีความปรารถนาที่จะให้การทุ่มเทพระวรกายในการทำนุบำรุงฟื้นฟูบัลลังก์มังกรให้มั่นคงรอบด้านเสียก่อนจึงจะคิดวางแผนเรื่องการมีบุตรเป็นลำดับถัดไป  เช่นนั้นแล้วสำหรับพระสนมแซ่คังผู้นี้  จึงมิใช่เพียงแค่การให้นางได้ดื่มน้ำแกงห้ามการตั้งครรภ์เพียงอย่างเดียวแต่อย่างใด  นางจำต้องถูกทำทุกวิถีทางในการรีดเร้นสายธารสวรรค์ครั้งนี้ออกมาด้วย

เมื่อมู่กงกงเสร็จสิ้นจากภารกิจในครั้งนี้แล้ว  จึงได้เดินทางกลับตำหนักตงชางไปด้วยความหวาดวิตก  หากจะนับถึงสิ่งที่ผิดพลาดจากการทำงานของเขานี่คงนับได้ว่าเป็นครั้งแรกเลยกระมัง

การบริหารจัดการราชกิจต่างๆ ในวังหลวง ล้วนผ่านพ้นไปได้อย่างสงบราบเรียบ  เรียบร้อย  เป็นระยะเวลาถึงหนึ่งสัปดาห์เต็ม

หากเพียงแต่ว่าองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจะมิทรงเรียกขุนนางกรมพิธีการ  และข้ารับใช้ในตำหนักขององค์หญิงเฟยฮุ่ย  เข้ามาสอบถามเรื่องงานมงคลสมรสพระราชทานขององค์หญิงเฟยฮุ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“เจ้าว่าอย่างไรนะ  องค์หญิงเฟยฮุ่ยมิยอมไปวัดตัวตัดชุดแต่งงานเช่นนั้นหรือ?” 

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสถามนางกำนัลในตำหนักขององค์หญิงเฟยฮุ่ยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ใช่แล้วเพคะฝ่าบาท” 

นางกำนัลในตำหนักตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นงันงก

“แล้วเจ้ายังบอกอีกด้วยว่า  องค์หญิงเฟยฮุ่ยได้ออกคำสั่งให้พวกเจ้าไม่ต้องจัดตกแต่งสถานที่งานแต่งงานในครั้งนี้เช่นนั้นหรือ?”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตวัดสายพระเนตรไปสอบถามขุนนางกรมพิธีการด้วยแววพระเนตรวาวโรจน์ราวกับจะกลั่นเปลวไฟพิโรธให้

ออกมาจากดวงตาคู่นั้นได้

“นอกจากองค์หญิงเฟยฮุ่ย จะทรงมีรับสั่งให้พวกกระหม่อม

มิต้องจัดสถานที่ในงานมงคลสมรสพระราชทานในครั้งนี้แล้ว

องค์หญิงเฟยฮุ่ยยังได้ทำลายสถานที่จัดงานแต่งงานนั้นให้ย่อยยับ

จนราบเป็นหน้ากลองไปแล้วด้วยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

ขุนนางกรมพิธีการผู้นั้นพูดพร้อมโขกศีรษะขึ้นลงอย่างแรงด้วยความหวาดกลัวต่อพระอาญาขององค์ฮ่องเต้ในครั้งนี้นัก

“พวกเจ้าทำงานกันเช่นไร  แล้วพวกเจ้าดูแลองค์หญิงเฟยฮุ่ยกันเช่นใด  จึงปล่อยให้นางมากระทำการไร้แก่นสาร  ทำตัวเป็นเด็ก

มิรู้จักโตเช่นนี้ได้  พวกเจ้ามีโทษสถานใด?”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตวาดถามน้ำเสียงโกรธจัด  พร้อมทั้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจ้องมองไปยังเหล่าข้าราชบริพารด้วยประกายตาพิโรธหนัก

“กระหม่อมมีโทษสมควรตาย  ขอฝ่าบาทจงไว้ชีวิตด้วย

พ่ะย่ะค่ะ”

“หม่อมฉันมีโทษสมควรตาย  ขอฝ่าบาทจงไว้ชีวิตด้วยเพคะ”

เสียงของข้ารับใช้ที่องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเรียกตัวให้มาเข้าเฝ้าเพื่อสอบถามเกี่ยวกับความคืบหน้าในงานพิธีมงคลสมรส  และสอบถามถึงความเคลื่อนไหวขององค์หญิงเฟยฮุ่ยในครั้งนี้ต่างพากันส่งเสียงอ้อนวอนออกมาน้ำเสียงระงม  ด้วยนึกหวาดกลัวว่าตนเองอาจจะถูกองค์ฮ่องเต้ที่กำลังพิโรธหนักสั่งตัดหัวไปเลยก็เป็นได้

“ทหารนำตัวข้ารับใช้พวกนี้ไปโบยคนละสามสิบไม้  ข้อหาทำหน้าที่ตนเองบกพร่อง  ส่วนเจ้ามู่กงกงไปตามตัวองค์หญิงเฟยฮุ่ยมาพบข้าที่ตำหนักเดี๋ยวนี้  ข้าอยากจะรู้นักว่าหากนางมาเห็นคนในตำหนักของนางถูกโบยแล้วนางจะมีความคิดความอ่านที่เติบโตขึ้นมามากกว่านี้บ้างหรือไม่?”

หลังออกคำสั่งเสร็จ  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ทรงทรุดพระองค์ลงนั่งบนเก้าไม้ไม้บุนวมอย่างดี  พร้อมทั้งรอคอยการมาเยือนขององค์หญิงเฟยฮุ่ยอยู่อย่างใจจดใจจ่อ 

เมื่อมาถึงตำหนักทรงงาน  ก็เห็นว่าเสด็จพี่ฮ่องเต้กำลัง

นั่งอ่านฎีกาที่กองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อมๆ อยู่ แค่เห็นนางก็รู้สึกเหนื่อยแทนแล้ว ไม่แปลกเลยที่พระองค์จะเปลี่ยนไป จากองค์

รัชทายาทที่พอจะมีความอบอุ่นให้น้อง ๆ บ้าง ตอนนี้กลับกลายเป็นคนบ้าอำนาจ ใครทำอะไรไม่ถูกใจก็อาละวาดไปทั่ว ได้ยินว่าทรงมีอาการปวดหัวตลอดเวลาด้วย ทว่าเขากลับไม่ยอมให้นางรักษาให้

          “ถวายบังคมเสด็จพี่ฮ่องเต้เพคะ”

          ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเงยหน้าขึ้นมามองสำรวจน้องสาวที่วันนี้นางแต่งกายอย่างผิดหูผิดตา ผ้าไหมเนื้อดีสีแดงสดที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีตงดงามมีการปักลวดลายด้วยดิ้นสีทอง นางสวมทั้งต่างหู กำไล และแหวน ทั้งยังปักปิ่นที่เขาเคยมอบให้นางเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อสมัยที่ตัวเองยังเป็นองค์รัชทายาท ช่างแปลกตาเป็นอย่างยิ่ง

          “เจ้าแต่งตัวเช่นนี้ทำให้ข้าค่อยสบายตาหน่อย”

          องค์หญิงเฟยฮุ่ยทำหน้ามุ่ยทันที แม้เสด็จพี่ฮ่องเต้จะเปลี่ยนไป แต่นางไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตาม อย่างไรเสียนางก็ยังจะทำตัวเป็นน้องน้อยที่เอาแต่ใจของพระองค์อยู่ดี

          “เป็นเพราะวันนี้หม่อมฉันต้องบากหน้าตัวเองไปสั่งสอนหม่ากุ้ยเฟยหรอกเพคะ ไม่เช่นนั้นจะนำชุดรุ่มร่ามมาใส่ให้เดินลำบากทำไม”

          “หม่ากุ้ยเฟยหาเรื่องเจ้าหรือ”

          “มิได้เพคะ แต่ข้าได้ยินมาว่านางยักยอกงบประมาณของ

วังหลังในช่วงเหมันต์ฤดูที่ผ่านมา จนทำให้มีขันทีหลายคนเสียชีวิต เนื่องจากเครื่องนุ่งห่มและเตาผิงมีไม่เพียงพอ”

          พอฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วทันที ลำพังเพียงต้องดูแลบ้านเมืองก็เหน็ดเหนื่อยจนแทบจะไม่มีเวลาหายใจอยู่แล้ว หากเขาต้องมาจัดการเรื่องในวังด้วย แล้วจะมีพวกพระสนมวังหลังไปทำไมกัน หรือได้เวลาแล้วที่เขาจะต้องมีฮองเฮาคู่บัลลังก์ เพื่อคอยจัดการกองงานวังหลังให้เป็นระเบียบเรียบร้อย

          “ข้าจะลงโทษนางทีหลัง”

          ฮ่องเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้สักเท่าใดนัก นั่นทำให้องค์หญิงเฟยฮุ่ยรู้สึกโกรธอยู่ไม่น้อย กระนั้นก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกไป

          “เสด็จพี่มีเรื่องอันใดจะตรัสกับน้องหรือเพคะ”

          “ข้าคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เจ้าควรต้องมีพิธีสมรส มิเช่นนั้นจะช้าเกินไป”

          ใครมาเตือนความทรงจำเรื่องนี้แก่พระองค์ไม่ทราบ หากนางรู้ล่ะก็ จะไปฉีกเนื้อเถือหนังทิ้งไม่ให้เหลือซากเลยทีเดียว

          “น้องไม่คิดว่าเรื่องนี้ต้องเร่งรีบ เสด็จพี่อย่าได้ทรงกังวลเรื่องน้องเลยเพคะ”

          “เจ้าอายุ 20 ปีแล้ว หากไม่แต่งงานตอนนี้จะให้แต่งตอนไหน”

          ก็แต่งตอนที่เสด็จพี่อนุญาตให้นางกับองครักษ์กั๋วลงเอยกันอย่างไรเล่า นางได้แต่คิดในใจ ทว่ากลับไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้

          “เสด็จพี่เองก็ถึงวัยที่ต้องมีฮองเฮาแล้วเช่นกัน ไยจึงไม่แต่งตั้งผู้ใดสักคนขึ้นเป็นฮองเฮาเล่าเพคะ”

          “ก็เพราะยังไม่มีใครเหมาะสมคู่ควร”

          ฮ่องเต้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เขามีพระสนม

นางในหลายคน แต่ยังไม่มีสักคนที่เขารู้สึกอยากให้มานั่งบนบัลลังก์หงส์

          “น้องเองก็คิดว่ายังไม่มีชายใดที่เหมาะสมคู่ควรกับน้องเช่นกัน”

          องค์หญิงเฟยฮุ่ยกล่าวอย่างดื้อรั้น ต่อให้เป็นเสด็จพี่ฮ่องเต้ แต่หากมายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของนาง ยิ่งเป็นเรื่องสำคัญอย่างการแต่งงานมีชีวิตคู่ นางก็ไม่ขออ่อนข้อให้

          “เสด็จพ่อหมั้นหมายเจ้าเอาไว้แล้วกับบุตรชายของอัครมหาเสนาบดีหลิน  เจ้าไม่อาจหลีกเลี่ยง”

          “ถ้าต้องแต่งงานกับพ่อนกยูงนั้น ให้หม่อมฉันผูกคอตายที่หน้ากำแพงวังเสียดีกว่า”

          “เหตุใดเจ้าจึงดื้อรั้นเช่นนี้”

          พระองค์ตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความเดือดดาล เขาไม่อาจควบคุมน้องสาวผู้นี้ได้เลยหรืออย่างไร เมื่อก่อนตอนเป็นรัชทายาท เขาใจดีกับนางมากไปใช่หรือไม่ นางจึงกลายเป็นคนที่เกินเยียวยา

          “หม่อมฉันมิได้ดื้อรั้น เพียงแต่ไม่ต้องการแต่งกับบุรุษที่ไม่ได้รัก อีกทั้งเขาเองก็ไม่ได้มีใจกับหม่อมฉัน อย่านึกว่าหม่อมฉันโง่งมเลยเพคะ เขาอับอายเสียด้วยซ้ำไปที่มีคู่หมั้นเป็นองค์หญิงผู้ไม่เคยสนใจขนบธรรมเนียมอะไรสักอย่างเดียว”

          “เช่นนั้นเจ้าก็ควรปรับปรุงตัวให้สมกับเป็นองค์หญิง”

          “เรื่องอะไรที่หม่อมฉันจำต้องปรับตัวเพื่อบุรุษที่ไม่ได้รักเล่าเพคะ”

          “อย่างน้อยก็ควรปรับปรุงตัวเพื่อไม่เป็นการฉีกหน้าข้า

ข้าเป็นฮ่องเต้แล้ว ปกครองแผ่นดิน ใครๆ ต่างก็ยอมสยบเคารพ

นบนอบ มีเพียงเจ้าคนเดียวที่ข้าไม่อาจควบคุมได้”

          ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโหเดือดดาล อยากจับน้องสาวผู้หยิ่งผยองไปขังจนกว่าจะเชื่อฟังเขา

“เฟยฮุ่ย  เหตุใดเจ้าจึงต้องทำเช่นนี้?” 

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสพลางวางถ้วยชาที่กำลังจะยกขึ้นมาจิบกระแทกกลับคืนลงบนโต๊ะเสียงดัง  จนน้ำชาได้กระฉอกออกมาข้างนอกถ้วย 

“หม่อมฉันทำอะไรกัน  เช่นนั้นหรือเพคะเสด็จพี่?”

องค์หญิงเฟยฮุ่ยกล่าวถามต่อไป  พร้อมพยายามวางสีหน้าของตนเอาไว้ให้ดูเป็นปกติมากที่สุดเท่าที่นางจะกระทำได้