คือเธอ 8

            สิงหาหลบมายืนรับลมที่สวนลอยภายนอกงานด้วยความรู้สึกหลากหลาย คำพูดสั้นๆ ของพายัพทำให้ความสับสนเข้าปกคลุมห้วงความคิดไปหมด เขาตามหาเธอมาหลายปีแล้ว ยอมรับเลยว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างยาวนาน และเขาก็เชื่อเสมอว่าสักวันจะต้องได้พบเธออีกครั้ง แต่ก็ไม่เคยคิดไว้เช่นกัน...ว่าเมื่อพบเธอแล้วจะทำอย่างไรต่อไป?

ความรู้สึกของเขาในตอนนี้มันเหมือนการวิ่งมาราธอน วิ่งมาอย่างยาวนานจนเจอเส้นชัยแต่กลับไม่กล้าวิ่งข้ามเส้นไป…เพราะไม่รู้เลย ว่าสุดท้ายจะเจออะไรบ้างที่ปลายทาง?

“คิดอะไรอยู่คะ” น้ำเสียงสดใสของผู้มาใหม่ดังขึ้นจากทางด้านข้าง ทำเอาคนที่กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองชะงักไปเล็กน้อย

“ป่าน...คุณมาตั้งแต่เมื่อไรครับ ผมตกใจหมดเลยนะ” สรรพนามที่ถูกเอ่ยออกมาเพราะความลืมตัวชั่วขณะ ทำให้หญิงสาวยกยิ้ม

“ก็มาทันเห็นใครบางคนถอนหายใจเหม่อๆ นี่ละค่ะ” ปาหนันบอก น่าแปลกใจที่เธอรู้สึกเป็นกันเองกับชายหนุ่ม

“จำผมได้แล้วใช่ไหม” น้ำเสียงน่าฟังของสิงหา ทำให้ปาหนันพยักหน้าแทนคำตอบ

“...ไม่น่าเชื่อนะคะ ว่าฉันจะได้เจอคุณอีก” เธอว่าอย่างอารมณ์ดี

“แต่ผมเชื่อนะ ว่ายังไงเราสองคนจะต้องได้เจอกันอีก” สิงหาบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“มั่นใจขนาดนั้นเลย?”

“ก็ค่อนข้างนะ” น้ำเสียงที่อ่อนโยนในความรู้สึกของคนฟัง ทำให้หัวใจของเธอสั่นคลอนอย่างง่ายดาย

บทสนทนาสิ้นสุดลงแค่นั้นราวกับสายลมที่พัดผ่านได้นำพาความเงียบเข้ามาด้วย บรรยากาศรอบกายของคนทั้งคู่ให้ความรู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด ทั้งที่เสียงดนตรีจากงานด้านในก็ยังแว่วมาเป็นระยะ แต่กลับไม่สามารถแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่ได้เลย จวบจนสายลมอีกระลอกพัดผ่านมา...ผมยาวสยายที่ถูกเกล้าไว้หลวมๆ เหมือนจะคลายออก เช่นเดียวกับช่อดอกไม้ขนาดเล็กที่ประดับไว้บนเรือนผม

ปาหนันตั้งใจจะเอื้อมคว้าเครื่องประดับที่กำลังร่วงหล่น แต่ดูท่าว่าความรู้สึกของเธออาจช้ากว่าคนข้างกายอยู่มากทีเดียว เพราะมือหนาของสิงหาคว้าเอาช่อดอกไม้นั้นไว้แล้ว..

พร้อมกับมือข้างหนึ่งของเธอที่ติดไปด้วย

“ขอบคุณค่ะ” เจ้าของเครื่องประดับตอบกลับ เหลือบมองมือหนาที่กุมมือเธอไว้ไม่ปล่อยวางแล้วหันไปอีกทางคล้ายต้องการแก้เก้อ ก่อนจะบ่นเสียงเบาฟังดูแล้วเหมือนพูดกับตัวเองเสียมากกว่า “ฉันอุตส่าห์บอกช่างไปแล้วนะคะ ว่าทรงผมแบบนี้มันหลุดง่าย...สุดท้ายก็หลุดจริงๆ ด้วย”

“แต่มันสวยดีนะ ผมชอบ” สิงหาให้ความเห็นแย้ง ก่อนจะยกยิ้มเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าหวานขึ้นสีชมพูระเรื่อ เขาปล่อยมือเธออย่างอ้อยอิ่งแล้วจับไหล่มนให้หันไปอีกทางอย่างนุ่มนวล มือหนาสางเส้นผมยาวสยายที่กำลังปลิวตามแรงลมจนยุ่งเหยิงไปหมดด้วยความเบามือ ก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองคิดจะทำ “ผมช่วยนะ ถึงรับประกันไม่ได้ว่าทำแล้วจะออกมาสวยเท่าเดิม...แต่ก็รับรองได้ ว่าไม่อันตรายแน่นอนครับ”

“เอาแค่ฉันไม่ดูเหมือน ‘ผีจูออน’ ตอนเดินกลับเข้างานก็ถือว่าใช้ได้แล้วค่ะ” ปาหนันว่าติดตลก ก่อนจะรับช่อดอกไม้ประดับผมมาถือไว้เอง เพื่ออำนวยความสะดวกให้ชายหนุ่มสามารถแก้ไขทรงผมได้ถนัดมือ

“ถ้าเจ็บให้บอกนะ เพราะผมไม่รู้ว่าตัวเองจะมือหนักไปหรือเปล่า”

ช่างทำผมจำเป็นบอกเรียบ ๆ มือหนากำลังแบ่งผมยาวสยายออกเป็นช่อๆ แล้วเริ่มถักเปียให้อย่างระมัดระวัง

“..ฉันว่าคุณมือเบากว่าช่างทำผมเมื่อตอนบ่ายอีกนะ” น้ำเสียงสดใสตอบตามจริง ก่อนจะหาวออกมาฟอดใหญ่เพราะเริ่มเคลิ้มไปกับความเบามือของช่างทำผมเฉพาะกิจ “โปรสุดๆ แสดงว่าปกติทำผมให้สาวๆ บ่อยแน่เลยใช่ไหมคะ”

“เปล่าหรอก เพิ่งเคยทำครั้งแรกเลย” สิงหาตอบตามความจริง ก่อนจะขยายความเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือของตัวเองอีกเล็กน้อย “แต่ไม่ต้องห่วงนะ เพราะผมเคยอ่านเกี่ยวกับเชือกแล้วก็การผูกเงื่อนแบบต่างๆ มาก่อน”

ความน่าเชื่อถือของสิงหาตกฮวบทันที แต่เพราะน้ำหนักมือกับความคล่องแคล้วในการถักเปียของชายหนุ่มอยู่ในระดับที่ค่อนข้างวางใจได้ ปาหนันจึงตัดสินใจปล่อยผ่าน

เอาน่า…อย่างเลวร้ายสุดก็แค่ปล่อยผมสยาย

ให้กลายเป็นจูออนตอนเดินกลับเข้างานเท่านั้นเอง!