7

แก้วกัลยามองหม่อมราชวงศ์รวิด้วยหัวใจที่เต้นระรัว รอคอยคำพูดที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของเขา แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านใบไม้ลงมาต้องใบหน้าคมสันของเขา ทำให้เธอมองเห็นแววตาที่จริงจังและอ่อนโยนในขณะเดียวกัน

“คุณแก้วกัลยา...” หม่อมราชวงศ์รวิเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ตั้งแต่ที่เราได้รู้จักกัน ผมรู้สึกว่าคุณเป็นผู้หญิงที่พิเศษมาก คุณมีความงดงามทั้งภายนอกและภายใน ความคิดของคุณก็เฉลียวฉลาด และการได้พูดคุยกับคุณทำให้ผมรู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน”

คำพูดเหล่านั้นทำให้แก้วกัลยารู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ เธอไม่เคยมีใครกล่าวชื่นชมเธอเช่นนี้มาก่อน

“ท่านหม่อมราชวงศ์...” แก้วกัลยาเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่กล้าสบตาเขาโดยตรง

“ผมรู้ว่าคุณกำลังจะเข้าพิธีหมั้นหมาย” หม่อมราชวงศ์รวิกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่เศร้าลงเล็กน้อย “แต่ผมก็ไม่อาจเก็บความรู้สึกนี้ไว้ได้ ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมรู้สึก...”

ยังไม่ทันที่หม่อมราชวงศ์รวิจะได้กล่าวจบประโยค เสียงหวานเจื้อยแจ้วของหญิงสาวผู้หนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

“ท่านหม่อมราชวงศ์คะ! มาทำอะไรอยู่ที่นี่แต่เช้าคะ?”

แก้วกัลยาและหม่อมราชวงศ์รวิต่างหันไปมองตามเสียงนั้น ก็พบว่าเป็นแม่หญิงเดือนฉายที่กำลังเดินเข้ามาในสวน พร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ส่งตรงมายังหม่อมราชวงศ์รวิ

แม่หญิงเดือนฉายแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีสดใส ประดับประดาด้วยเครื่องทองอย่างงดงาม เธอเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางที่แสดงความเป็นกันเองอย่างมาก

“ดิฉันกำลังตามหาท่านอยู่พอดีเลยค่ะ เมื่อเช้าไม่เห็นท่านที่เรือนพัก” แม่หญิงเดือนฉายกล่าวพลางส่งยิ้มให้หม่อมราชวงศ์รวิอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองแก้วกัลยาด้วยสายตาที่แฝงความสงสัย

“ผมเพียงแค่ออกมาเดินเล่นชมสวนครับ” หม่อมราชวงศ์รวิตอบด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่ก็ดูห่างเหินกว่าเมื่อครู่

“สวนของพ่อเลี้ยงอินทาสวยงามมากจริง ๆ ค่ะ” แม่หญิงเดือนฉายกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ “แต่ดิฉันว่าดอกไม้ที่เรือนของดิฉันก็สวยไม่แพ้กันนะคะ หากท่านหม่อมราชวงศ์มีเวลา ดิฉันยินดีที่จะเชิญท่านไปชม”

คำเชิญนั้นแสดงให้เห็นถึงความสนใจที่แม่หญิงเดือนฉายมีต่อหม่อมราชวงศ์รวิอย่างชัดเจน แก้วกัลยารู้สึกถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย

หม่อมราชวงศ์รวิหันไปมองแก้วกัลยาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาตอบแม่หญิงเดือนฉายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ขอบคุณในความหวังดีของแม่หญิงครับ แต่เช้านี้ผมมีนัดกับคุณแก้วกัลยาไว้แล้ว”

คำตอบของหม่อมราชวงศ์รวิทำให้แก้วกัลยารู้สึกประหลาดใจและอบอุ่นใจในเวลาเดียวกัน แม่หญิงเดือนฉายเองก็แสดงสีหน้าผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“นัดหรือคะ?” แม่หญิงเดือนฉายถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสงสัย “ดิฉันไม่ทราบมาก่อนเลยนะคะ”

“พวกเราเพียงแค่จะพูดคุยกันเรื่องต้นไม้และดอกไม้ในสวนเท่านั้นครับ” หม่อมราชวงศ์รวิอธิบายอย่างเรียบ ๆ

แม่หญิงเดือนฉายมองแก้วกัลยาด้วยสายตาที่จับผิดเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาพูดกับหม่อมราชวงศ์รวิด้วยรอยยิ้มที่ดูฝืน ๆ “ถ้าเช่นนั้น ดิฉันคงต้องขอตัวก่อน ไว้โอกาสหน้าดิฉันจะชวนท่านไปชมสวนดอกไม้ที่เรือนของดิฉันใหม่นะคะ”

“ยินดีครับ” หม่อมราชวงศ์รวิตอบรับสั้น ๆ

หลังจากที่แม่หญิงเดือนฉายเดินจากไป แก้วกัลยาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอรู้สึกไม่ชอบใจแม่หญิงเดือนฉายอย่างบอกไม่ถูก ท่าทางที่แสดงออกต่อหม่อมราชวงศ์รวินั้นดูจะมากเกินกว่าความเป็นคนรู้จักทั่วไป

“ขอบคุณท่านหม่อมราชวงศ์นะคะ” แก้วกัลยากล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณที่เขาให้เกียรติเธอ

“ไม่เป็นไรครับ” หม่อมราชวงศ์รวิตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ผมเพียงแต่พูดในสิ่งที่ผมรู้สึกเท่านั้น”

เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับแก้วกัลยาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง

“เมื่อครู่ ผมยังพูดไม่จบ... คุณแก้วกัลยา ผมรู้สึก...”

แต่แล้ว เสียงเรียกของพ่อเลี้ยงอินทาก็ดังมาจากทางเรือนอีกครั้ง

“แม่แก้ว! ท่านหม่อมราชวงศ์! มาทานอาหารเช้ากันเถิด!”

ทั้งสองคนต่างถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างช่วยไม่ได้ ดูเหมือนว่าช่วงเวลาที่ทั้งสองจะได้เปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงต่อกันนั้น ยังไม่มาถึงเสียที... แต่การปรากฏตัวของแม่หญิงเดือนฉายในวันนี้ ก็ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เธอเองก็มีความสนใจในตัวหม่อมราชวงศ์รวิเช่นกัน และนั่นอาจจะนำมาซึ่งอุปสรรคในอนาคต