9

แก้วกัลยาเริ่มสับสนในความรู้สึกของตนเอง

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หม่อมราชวงศ์รวิยังคงแวะเวียนมาที่เรือนของพ่อเลี้ยงอินทาอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เขามา เขาก็มักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับแก้วกัลยา ทั้งสองพูดคุยกันถึงเรื่องราวต่าง ๆ แลกเปลี่ยนความคิดเห็น และเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ

แก้วกัลยารู้สึกสับสนในความรู้สึกของตนเอง เธอรู้สึกดีและมีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้หม่อมราชวงศ์รวิ ความอบอุ่น ความจริงใจ และความเข้าใจที่เขามีให้ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจและเป็นตัวของตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็กำลังจะเข้าพิธีหมั้นหมายกับเจ้าศิริวัฒน์ ผู้ซึ่งเป็นคู่หมายที่เหมาะสมตามฐานะและประเพณี แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ต่อเจ้าศิริวัฒน์ แต่เธอก็รู้สึกถึงหน้าที่และความรับผิดชอบที่มีต่อครอบครัว

เจ้าสรุศักดิ์เองก็ยังคงแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนพ่อเลี้ยงอินทาและแก้วกัลยาอยู่เสมอ เขามักจะคอยให้กำลังใจและดูแลเธออยู่ห่าง ๆ ด้วยความปรารถนาดี แม้ในใจจะมีความรู้สึกพิเศษซ่อนอยู่ แต่เขาก็แสดงออกอย่างสุภาพและให้เกียรติการตัดสินใจของเธอ

แม่หญิงเดือนฉายยังคงจับจ้องความเคลื่อนไหวของหม่อมราชวงศ์รวิและแก้วกัลยาอยู่เสมอ ความริษยาในใจของเธอเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นความสนิทสนมที่มากขึ้นของทั้งสอง เธอเริ่มคิดหาวิธีที่จะกีดกันความสัมพันธ์นี้

วันหนึ่ง ขณะที่แก้วกัลยากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนตามลำพัง หม่อมราชวงศ์รวิก็เดินเข้ามาหาเธอ

“คุณแก้วกัลยา...” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

แก้วกัลยารีบหันไปมอง “ท่านหม่อมราชวงศ์”

“ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ” หม่อมราชวงศ์รวิกล่าวด้วยแววตาที่จริงจัง

ทั้งสองเดินไปยังศาลาพักผ่อนเล็ก ๆ กลางสวนและนั่งลง

“ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมกำลังจะพูดอาจจะไม่เหมาะสม...” หม่อมราชวงศ์รวิเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่ลังเลเล็กน้อย “แต่ผมไม่อาจเก็บความรู้สึกนี้ไว้ได้อีกต่อไป”

แก้วกัลยามองเขาด้วยความสงสัยและหวั่นไหว

“ตั้งแต่ที่เราได้รู้จักกัน ผมรู้สึกผูกพันกับคุณมากขึ้นเรื่อย ๆ คุณเป็นผู้หญิงที่พิเศษที่สุดที่ผมเคยพบมา ผมชื่นชมในความงดงาม จิตใจดี และความเฉลียวฉลาดของคุณ การได้อยู่ใกล้คุณทำให้ผมมีความสุข ผม...” หม่อมราชวงศ์รวิสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ “ผมรักคุณ คุณแก้วกัลยา”

คำสารภาพรักนั้นทำให้หัวใจของแก้วกัลยาราวกับหยุดเต้น เธอไม่คาดคิดว่าหม่อมราชวงศ์รวิจะรู้สึกเช่นเดียวกับเธอ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันและความสับสน

“ท่านหม่อมราชวงศ์...” แก้วกัลยาเอ่ยเสียงสั่น

“ผมรู้ว่าคุณกำลังจะเข้าพิธีหมั้นหมาย และผมไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดเช่นนี้ แต่ผมไม่อยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจอีกต่อไป ผมอยากให้คุณรู้ว่ามีคน ๆ หนึ่งที่รักคุณอย่างแท้จริง” หม่อมราชวงศ์รวิกล่าวด้วยความจริงใจ

แก้วกัลยารู้สึกสับสนอย่างมาก เธอเองก็มีความรู้สึกพิเศษต่อหม่อมราชวงศ์รวิ แต่เธอกำลังจะกลายเป็นคู่หมั้นของคนอื่น เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

“ดิฉัน...” แก้วกัลยาพยายามจะพูด แต่คำพูดก็ติดอยู่ในลำคอ

“ผมไม่ได้ต้องการให้คุณต้องตอบผมในตอนนี้” หม่อมราชวงศ์รวิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ผมเพียงแค่อยากให้คุณรู้ความรู้สึกของผม และอยากให้คุณรู้ว่าหากคุณต้องการใครสักคนที่เข้าใจและพร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณ... คน ๆ นั้นคือผม”

น้ำตาเม็ดหนึ่งไหลอาบแก้มของแก้วกัลยา เธอรู้สึกซาบซึ้งในความรู้สึกที่หม่อมราชวงศ์รวิมีให้ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดต่อเจ้าศิริวัฒน์และครอบครัว

“ดิฉัน... ขอบคุณท่านมากค่ะ” แก้วกัลยากล่าวเสียงแผ่ว

หม่อมราชวงศ์รวิยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ “อย่าร้องไห้เลยนะครับ ผมไม่อยากเห็นคุณเศร้า”

สัมผัสนั้นทำให้แก้วกัลยารู้สึกอบอุ่นและสั่นสะท้าน เธอเงยหน้ามองหม่อมราชวงศ์รวิด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

ในขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของสวน แม่หญิงเดือนฉายได้แอบซุ่มมองและได้ยินบทสนทนาทั้งหมดระหว่างหม่อมราชวงศ์รวิและแก้วกัลยา ความริษยาในใจของเธอทวีความรุนแรงขึ้นจนยากที่จะควบคุม เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อกีดกันความสัมพันธ์นี้ให้ได้...