ตอนที่ 10 : กลับมาแล้ว

ตอนที่

[9]

กลับมาแล้ว

 เยว่จินยืนหอบของพะรุงพะรังมากมายยืนอยู่ที่หน้าเรือนนา นางเห็นว่ามีแสงสว่างลอดออกมาจากด้านใน แต่ทว่าเคาะอย่างไรคนที่อยู่ในนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดประตูเสียที แม้ว่าของเหล่านี้จะเพิ่งเอาออกมาจากดินแดนอนันต์ตอนที่กำลังจะพ้นจากเขตชายป่า แต่ทว่าเมื่อหอบเอาไว้เยอะ ๆ มันก็หนักไม่น้อย ไหนจะพวกเครื่องนอนชิ้นใหญ่และหนานี่อีก คิดแล้วจึงได้ยกมือข้างหนึ่งขึ้นไปเคาะประตูไม้ไผ่อีกครั้ง 

 ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 “นี่ท่าน ได้ยินหรือไม่ เปิดประตูให้ข้าที ข้า…...” 

 แอ๊ด

 ยังไม่ทันได้กล่าวจบเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น โดยที่มือของเยว่จินยังคงค้างไว้อยู่อย่างนั้น เมื่อเห็นดวงตาดุดันของคนด้านใน เยว่จินจึงยิ้มแหย ก่อนจะบอกให้เขาหลีกทาง 

 “ท่านหลบไปก่อนได้หรือไม่ ข้าจะเอาของเข้าไป” แม้จะบอกไปเช่นนั้นก็ดูเหมือนว่าเขาจะยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะค่อย ๆ หลีกทาง 

 เยี่ยนซีมองดูหญิงสาวนำของมากมายไปวางไว้มุมที่เป็นมุมที่นอนของนางด้วยความไม่เข้าใจ 

 เหตุใดนางจึงกลับมา 

 นางมีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่ มีเงินที่น่าจะพอไปหาเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ไม่ยากแล้วทำไมถึงกลับมา

 “ท่าน กินอะไรแล้วหรือยังเจ้าคะ” เยว่จินถามพลางมองไปยังบนโต๊ะกินข้าวที่ยังมีลูกพลับที่อีกฝ่ายยังกินไม่หมดอยู่

 “ท่านรอข้าสักครู่นะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะไปทำอาหารมาให้กิน” 

 “ดะ…” 

 ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธ เยว่จินรีบหยิบเอาอุปกรณ์ที่ซื้อมาใหม่มา ก่อนจะออกไปนอกเรือนโดยเลือกทำที่ข้างเรือน ด้วยด้านในมีพื้นที่ไม่มากนักจึงทำให้หากจะทำอาหารนั้นอาจจะดูไม่สะดวกไปทำด้านนอกจึงน่าจะสะดวกกว่า ซึ่งนั่นก็เป็นการดีที่นางจะได้หยิบเอาอุปกรณ์จุดไฟออกมาใช้ เพราะนางนั้นจุดไฟด้วยวิธีโบราณเป็นที่ใดกัน 

 คิดแล้วก็เริ่มดำเนินการตามขั้นตอนต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว วันนี้นางจะทำหมูผัดพริก และต้มจืดหมูสับซดร้อน ๆ อากาศเย็น ๆ แบบนี้น่าจะอร่อยไม่น้อย แค่คิดก็น้ำลายสอแล้ว ทว่าก่อนอื่นนางจะต้องหุงข้าวก่อน 

 อืม หุงข้าวด้วยวิธีโบราณ นางเคยหุงตอนที่อยู่ต่างจังหวัด ดูเหมือนจะไม่ยากเท่ากับการจุดไฟ 

 เยว่จินทำอาหารไปด้วยความเพลิดเพลิน พลางคิดว่าวันนี้จะได้กินข้าวขาวแสนอร่อยในใจก็รู้สึกเบิกบานเป็นอย่างมาก 

 ด้านเยี่ยนซีนั้นมีคำถามมากมายที่อยากจะถามเยว่จิน แต่หญิงสาวไม่เปิดโอกาสให้เขาเลยแม้แต่น้อย เดิมทีเขาคิดจะเข้าห้องไปและไม่สนใจนาง แต่ด้วยท่าทางกระตือรือร้นที่บอกว่าจะทำอาหารมาให้เขากินจึงทำให้เขาไม่อยากทำเช่นนั้น แต่ทว่าร่างสูงก็ใช้ไม้ค้ำพยุงตนเองเข้าห้องไป เพื่อหยิบผ้าคลุมมาคลุมใบหน้าตนเองเอาไว้ เขาไม่อยากให้นางที่กลับมาเหนื่อย ๆ ต้องกินข้าวไม่ลงเพราะสภาพของเขา แม้ว่านางจะไม่เคยแสดงท่าทีเช่นนั้นก็ตาม 

 

 ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามเยว่จินก็ทำอาหารเสร็จ จากนั้นจึงได้นำอาหารใส่ถาดและยกเข้าไปในเรือนนา แม้ว่าเยี่ยนซีจะพยายามบอกตนเองว่าอิ่มแล้ว และจะนั่งคุยกับนางเพียงชั่วครู่เท่านั้น แต่กลิ่นของอาหารที่นางทำมาก็ไม่อาจจะที่จะฝืนร่างกายต่อไปได้อีก

 โครกกกกกกก 

 เสียงท้องร้องอันดังลั่นของเยี่ยนซีดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบเชียบทำให้เยว่จินได้ยินอย่างชัดเจนก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้าง ด้านชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเสียงนั้นแทบอยากจะเอาหน้ามุดพื้นดินลงไปแล้ว ช่างน่าขายหน้านัก ยิ่งเห็นว่าในถาดอาหารนั้นมีข้าวขาวหนึ่งในสาเหตุท้องร้องของเขาอยู่ด้วยก็ยิ่งกลืนน้ำลาย 

 เขาไม่ได้กินข้าวมานานเท่าใดแล้วนะ 

 “เรารีบกินข้าวกันเถิดเจ้าค่ะก่อนที่มันจะเย็น ข้าทำแค่สองอย่าง เพราะกลัวว่าหากทำมากกว่านี้จะใช้เวลานาน แต่ทั้งสองอย่างนี้ก็ทำมากเชียวละ ข้าวขาวก็หุงไว้มาก รับรองว่าอิ่มแน่นอน” เยว่จินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม มือบางจับตะเกียบเตรียมคีบอาหาร ทว่าเมื่อเห็นคนตรงหน้ายังคงนั่งนิ่งจึงได้วางตะเกียบของตนเองลง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบตะเกียบของเยี่ยนซีแล้วยัดใส่มือของเขา ไวเท่าความคิดเยี่ยนซีชักมือกลับอย่างรวดเร็ว เยว่จินจึงยิ้มแหย เข้าใจว่าเขาคงไม่ชอบให้นางไปแตะเนื้อตัวของเขา หารู้ไม่ที่เขาทำเช่นนั้น เพราะกลัวว่าตุ่มหนองที่อยู่บนผิวของตนจะทำให้นางเปรอะเปื้อนเสียมากกว่า 

 “ขออภัย ข้าเพียงอยากให้ท่านกินข้าวด้วยกันก็เท่านั้น แล้วนี่มืดค่ำแล้ว เหตุใดต้องคลุมผ้าที่หน้าด้วยเล่าเจ้าคะ” 

 “เจ้า….” 

 ดวงตาใสเอียงคอรอคอยคำตอบที่คนตรงข้ามกำลังจะเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยความตั้งใจ กิริยาเช่นนั้นทำให้เยี่ยนซีรู้สึกว่าในใจตนเองเต้นผิดจังหวะไปครู่หนึ่ง

 “เจ้ารีบกินข้าวเถอะ อย่าสนใจข้า” แต่ทว่ากลับตอบออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งไม่น่าฟังสักนิด 

 เยว่จินนั้นไม่ถือสา เพราะยามนี้นางหิวมากจริง ๆ คิดแล้วจึงได้ตักหมูสับที่ปั้นเป็นก้อนวางบนถ้วยข้าวของเยี่ยนซี ก่อนจะจ้วงข้าวขาวเข้าปากของตนก่อนเป็นอันดับถัดมา

 “อืม นุ่ม”

 จากนั้นจึงตักหมูผัดพริกมาวางบนข้าวและคีบเข้าปากไปพร้อมกัน ใบหน้างามหลับตาพริ้มเมื่อรับรู้ถึงความอร่อยที่แผ่ซ่านในปาก ก่อนจะใช้ช้อนที่ซื้อมาซดน้ำแกงเข้าปากอีกคำใหญ่ 

 คล่องคอนัก 

 เยี่ยนซีที่มองภาพตรงหน้าก็รู้สึกทำให้อดที่จะลงมือกินอาหารบ้างไม่ได้ จากที่จะชิมเพียงคำสองคำ ไป ๆ มาๆ อาหารที่นอกจากเยว่จินจะนำมาขึ้นโต๊ะในวันนี้แล้ว ที่มีอยู่ในหม้อ ทั้งสองก็ช่วยกันกวาดลงท้องจนหมดด้วยความหิวโหย ต้องใช้เวลานั่งย่อยกันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เยี่ยนซีจะเป็นฝ่ายเอื้อนเอ่ยคำถามที่ตนสงสัยมาตลอดออกมา 

 “เหตุใดเจ้าจึงกลับมาหรือ” 

 ซึ่งนั่นกลับเรียกสายตาสงสัยจากเยว่จินได้เป็นอย่างดี ทว่าเยี่ยนซีกลับสนใจรอฟังในสิ่งที่ตนสงสัยเท่านั้น ว่าเหตุใดนางถึงกลับมา

 ดูจากของที่นางนำกลับมา และวัตถุดิบที่นางนำมาทำอาหารในวันนี้ นางคงทำเงินจากการค้าได้ไม่น้อย ไม่ยากหากจะจากไป

 “ก็ที่นี่คือบ้าน จะไม่กลับมาได้อย่างไรเจ้าคะ” ทว่าเขาไม่คาดคิดว่าคำตอบของอีกฝ่ายจะทำให้คาดไม่ถึงได้เช่นนี้ 

 บ้านเช่นนั้นหรือ 

 เยว่จินหลับตาปริบ ๆ ไม่รู้ว่าตนตอบอันใดผิดไปเขาจึงได้แน่นิ่งเช่นนั้น 

 ก่อนจะนึกได้ว่า วันนี้ตนมีเรื่องจะพูดคุยกับเขาเช่นกัน 

 “คือว่าที่จริงแล้วข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับท่านเช่นกันเจ้าค่ะ” เยี่ยนซีที่กำลังตกอยู่ในภวังค์รีบปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นเป็นปกติ เพื่อรอฟังสิ่งที่หญิงสาวจะกล่าว

 เยว่จินพยายามทำสีหน้าให้จริงจังที่สุด ทว่าภายในใจคือต้องแสดงให้แนบเนียนมากที่สุดเขาจะได้เชื่อนาง

 “ในตอนที่ข้าเดินทางไปขายลูกพลับที่ตำบลนั้น ได้เดินผ่านป่ามากมาย ทำให้ระหว่างนั้นความทรงจำบางส่วนของข้ากลับมา” 

 “…..”

 ทันใดนั้นร่างกายของชายหนุ่มพลันแข็งทื่อ หากว่าความจำนางกลับมานางก็จะจากไปแล้วใช่หรือไม่ ทว่าในประโยคถัดมาก็ทำให้เขาพรูลมหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว 

 “แต่ว่าจำได้ไม่หมดหรอกนะเจ้าคะ จำได้แค่บางส่วนเท่านั้น” 

 “แล้ว…อย่างไร?” 

 เยว่จินนำมือเข้ามาประสานกันแล้วยืดกายให้ตรงขึ้น 

 “ในความทรงจำที่กลับมา มันนำพาความสามารถของข้ากลับมาด้วย” ว่าแล้วพลางจ้องไปในดวงตาของคนตรงข้าม 

 “แท้จริงแล้ว ข้าเป็นหมอที่สามารถรักษาเกี่ยวกับโรคผิวหนัง และ…. กล้ามเนื้อรวมถึงกระดูกด้วยเจ้าค่ะ” 

 ประโยคแรกคือความจริง ทว่าด้านกล้ามเนื้อและกระดูกอะไรนั่นไม่จริงสักนิด แต่เพราะว่าในดินแดนอนันต์มียาที่จะช่วยทำให้รักษาเขาได้ นางจึงต้องบอกไปเช่นนี้ หวังว่าเขาจะเชื่อและยินยอมให้นางรักษา 

 “เจ้า เป็นหมอ??”

 เยี่ยนซีเอ่ยด้วยความคาดไม่ถึง ดูจากภาพลักษณ์ภายนอก เยว่จินไม่เหมือนกับหมอเลยสักนิด 

 “แม้ว่าท่านจะไม่เชื่อ แต่ว่าข้าเป็นหมอจริง ๆ และที่ข้าคิดจะรักษาท่านนั้น ก็เพราะอยากให้ท่านหายดี เพื่อตอบแทนที่ท่านให้ข้าอยู่ที่นี่ นอกเหนือจากนั้นข้าไม่ได้หวังอะไรมากจริง ๆ”

 ถ้อยคำหนักแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจทำให้นัยน์ตาของชายหนุ่มสั่นไหว ทว่าคนที่อยู่ในดินแดนอนันต์ 

 “นอกเหนือจากนั้นข้าไม่ได้หวังอะไรมากจริง ๆ” เสียงของผู้อาวุโสอี้ที่แฝงด้วยความล้อเลียนดังขึ้นในโสตประสาทของเยว่จินอย่างชัดเจน

 เยว่จินอยากจะเข้าไปต่อปากต่อคำกับเขานัก แต่ติดที่ต้องทำให้บุรุษตรงหน้าตกลงเสียก่อน 

 “เจ้า รักษาได้จริงหรือ”

 เยี่ยนซีถามในสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ อาการเขามิใช่ธรรมดา นอกจากเสียว่านางจะเป็นหมอเทวดาที่ฝีมือไม่ธรรมดาจึงจะสามารถรักษาได้ เรื่องนี้นอกจากเขาไม่อยากจะให้ความหวังตนเองแล้ว เขายังไม่อยากให้นางต้องเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์เพื่ออยู่รักษาเขาอีกด้วย ดูแล้วเยว่จินมิใช่คนเลวร้าย ออกจะมีไหวพริบ หากนางไปมีชีวิตของตนเองน่าจะก้าวหน้าได้เร็ว 

 “ข้ารักษาได้ และรับรองว่าท่านจะต้องหายแน่ เชื่อมือข้าเถิด” ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นก่อนจะกำมือเพื่อเรียกความเชื่อมั่น 

 “และท่านไม่ต้องคิดไล่ข้า หากท่านไม่หายดี ข้าก็ไม่คิดจะจากไปที่ใด”

 “อืม ข้าขอคิดดูก่อน” แม้ว่าจะกล่าวไปเช่นนั้นแต่ในใจของชายหนุ่มนั้นลิงโลดไม่น้อย เมื่อนางกล่าวว่าจะไม่จากไปที่ใดหากว่าเขายังไม่หายดี 

 ด้านเยว่จินแม้จะรู้สึกผิดหวังที่เขาไม่ยอมรับข้อเสนอในทันที แต่เมื่อคิดว่ายังมีเวลาอีกมาก ไม่ต้องรีบร้อน ต้องแสดงความจริงใจให้เขาเห็นเขาจะได้ยอมรับนางเร็ว ๆ 

 “ข้าไปนอนก่อน” บรรยากาศยามนี้ต่างคนต่างไม่พูดอันใด เยี่ยนซีจึงเป็นฝ่ายกล่าวขึ้น 

 “เดี๋ยว ๆ ข้าขอเปลี่ยนที่นอนให้ท่านก่อนเจ้าค่ะ” 

 “นั่น เดี๋ยว” ชายหนุ่มจะห้ามไว้ก็ไม่ทันแล้ว เมื่อเยว่จินรีบไปคว้าเครื่องนอนแล้วผลักเข้าไปในห้องของเขาทันที 

 กึก!

 เอ๋ 

 ใบหน้าของหญิงสาวฉายความแปลกใจ นางนึกว่าในห้องนี้จะมีอะไรเสียอีก ทว่านอกจากฟูกและผ้าห่มผืนเก่าเก็บหนึ่งผืนก็ไม่มีอะไรอีก 

 เยี่ยนซีไม่รอช้ารีบใช้ไม้ค้ำพาตนเองตามหลังเยว่จินไปทันที 

 “ห้องนี้มันอับมาก ขออภัย” 

 สีหน้าของเขาย่ำแย่นัก หากแต่เยว่จินกลับยิ้มแย้ม 

 “เดี๋ยวข้าเปลี่ยนที่นอนกับผ้าห่มให้ท่านสักครู่” 

 ว่าแล้วนางก็รีบไปดึงของเดิมออก ก่อนจะนำของใหม่ทั้งหมดเข้าไปแทนที่ ของเหล่านี้เป็นของในดินแดนอนันต์ หาใช่ของที่ซื้อมาจากตลาดวันนี้ ที่ซื้อก็เพื่อเพิ่มความแนบเนียนหากมีการซักไซ้ถึงที่มาก็เท่านั้น 

 เมื่อจัดการทุกอย่างจนเสร็จแล้ว เยว่จินก็ยืดตัวตรงบิดกายไปมาก่อนจะหันมายกยิ้มให้กับคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง 

 “เสร็จแล้วเจ้าค่ะ ท่านนอนอย่างสบายได้เลย” 

 “อะ อืม ขอบใจนะ” เยี่ยนซีไม่รู้จะกล่าวอันใด ทั้ง ๆ ที่ก็มีหลายอย่างอยากจะพูดคุยกับนางอีก 

 “อ้อ ยังมีอีกเจ้าค่ะ” เยว่จินเหมือนจะเพิ่งนึกถึงบางอย่างได้ นางรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องอีกครั้ง ไม่นานก็มาพร้อมผ้าหลายพับในมือ 

 “นี่คือชุดใหม่ รองเท้าใหม่ ที่ข้าซื้อมาให้ท่านเจ้าค่ะ เอาไว้ใส่สับเปลี่ยนกัน นอกจากนั้นยังมีแปรงสีฟัน ยาสีฟัน ไม่รู้ว่าท่านใช้เป็นหรือไม่” จากนั้นเยว่จินก็สอนอีกฝ่ายเลยทันที ระหว่างนั้นเยี่ยนซีไม่พูดอะไรเลยแม้แต่น้อย จวบจนการสอนวิธีการแปรงฟันเสร็จสิ้นเขาจึงกล่าวขึ้น

 “ข้าเข้าใจแล้ว” 

 “เก่งมากเจ้าค่ะ” 

 “นอนหลับฝันดีนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าขอตัวไปจัดการพวกจานชามแล้วก็อาบน้ำก่อน 

 “เดี๋ยวข้าช่วย” 

 “ไม่ต้องเจ้าค่ะ ท่านพักผ่อนเถิด เตรียมพร้อมร่างกายให้ดี หากท่านตกลงเราจะได้เริ่มรักษากัน” เผยรอยยิ้มงามอีกหนึ่งครั้งก่อนจะเตรียมออกจากห้องไป ทว่า

 “เยว่จิน ข้ามีนามว่าเยี่ยนซี” ชายหนุ่มแนะนำตนเองโดยที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้จักชื่อเขาแล้วจากผู้อาวุโส

 “เช่นนั้นข้าเรียกท่านว่าพี่เยี่ยนซีได้หรือไม่เจ้าคะ” 

 เยี่ยนซีไม่คาดคิดว่าการที่เขาจะเปิดเผยชื่อของตนเองจะนำมาสู่ผลลัพธ์เช่นนี้ 

 “อะ อืม ตามใจเจ้า”

 “นอนหลับฝันดีเจ้าค่ะ พี่เยี่ยนซี”

เยว่จินเผยรอยยิ้มสดใสอีกครั้งก่อนหมุนกายออกจากห้องไปพร้อมกับปิดประตูให้เขาเรียบร้อย ทว่าหญิงสาวคงไม่รู้ว่าหลังบานประตูนั้นกำลังมีคนผู้หนึ่งกำลังยืนเผยรอยยิ้มบางเบาออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่