로그인"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
"โอเค ๆ ฉันขอโทษที่ไม่สนใจนาย""…" ร่างสูงไม่เอ่ยตอบ เพียงแต่เหล่มองทำให้ฉันรู้ว่าเขากำลังจะหายงอนฉันแล้ว"จะกินยาได้หรือยัง""ป้อน" เรียวปากหนาอ้าปากค้างไว้ ขณะที่ฉันก็ยอมทำตามยัดยาใส่ในปากเขาพร้อมกับป้อนน้ำตามเข้าไป ใบหน้าคมคายก็เริ่มมีรอยยิ้มบาง ๆ แต่ก็ยังเก็กขรึมไม่หาย"ฉันเอาบลูเบอร์รี่ชีสพายมา
"นาย…" ไร้เสียงตอบรับจากอีกคนที่เดินลงจากรถ เขาลงไปโดยไม่คิดจะรอฉันเลยสักนิด จ้ำอ้าวเข้าไปในตัวบ้านจนฉันต้องรีบวิ่งตามเข้าไป"แก้วตา~" ไม่ทันที่ฉันจะตามไป ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของเด็กชายตัวน้อยที่เรียกฉันไว้ก่อน"ค้าบ" ฉันฉีกยิ้มกว้างแล้วอ้าแขนรับคริส ปล่อยคนงอนไว้ก่อนแล้วกัน สักพักค่อยขึ้นไปง
"ดีทุกอย่าง ถามจริงทำไมคนเก่าถึงไม่เช่าต่อ" ที่นี่ดูจะไปได้สวย แต่เพราะอะไรทำไมมันถึงตกมาถึงฉันได้"แต่ก่อนเคยเป็นร้านดอกไม้ เจ้าของเขาจะย้ายไปต่างประเทศ""โล่งอกกูนึกว่าจะมีผีซะอีก""ไร้สาระ" มือหนาจิ้มหน้าผากฉันแล้วผลักหัวฉันเบา ๆ ในขณะที่ฉันถลึงตาใส่มันไม่พอใจ หมายจะทำแบบมันบ้างแต่ก็ต้องชะงักมือค
"จะไปไหน?" ร่างสูงที่เปิดประตูห้องฉันเข้ามาต้องชะงักเมื่อเห็นว่าฉันกำลังเอื้อมไปหยิบกระเป๋าสะพายหมายจะออกข้างนอกทว่าเขากลับมายืนขวางไว้เสียก่อน"ฉันจะไปดูร้าน" เมื่อตั้งใจลงหลักปักฐานที่นี่ฉันก็ตั้งใจหาที่ทำเลเพื่อเปิดร้านที่นี่ให้เร็วที่สุด ส่วนธุรกิจในปารีสก็แบ่งกันกับหุ้นส่วนอีกคน ซึ่งวันนี้ฉันนั







