เข้าสู่ระบบ"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
"นี่มันคืออะไร?" ฉันยกกล่องแข็งสามสี่กล่องเพื่อเข้าไปในห้องกว้างของเจ้าบ้านหลังนี้ ก่อนที่จะวางมันลงบนโต๊ะทำงานของเขาพร้อมกับคำถามที่แปลกใจ"เธอก็เห็นแล้ว" เขาตอบเสียงนิ่ง"ใช่ฉันเห็น แต่มันคือกล่องแท็บเล็ต แล็ปท็อปนายเอามาให้ฉันทำไม?" ใช่แล้ว…ของที่ฉันวางลงบนโต๊ะของเขาคืออุปกรณ์ที่ฉันกล่าวไปทั้งหมด
ในห้องที่มีแค่เราสองคนกำลังมีรังสีของความอำมหิตปกคลุมไปทั่ว ไม่ได้มาจากไหนไกล มาจากตัวของฉันเองที่มองการบ้านที่กำลังทำสลับกับเขาเป็นระยะ เพราะยังคับแค้นใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปไม่หาย เลยไม่มีกระจิตกระใจที่จะทำงานมากนัก ส่วนเขาเหรอ…นั่งดูแท็บเล็ตกับเอกสารสบายใจเฉิ่ม แถมท่าทางยังยียวนกวนประสาทอีก
"บ้าอำนาจ!" สุดท้ายฉันก็ต้องระเห็จข้าวของอุปกรณ์ทำการบ้านของตัวเองมาที่ห้องของเขาตามคำสั่ง แต่ก่อนจะได้ทำก็ต้องทำการเช็ดตัวคุณชายบ้าเลือดคนนี้ก่อน ทั้งที่มีคนอื่นเสนอทำให้ตั้งเยอะแยะ แต่ก็ยังอยากแกล้งใช้ให้คนไม่เต็มใจอย่างฉันทำอยู่นั้นแหละ"ถอดเสื้อผ้าออกสิ" ฉันออกคำสั่งกับคนที่นอนพิงอ่านเอกสาร จนเข
"คุณสงครามเรียกพบ""เธอไปบอกเขาเลยนะว่า ฉัน ไม่ ไป" ฉันเน้นย้ำทีละคำใส่น้อยที่เป็นคนมาตาม หลังจากที่ออกจากห้องนั้นได้ฉันก็รีบออกมาทำความสะอาดด้วยความโมโห พลันอารมณ์ก็ยังฉุนเฉียวไม่หาย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด ทำไมถึงต้องเป็นฉันที่ต้องมารองรับอารมณ์ของเขา โกรธใครก็ไปลงกับคนนั้นสิ มันเกี่ยวอะไรก






![โสเภณีชั้นสูง [SM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
