เข้าสู่ระบบ"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
ฉันปรับสายตาให้เข้ากับแสงที่กำลังแยงตา จนได้เห็นว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนหรูหราบ้านของไอพี่สงครามซึ่งจำได้ดี แปลกใจที่ตัวเองยังไม่ตายจากโลกนี้สักที จะบอกว่าดวงดีก็ไม่เชิง ประสบการณ์ชีวิตชั่งโชกโชนแต่ก็สามารถรักษาชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้ได้ เก่งจริงๆก็อก ๆฉันมองไปตามเสียงที่เคาะห้องนอนด้วยสายตาเรียบนิ
ผั๊วะ!อยู่ๆ ชายวัยกลางคนตรงหน้าที่กำลังบดขยี้ริมฝีปากฉันก็เซล้มไปตามแรงเหวี่ยง เรือนร่างที่ไม่มีคนคอยคร่อมของฉันทรุดลงกับพื้นอย่างคนหมดแรง ดวงตากลมผ่อนลงแต่ก็พยายามมองคนที่เข้ามาช่วยให้ฉันรอดจากสถานการณ์ที่รังเกียจ"มึงเป็นใครวะ เสือกอะไรเรื่องของผัวเมีย!" ไอเสี่ยหื่นรีบลุกขึ้นมาอย่างไว เขาชี้หน้าอ
"ไม่เป็นไรรีบไปเปลี่ยนเสื้อเถอะน้อง" ยังดีที่เจอลูกค้าใจดีไม่คิดอะไรมาก เกือบไปแล้ว…เกือบโดนหักเงินที่ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้วยัยแก้วตา"เดี๋ยวฉันรีบเช็ดให้นะคะ" ฉันรีบจัดการปัญหาที่ตัวเองก่อเอาไว้ เช็ดโต๊ะเช็ดอะไรให้แห้งบริการให้ลูกค้าครบทุกคนแล้วขอตัวออกมาเพื่อล้างเสื้อเสื้อยืดตัวเดิมทั้งเปียกทั้งเหม็
ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นรับความสว่างที่แยงตาเข้ามาผ่านผ้าม่านสีขาว ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาคือความเจ็บช้ำตามร่างกาย และยิ่งไปกว่านั้นคือตรงกลางกายที่รู้สึกเจ็บแสบเป็นพิเศษ เพียงแค่ขยับนิดเดียวมันก็รู้สึกแปล๊บขึ้นมาจนฉันไม่อยากลุกไปไหน"ไอมาเฟียบ้ากาม" ฉันได้แต่ก่นด่าพึมพำกับตัวเองเมื่อปรายตามองไปไม่พบอี







![นางบำเรอมาเฟีย [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)