ห้องเชือด!

“ไม่ต้องกังวลอะไรนะหนู... ทำตัวตามสบาย เสี่ยเป็นคนง่าย ๆ”

กระแสเสียงทุ้มต่ำพยายามปรับท่วงทำนองให้นุ่มนวลชวนผ่อนคลาย เสี่ยหนูขยับรอยยิ้มกว้างพลางตบหลังฝ่ามืออวบหนาลงบนเบาะกำมะหยี่เบา ๆ สายตาที่ผ่านโลกราคีย์มาอย่างเจนจัดลอบสำรวจอาการไหล่ห่อ นั่งเกร็งจนตัวลีบของเด็กสาวข้างกาย เขารู้ในทันทีว่าเหยื่อตัวน้อยคนนี้ไม่เคยต้องมือกามารมณ์และไม่ประสาต่อโลกซ่อนเร้นชนิดนี้มาก่อน ความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในแววตาของเธอ ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในอกของชายสูงวัยให้กระเหี้ยนกระหือรือ แต่อาการลนลานแบบนี้ต้องใช้ความใจเย็นเข้าล่อ

น้ำค้างขยับมุมปากรั้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแห้งผาก ฝืนความรู้สึกขยะแขยงที่แล่นริ้วขัดขืนอยู่ในใจ เธอหลับตาลงชั่ววูบ ยามนั้น เสียงเตือนสติของฟางที่เคยเกื้อหนุนแว่วดังขึ้นในมโนสำนึกดั่งเครื่องยึดเหนี่ยวชิ้นสุดท้าย 

‘พยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับมัน ไม่ฝืนทำเป็นสนุกไปกับมันซะ’ 

เด็กสาวบ้านนาสูดลมหายใจเข้าลึก จิกปลายนิ้วลงกับหัวเข่าเพื่อบังคับตัวเองให้คลายความแข็งทื่อลงทีละน้อย

“ดื่มอะไรหน่อยไหมล่ะ... มันจะช่วยทำให้เราผ่อนคลายขึ้นนะ” ชายรุ่นพ่อยังคงรุกคืบด้วยคำชวนคุย น้ำเสียงทวีความกรุ้มกริ่มพลางทอดสายตาโลมเลียไปตามพวงแก้มเนียน 

“หนูอยากจะดื่มอะไรดีล่ะจ๊ะ”

“เอ่อ... แล้วแต่เสี่ยเลยค่ะ”

น้ำค้างเปล่งเสียงตอบรับแผ่วเบาจนเกือบถูกกลืนหายไปกับเสียงดนตรีแจ๊ส ในหัวเวลานี้มันตื้อตัน ขาวโพลน ราวกับเครื่องจักรที่ถูกตัดกระแสไฟ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ราคาแพงในสถานที่หรูหราแบบนี้มีชื่อเรียกว่าอะไรบ้าง สิ่งเดียวที่รับรู้คือรสขมปร่าของน้ำลายที่กลืนลงคออย่างยากลำบาก

“งั้นดื่มไวน์เป็นเพื่อนเสี่ยหน่อยก็แล้วกันนะ”

เสี่ยหนูหัวเราะร่วนอย่างพึงใจ เขายกมืออวบหนาขึ้นชูนิ้วส่งสัญญาณเรียกบริกรหนุ่มประจำล็อบบี้ 

เพียงไม่นาน ชายในชุดสูทสากลเนี้ยบก็ก้าวสลับเท้าเข้ามาอย่างนอบน้อม นำแก้วคริสตัลทรงสูงใบเปล่าสะอาดวับแวมมาวางจัดแจงไว้ตรงหน้าน้ำค้าง บริกรหนุ่มลอบสบดวงตาคู่กลมโตที่ฉ่ำวาวแฝงรอยหม่นเศร้าของเด็กสาวแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาหลบหลีกอย่างรู้หน้าที่ ปลายนิ้วเอื้อมไปจับขวดไวน์ชั้นดี ค่อย ๆ รินน้ำของเหลวสีแดงก่ำดั่งโลหิตสดไหลรินลงสู่ก้นแก้วใสจนเกิดเสียงครางแผ่ว ๆ จ๊อก... จ๊อก... กลิ่นองุ่นบ่มผสมแอลกอฮอล์รสเข้มโชยฟุ้งเตะจมูก ก่อนที่เขาจะค้อมศีรษะลงต่ำแล้วถอยกายจากไปเงียบ ๆ

“เอ้า! เรามาชนแก้วต้อนรับคืนของเรากันหน่อยนะจ๊ะ”

เสี่ยหนูหยิบแก้วไวน์ของตนขึ้นมาถือไว้ พลางเบนข้อศอกขยับเข้าหา น้ำค้างไม่มีทางเลือก เธอฝืนบังคับปลายนิ้วที่เย็นเฉียบราวกับคนตายให้เอื้อมไปคว้าจับก้านแก้วคริสตัลตรงหน้า ยกขึ้นมาด้วยมือที่สั่นระริกจนน้ำไวน์กระเพื่อมไหวไต่ขอบแก้ว

เกร้ง!

เสียงแก้วคริสตัลสองใบเข้าปะทะกันดังสะท้อนแหลมคม บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของน้ำค้างดั่งเสียงระฆังเปิดฉากการก้าวเข้าสู่ขุมนรก ตัวเลขและภาพความโสมมสะท้อนวับแวมอยู่บนผิวแก้วใสในอุ้งมือของชายแปลกหน้า เป็นสัญญาณเตือนชัดเจนว่าค่ำคืนมรณะที่เธอต้องสังเวยทั้งเนื้อตัวและจิตวิญญาณ... ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

กระแสการสนทนาของเสี่ยหนูยังคงหลั่งไหลออกมาเป็นระยะ ท่วงทำนองเนิบนาบชวนฟังคล้ายเสียงดนตรีแจ๊สที่แว่วคลอ ชายเจนโลกผู้นี้รู้ดีล้นอกว่าจะต้องต้อนกวางน้อยในอุ้งมืออย่างไรไม่ให้ตื่นตระหนกจนเสียรสชาติอันโอชะ 

เขาคอยสังเกตทุกจังหวะการเคลื่อนไหว นึกอ่านวิธีการผ่อนคลายอารมณ์ของเด็กสาวผ่านการคะยั้นคะยอให้จิบน้ำของเหลวสีแดงก่ำในแก้วทีละน้อย รสฝาดหวานแปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นซ่านลึกล้ำ ลื่นไหลลงสู่ลำคอและเริ่มแผ่ขยายมวลความร้อนเข้าควบคุมระบบประสาท

จากความแข็งทื่อชาหนึบ ทั่วสรรพางค์กายของน้ำค้างเริ่มเบาหวิว คลายความระแวดระวังลงทีละจังหวะ ความตึงเครียดที่เคยกดทับกระดูกขากรรไกรค่อย ๆ มลายหายไป นำพาไปสู่บทสนทนาที่ลื่นไหลแช่มช้อยเป็นธรรมชาติมากขึ้น รอยยิ้มแห้งผากบนเรียวปากสวยถูกแต้มเติมด้วยเสียงหัวเราะใสกระจ่างที่หลุดรอดออกมาเป็นระยะ 

ยามเมื่อฤทธิ์น้ำเมาบ่มความกล้าให้ทะยานขึ้นสู่สมอง ความคิดด้านมืดพลันแล่นริ้วเข้ามาปะทะความกลัว... 

ในเมื่อทุกอย่างมันพังทลายจนกู่ไม่กลับ และเธอต้องยอมเสียเนื้อตัวให้อยู่ดี แล้วทำไมไม่เปลี่ยนวิกฤตนี้ให้เป็นโอกาสกอบโกยเงินทองกลับไปให้ได้มากที่สุดล่ะ

วินาทีนั้น วงแขนอวบหนาของเสี่ยหนูขยับรัดกระชับแน่นขยับดึงร่างอ้อนแอ้นให้ประชิดติดอกเสื้อไหมเนื้อดี ทว่าน้ำค้างกลับไม่ได้รู้สึกยี่หระหรือนึกพรั่นพรึงเหมือนในคราแรกอีกต่อไป 

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก นึกถึงถ้อยคำนำทางชิ้นสำคัญของฟางที่สั่งให้ยอมตัวกลมกลืนไปกับพายุร้าย เด็กสาวชาวนาตัดสินใจตวัดเรียวแขนขยับบิดสรีระเบียดกระแซะเข้าหาแผ่นอกกว้างของชายรุ่นพ่ออย่างจงใจ ความนุ่มละมุนของเรือนร่างเนื้อสาวทาบทับลงบนความอวบหนา 

นัยน์ตาคู่กลมโตซ่อนแววระยิบระยับลวงตาคล้ายหยาดน้ำค้างต้องแสงไฟ พร้อมที่จะใช้เสน่ห์จริตความใสซื่อบริสุทธิ์นี้ ล่อลวงเรียกร้องเอาผลประโยชน์และหยิบเค้นเม็ดเงินออกจากกระเป๋าของเสี่ยหน้าหม้อคนนี้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะทำได้

วงแขนอวบใหญ่ของเสี่ยรุ่นพ่อขยับรัดตรึงเอวคอดกิ่วของเด็กสาวให้บดเบียดเข้าหาลำตัวแน่นเข้าเหนียวหนึบ ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลงมาจนกลิ่นลมหายใจร้อนผ่าวผสมกลิ่นสุราโชยคละคลุ้ง แล้วกดจมูกโด่งลงบนผิวซอกคอขาวผ่องของน้ำค้างอย่างโจ่งแจ้ง 

สัมผัสอุ่นชื้นที่ชวนสยดสยองทำให้น้ำค้างสะดุ้งตัวโยน ขยับขืนกายผละออกตามสัญชาตญาณรักดี ทว่าอาการเบี่ยงตัวหลบพัลวันและเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจของเธอนั้น กลับกลายเป็นจริตแง่งอนทอดสะพานที่สร้างความพึงพอใจให้เสี่ยวัยดึกจนแทบคลั่ง 

ชายหน้าหม้อขยับรุกคืบ ยื่นใบหน้ามันเยิ้มไปสูดดมฝังจมูกลงบนพวงแก้มเนียนนุ่มจนเนื้อบุ๋ม สูดกลิ่นอายสาวแป้งเด็กโชยอ่อนอย่างหิวกระหาย ก่อนจะออกแรงยกวงแขนรวบตัวร่างอ้อนแอ้นขึ้นลอยเหนือเบาะ แล้วประคองให้ลงมานั่งแหมะอยู่บนตักตนนิ่งสนิท ท่ามกลางแสงไฟสว่างตาของล็อบบี้โรงแรมหรูโดยไม่แคร์สายตาของแขกคนอื่น ๆ แม้แต่น้อย

“อุ๊ย! ไม่เอาค่ะเสี่ย... หนูอายคนอื่นเขา”

น้ำค้างครางพึมพำในลำคอ ใบหน้าชาวาบจนร้อนฉ่าด้วยระลอกความอับอายที่ตีตื้น 

ก้อนเนื้อในอกกระหน่ำเต้นประหนึ่งระฆังเตือนภัย ยามที่สังเกตเห็นสายตาของพนักงานและแขกโต๊ะข้าง ๆ เริ่มหันมาจับจ้องและซุบซิบ 

สมองของเด็กสาวบ้านนาเริ่มสั่งการให้ขุดเอาจริตมารยาหญิงที่พอจะนึกออกขึ้นมาใช้ประคองสถานการณ์ เธอจะยอมนั่งซื่อบื้อปล่อยให้ชายแก่คนนี้ลวนลามล้วงควักลามปามในที่สาธารณะจนหมดราคาไม่ได้ ศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่น้อยนิดเริ่มสั่งการว่าเธอขัดเขินเกินกว่าจะทำตัวหน้าด้านไร้ยางอายต่อหน้าธารกำนัลได้มากกว่านี้

“หนูว่า... เราไปที่อื่นกันดีกว่าค่ะเสี่ย”

ถ้อยคำออดอ้อนระคนเชื้อเชิญหลุดรอดจากเรียวปากซีดเผือดที่พยายามปั้นยิ้มหวาน น้ำค้างเริ่มปรับตัวเข้าหาบทเรียนราคาแพง ต่อมป้องกันตัวของเธอกำลังเร่งทำงานอย่างสุดกำลัง ความคิดแล่นริ้วว่าการเผชิญชะตากรรมในที่ลับตายังดีเสียกว่าการถูกตราหน้าและประจานความโสมมให้อับอายขายหน้าในล็อบบี้แห่งนี้

“งั้นเราขึ้นห้องกันเลยดีกว่านะจ๊ะ... แม่น้ำหวานของเสี่ย”

ชายสูงวัยประคองร่างอ้อนแอ้นให้ลุกขึ้นยืนตาม พลางโอบกระชับสะโพกมนไว้ไม่ยอมปล่อย  

เขายกมือส่งสัญญาณเรียกบริกรหนุ่มคนเดิมให้ขยับเข้ามาประชิด ก่อนจะหันไปเจรจาพึมพำถ้อยคำรัวเร็วสองสามประโยคเกี่ยวกับหมายเลขและคีย์การ์ดห้องพักชั้นบนอันเป็นรหัสลับที่น้ำค้างฟังไม่เข้าใจ สมองของเธออื้ออึง มีเพียงเสียงฝีเท้าของตัวเองและเสี่ยหนูที่บดลงบนพื้นหินอ่อน ขยับก้าวเดินโอบเอวประคองร่างกันตรงดิ่งไปยังหน้าบานประตูลิฟต์สีทองวาววับของล็อบบี้ ทิ้งความอบอุ่นสุดท้ายของโลกภายนอกไว้เบื้องหลัง เพื่อก้าวเข้าสู่กรงขังมรณะที่กำลังจะเปิดอ้ารับร่างของเธอในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า

“หนูน่านักมากเลยนะ... รู้ตัวไหมจ๊ะ”

กระแสเสียงกระลิ้มกระเหลี่ยแฝงประกายความหื่นกระหายดังชิดใบหู น้ำเสียงแหบพร่านั้นทอดต่ำลงจนฟังดูน่าขนลุก เสี่ยหนูไม่ยอมปล่อยให้ระยะห่างระหว่างเขากับเหยื่อตัวน้อยเพิ่มขึ้นแม้แต่เซนติเมตรเดียว ฝ่ามืออวบหนาที่ร้อนระอุและชื้นเหงื่อขยับเลื่อนจากขอบกางเกงลงมาประคองบีบเคล้นสะโพกมนของน้ำค้างเอาไว้แน่น ทุกฝีเก้าที่ก้าวเดินไปบนพื้นพรมทางเดินอันเงียบสงบ แรงบีบเฟ้นนั้นย่ำลึกหน่วงหนักขึ้นคล้ายจะประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในเรือนร่างนี้

“เสี่ยขา... อย่าเพิ่งสิคะ หนูอายคนอื่นเขานะ บีบก้นหนูอย่างนี้ได้ยังไงกัน...”

น้ำค้างทอดเสียงอ่อนเสียงหวาน ละล้าละลังกระซิบตัดพ้อแผ่วเบา สองขาก้าวขยับจังหวะสั้น ๆ พลางแกล้งเบี่ยงสะโพกมนหนีฝ่ามือใหญ่โตทึบหนาที่ยังคงดึงดันบีบคลึงเนื้อสาวผ่านผ้ากระโปรงผืนบางอย่างไม่ลดละ เด็กสาวชาวนาฝืนเค้นเอาท่วงท่าจริตจะกร้านแง่งอนเท่าที่มี ขยับสะบัดเอวคอดกิ่วหนีบสะโพกหลบหลีกพัลวันอย่างมีชั้นเชิง เป็นมารยาหลอกล่อที่ไม่ใช่การผลักไส ทว่ากลับเป็นการเชื้อเชิญให้กระหายอยากเนื้อตัวของเธอมากยิ่งขึ้น

สัมผัสเนื้อนุ่มที่เด้งสู้มือแผ่วเบาบวกกับท่าทีขัดขืนพองามตามจริตหญิง ทำเอาเสี่ยหนูหัวเราะหึ ๆ ในลำคออย่างพึงพอใจล้นอก 

รอยยิ้มกว้างขวางจนเนื้อแก้มอวบดันดวงตาคู่เล็กให้หรี่หยีลงจนแทบเป็นเส้นตรง นัยน์ตาของเสี่ยวัยดึกวาวโรจน์ด้วยความย่ามใจ ยิ่งกวางน้อยแสดงกิริยารู้จักออดอ้อนผ่อนสั้นผ่อนยาวเป็นงานขึ้นมาแบบนี้ ความตื่นเต้นในกามารมณ์ที่จวนเจียนจะระเบิดออกก็ยิ่งแล่นพล่านขยายตัวหนาแน่นขึ้นในช่องท้องของเขา 

รอคอยเวลาที่จะได้ลิ้มรสชิ้นเนื้อสดรสเลิศชิ้นนี้ในห้องหับอันมิดชิดอย่างไม่ยอมให้เหลือรอดไปได้แม้แต่หยดเดียว