บทที่ 1 พยานคนสำคัญ

“คุณจะเริ่มสอบปากคำเลยไหมครับ?”

เสียงนุ่มหูเอ่ยขึ้น มันช่วยดึงสติโทเบียสออกจากภวังค์ เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คนตัวสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เดินอ้อมโต๊ะทำงานของตัวเอง แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฟินลีย์

“รอก่อน...นี่มันยังไม่ถึงเวลางานของฉันเลยด้วยซ้ำ"

"ใครเขาปล่อยให้นายเดินเพ่นพ่านเข้ามาที่นี่ง่าย ๆ แบบนี้เนี่ย ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะ”

น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน เคร่งขรึมจนน่าเกรงขาม แววตาเฉยชาราวกับคนไร้ความรู้สึกของโทเบียส ทำให้ฟินลีย์ถึงกับหน้าถอดสี แต่ใช่ว่าเขาจะยอมคนง่าย ๆ เสียเมื่อไร ฟินลีย์ไม่ใช่คนยอมคน เขาเป็นคนที่ไม่ยอมใคร อย่าหวังว่าเขาจะยอมให้โทเบียสพูดจาไม่ดีใส่เขาได้ ฟินลีย์ไม่ยอมแน่นอน

“ก็คุณไงครับ...นัดผมมาสอบปากคำวันนี้ลืมไปแล้วเหรอ? ทำงานจนสมองเบลอแล้วหรือยังไง ถึงจำคำพูดตัวเองไม่ได้”

ฟินลีย์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พลางจ้องมองโทเบียสตาขวาง ใบหน้ามนงอง้ำบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก แสดงออกไปให้โทเบียสได้เห็น

ฟินลีย์เป็นคนเดียวที่กล้าต่อปากต่อคำกับโทเบียส ปกติแล้วไม่มีใครหน้าไหนกล้าจะเล่น หรือพูดจาแบบนี้กับโทเบียส นอกจากคู่หูคนสนิทของเขา แค่เขายืนเฉย ๆ รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านไปรอบกายแล้ว

โทเบียสหันหลังกลับมามองหน้าฟินลีย์อีกครั้ง ด้วยสายตาเรียบเฉย แต่คนถูกมองกับรู้สึกว่าเหมือนกำลังถูกพญามัจจุราชจ้องจะกระชากวิญญาณเขาให้ลงหลุม

“เก็บปากไว้ตอบคำถามฉันในห้องสอบสวนจะดีกว่า ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นนาย”

สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาจากลำคอ สายตานิ่งเรียบของโทเบียสยังคงจ้องมองฟินลีย์ด้วยความเฉยชา แวบหนึ่งดวงตาคู่นั้นทำให้เขารู้สึกวูบไหวอย่างประหลาด ราวกับเคยเห็นมันในความฝัน 

“ทำไมมองผมแบบนั้น นี่คุณผมมาเป็นพยานให้คดีที่คุณสืบอยู่นะ ไม่ได้เป็นนักโทษสักหน่อย พูดจากันดี ๆ ก็ได้ รู้ตัวบ้างไหมว่าตัวเองเหมือนคนไม่มีหัวใจ เหมือนพวกหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกน่ะ”

สิ้นเสียงของฟินลีย์โทเบียสก็ค่อย ๆ เดินย่างก้าวเข้ามาหาฟินลีย์ช้า ๆ มือข้างขวายกขึ้นมาจับใบหน้าเรียวมน ที่สะอาดหมดจดไร้ที่ติ สายตาทั้งสองจ้องผสานอย่างไม่มีใครยอมใคร

เขาจับหน้าฟินลีย์หันซ้าย หันขวา ไปมาราวกับว่ากำลังพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง ดวงตาไร้แววของโทเบียสจ้องมองฟินลีย์อยู่ครู่หนึ่ง ฟินลีย์ไม่อาจคาดเดาความคิดของโทเบียสได้เลย ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

“รู้ไหมไอ้หนู ว่านายกำลังเล่นอยู่กับใคร?”

โทเบียสเลิกคิ้วมองคนตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เพิ่มแรงบีบมือแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนฟินลีย์รู้สึกเจ็บไม่น้อย สายตาวาวโรจน์จ้องมองคนตรงหน้า ราวกับว่าจะฟาดฟันฟินลีย์ให้แหลกคามือ “เขาเป็นบ้าอะไรของเขา...เหมือนจะฆ่ากันเลย” ฟินลีย์ได้แต่เพียงคิดในใจ มือเรียวราวกับผู้หญิง พยายามแกะมือของโทเบียสออกจากใบหน้าตัวเองแต่ก็ไม่เป็นผล

“ปล่อยนะ!!...ผมไม่ได้เล่นสักหน่อย ก็ผมพูดเรื่องจริงแต่คุณรับไม่ได้เองต่างหากล่ะ”

คำตอบของฟินลีย์ทำให้โทเบียสถึงกับนึกฉุน แต่เขายังคงเก็บอาการได้ดี สายตายังคงนิ่งเรียบ เย็นชา ไร้ความรู้สึก ราวกับว่าไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของฟินลีย์เลยแม้แต่นิดเดียว

“ไงพวก...มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า?”

เซบาสเตียน ชายผิวสี หัวเกรียน เส้นผมดำขลับหยิกขอดติดหนังศีรษะ เอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นท่าทีแปลก ๆ ของทั้งสอง คนตัวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ก้าวเข้ามาช้า ๆ แล้วยืนอยู่ตรงหน้าโทเบียสและฟินลีย์ เขาเป็นคู่หูคนสนิทของโทเบียส มือหนาค่อย ๆ ละออกจากใบหน้ามนของฟินลีย์ โทเบียสหันไปมองเซบาสเตียนด้วยแววตาเรียบเฉยอย่างเคย ๆ

“ฉันจะไปรอที่ห้องสอบสวน”

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก จนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เพียงแค่ประโยคสั้น ๆ ไม่กี่คำ ก็ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความน่าเกรงขามของเขาได้แล้ว ท่าทางการเดินที่แน่วแน่และมั่นคงดูไม่รีบร้อน เขาไม่เร่งรีบและไม่หวั่นไหวเมื่อเจอเหตุการณ์ใด ๆ โทเบียสเป็นคนที่สามารถควบคุมความรู้สึก และสถานการณ์ที่กดดันได้เป็นอย่างดี

เซบาสเตียนเหลือบสายตาไปมองคนที่กำลังเดินออกไปเล็กน้อย พลางยกไหล่ทั้งสองข้างขึ้น แล้วหันหน้าไปมองฟินลีย์ด้วยสีหน้าท่าทางสงสัย ฟินลีย์ไม่ได้ตอบอะไร ทำได้เพียงแค่เดินตามโทเบียสไปที่ห้องสอบสวนเงียบ ๆ ไม่ได้พูดแม้แต่คำเดียว