LOGINShare
บทที่ 568
Latest chapter
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 568
ฉินเยว่เชายังคงพ่นคำพูดพร่ำเพรื่อไม่หยุดอยู่ตรงนั้นคนขับรถก็เหยียบเบรกจอดลงเสียก่อน“คุณชายฉิน ถึงแล้วครับ!”ฉินเยว่เชาชะงักไปครู่หนึ่งทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้?ทว่าคฤหาสน์ของเขาอยู่ห่างจากโรงแรมที่เพิ่งไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ตั้งไกลไม่ใช่หรือไงผลปรากฏว่าพอเขาหันหน้าออกไปมองนอกกระจกหน้าต่างกลับกลายเป็นฉินซื่อไปเสียอย่างนั้น?“คืนนี้ฉันจะกลับไปนอนบ้าน ไม่ได้จะนอนที่บริษัทสักหน่อย”ความหมายแฝงของฉินเยว่เชาก็คือ ต้องการให้คนขับรถไปส่งเขาที่คฤหาสน์ตระกูลฉินสายตาขอความเห็นของคนขับรถตวัดกลับไปมองซางเลี่ยรุ่ยอีกครั้งซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยขึ้นมาเพียงสองคำเบา ๆ “ลงรถ!”น้ำเสียงแฝงอำนาจอันน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงความโกรธเกรี้ยว“อารุ่ย นายคงไม่ได้มามุกนี้จริงใช่มั้ย?” ฉินเยว่เชากำลังจะเอ่ยปากบ่นบ่นโวยวายแต่ซางเลี่ยรุ่ยกลับเพิ่มน้ำเสียงหนักแน่นขึ้นอีกระดับ “อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สอง”มุมปากของฉินเยว่เชากระตุกกัก ๆ อย่างแรงด้วยความอับจนปัญญา จึงจำต้องเปิดประตูและก้าวลงจากรถไป“ใจกล้าดีนี่ วันหน้าอย่าได้...”คำขู่คาดโทษยังไม่ทันไร ซางเลี่ยรุ่ยก็สั่งให้คนขับรถบึ่งรถออกไปทันที
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 567
สีหน้าอธิบดีหวังตื่นตะลึงงัน “เธอเป็นแฟนของคุณเหรอ? ไม่ใช่ว่าเธอเป็นผู้ช่วยของคุณหรอกหรือไง?”ฉินเยว่เชายกยิ้มมุมปากแฝงความหมายคลุมเครือ “กลางวันเธอเป็นผู้ช่วยสาวของผม แต่ตอนกลางคืน แน่นอนว่าต้องเป็นแฟนของผมสิครับ”อธิบดีหวังฟังความหมายแฝงออกพลันเข้าใจในทันทีเดิมทีหากเวินหร่านเป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชาหญิงธรรมดา ๆ ของฉินเยว่เชาเขาก็คงจะเอ่ยปากขอตัวเธอจากฉินเยว่เชาได้เพื่อเปิดโอกาสให้เธอมาคอยปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดีในคืนนี้ทว่ายามนี้เวินหร่านกลับกลายเป็นคนของฉินเยว่เชาไปเสียแล้วเขาย่อมไม่สะดวกใจที่จะยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวอีกอธิบดีหวังยิ้มเจื่อน ๆ พลางเอ่ยแก้เกี้ยว “แฟนของประธานฉินสวยเปร่งประกายจริง ๆ เป็นผมเองที่เสียมารยาทแล้ว”เวินหร่านพอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกฉินเยว่เชาเอ่ยทักทายร่ำลาอธิบดีหวังตามมารยาทก่อนจะเดินออกจากโรงแรมไปพร้อมกับเธอรถหรูคันหนึ่งเลื่อนมาจอดตรงหน้าพวกเขาทั้งสองเวินหร่านนึกว่าเป็นรถของฉินเยว่เชาทว่าพอเขม้นมองลงไป ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถหรูคันนั้นกลับกลายเป็นซางเลี่ยรุ่ยไปเสียได้?นี่เป็นรถของซางเลี่ยรุ่ยงั้นเหรอ?
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 566
“นี่คุณ!”เวินหร่านปัดมือของเขาออกทันควัน“ยังคิดจะจับตรงไหนอีกคะ?”เธอปัดสายตามองค้อนใส่เขาอย่างอดเสียไม่ได้รู้จักพอเหมาะพอควรหน่อยจะได้ไหม?ซางเลี่ยรุ่ยอ่านความรู้สึกต่อต้านในใจของเธอออกจึงไม่ได้แกล้งเย้าเธอต่ออีก“ฟ้ายังไม่สว่าง คุณยังนอนต่อได้อีกสักพักนะ” เขาลดเสียงต่ำลง มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนเวินหร่านจะไปข่มตาหลับลงได้ยังไงกัน?เธอนอนหลับข้ามวันข้ามคืนมาขนาดนี้“ฉันอยากกลับบ้านแล้วค่ะ”เธอเลิกผ้าห่มออก ทำท่าจะก้าวลงจากเตียงซางเลี่ยรุ่ยรีบยื่นมือมาขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอทันที“ตอนนี้เพิ่งจะตีสี่ครึ่งเอง คุณจะไปไหน?”เวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่งที่แท้ก็เข้าสู่นานช่วงกลางดึกแล้วหรือนี่“อีกอย่าง ร่างกายคุณยังไม่ฟื้นตัวดีเลย นอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ” เขาเอ่ยหว่านล้อมเธอต่อเวินหร่านลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม “แล้วคุณล่ะคะ?”พริบตาที่คำพูดนี้หลุดออกจากปาก เธอก็พลันรู้สึกนึกเสียดายขึ้นมาทันทีทำราวกับว่าเธออยากให้เขามานอนด้วยกันกับเธอขนาดนั้นอย่างนั้นแหละซางเลี่ยรุ่ยมองตอบเธอด้วยสายตาลึกซึ้งมีเลศนัย “คุณอยากให้ผมนอนตรงไหน ผมก็นอนตรงนั้นแหละ”เวินหร่านแสดงสีหน้ากร
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 565
เวินหร่านถึงกับจุกพูดไม่ออกช่างมันเถอะบอกว่าเคยคบหากันยังจะดีเสียกว่าขืนบอกว่าเป็นคู่นอนบนเตียงกัน มีหวังได้อับอายขายหน้ายิ่งกว่าเดิมแน่“ฉันเหนื่อยแล้ว อยากนอนพักสักหน่อย คุณออกไปก่อนเถอะค่ะ”เวินหร่านไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะเอ่ยปากพูดอะไรกับเขาอีกจึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่นซางเลี่ยรุ่ยยังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงคอยเป็นเพื่อนเธอตลอดเวลากระทั่งเธอผล็อยหลับไป เขาก็ยังไม่ได้จากไปไหนอันที่จริงวันนี้เขามีภารกิจการงานมากมายให้ต้องจัดการทว่าเพื่อเธอแล้วกิจการงานอื่นใดทั้งหมดจึงถูกเขาวางทิ้งไว้ข้างทางในสายตาของเขา เวินหร่านคือคนที่สำคัญที่สุดเสมอซางเลี่ยรุ่ยนั่งอยู่ข้างเตียงเช่นนั้น คอยเคียงข้างเธอเงียบ ๆ อย่างสงบตลอดเวลาไม่รู้ว่าเพราะเหน็ดเหนื่อยเกินไป หรือเป็นเพราะไม่ได้ล้มตัวลงนอนตลอดทั้งคืนกันแน่ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเท่าใด ซางเลี่ยรุ่ยถึงกับฟุบหลับลงไปข้างเตียงโดยไม่รู้ตัวจนกระทั่งเวินหร่านลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดค่ำเสียแล้วเธอปรือตาขึ้นมองเห็นเพดานห้องที่ไม่คุ้นตา ความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอก่อนที่จะค่อย ๆ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 564
“ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้คุณยังไม่ได้กินอะไรเลย” ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยเตือนเธอเวินหร่านเองก็รู้สึกจริง ๆ ว่าเวลานี้ท้องไส้ของเธอกำลังกิ่วจนแทบจะกิ่วติดหลังอยู่แล้ว“รีบลุกขึ้นเถอะ อาหารเช้าเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว” ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเวินหร่านกำลังจะขยับตัวลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำกลับเพิ่งมาเฉลียวใจคิดขึ้นได้ว่าบนเรือนร่างของตนเองเวลานี้ไม่ได้สวมใส่อะไรไว้เลยแม้แต่ชิ้นเดียวเมื่อครู่นี้ตอนที่นอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ เพราะมีฟองสบู่ปกคลุมอยู่จึงไม่ทันได้สังเกตทว่าในยามนี้พอเธอยันกายลุกขึ้น เรือนร่างทุกสัดส่วนกลับแทบจะเปิดเผยเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าต่อตา“กรี๊ด!”เวินหร่านส่งเสียงร้องกรี้ดออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะทรุดล้มพับกลับลงไปในอ่างอาบน้ำตามเดิมซ้ำร้ายยังสำลักน้ำเข้าไปอีกสองอึกใหญ่“แคก ๆ ๆ !”เธอไอคอกแคกออกมาด้วยความทรมานไม่หยุดซางเลี่ยรุ่ยยื่นมือไปตบหลังเธอเบา ๆ รอจนกระทั่งอาการไอของเธอค่อย ๆ บรรเทาลงแล้ว จึงโอบอุ้มช้อนร่างของเธอขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ“คุณจะทำอะไรน่ะ?”เวินหร่านได้สติกลับคืนมาจากความตกใจพลันร้องตะโกนลั่นด้วยความหวาดวิตกฟ้าดินเป็นพยาน
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 563
แพทย์ท่านนี้คือ สวี่เจ๋ออวี่ เพื่อนร่วมชั้นเรียนในอดีตของซางเลี่ยรุ่ยนั่นเองเขาเอ่ยเตือนอย่างไร้ข้อห้ามใด ๆ “นายเองก็เคยเรียนหมอมาก่อนก็น่าจะรู้นี่ว่า วิธีถอนฤทธิ์ยาประเภทนี้ได้ดีที่สุดและเร็วที่สุดคือวิธีไหน”แน่นอนว่าก็คือการที่เขาใช้ร่างกายของตัวเองช่วยเวินหร่านถอนฤทธิ์ยานั่นเองซางเลี่ยรุ่ยนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใดสวี่เจ๋ออวี่เห็นเขายังคงเม้มริมฝีปากแน่นไม่ยอมพูดจาจึงอดประหลาดใจไม่ได้ “อย่าบอกนะว่านายไม่ได้คิดอะไรกับเธอ?”ท่าทางร้อนใจและห่วงใยอย่างหนักตอนที่ซางเลี่ยรุ่ยอุ้มเวินหร่านเข้ามาในห้องฉุกเฉินเมื่อครู่นั้น เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลยสักครั้งยิ่งไปกว่านั้น คืนนี้เดิมทีไม่ใช่เวรของเขาแท้ ๆ แต่เป็นเพราะสายโทรศัพท์ทวงชีวิตของซางเลี่ยรุ่ยที่กระหน่ำสายด่วนเรียกเขากลับมาต่างหากหากเขาไม่ได้มีใจให้ผู้หญิงคนนี้ มีหรือจะยอมทำถึงขนาดนี้เพื่อเธอ?ใบหน้าหล่อเหลาของซางเลี่ยรุ่ยฉายแววหม่นหมอง “เธอปฏิเสธฉันไปแล้ว”อีกอย่าง เขาก็ไม่อยากฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นกำลังไร้ทางสู้เช่นนี้ด้วยสิ่งที่เขาต้องการ คือความยินยอมพร้อมใจของเวินหร่านต่างหากสวี่เจ๋ออวี่ตกตะลึงโพล่งขึ้น “นายว
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 3
เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
You May Also Like
เรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C102.9K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.3K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.3K viewsไฟรักเร่าร้อน🔥
Me'JinJIn92.9K viewsIdolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!
SUNISAYOK46 viewsทัณฑ์รักพ่ายพิศวาส
Mamaya Writer167 viewsเหนือเจ้าขา
ศรีอักษรรินทร์186 viewsหอบลูกหนีคุณสามีใจร้าย
คิมฮานึล62 views
