INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 569
Último capítulo
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 572
ราวกับถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจังฟู่จิ่งเฉิงโกรธเคืองเป็นอย่างมากทว่าเขากลับไม่ได้แสดงอาการออกมาแต่กลับโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ แล้วปลอบโยนด้วยท่าทีที่ดูราวกับมีความอดทนสูง “อย่าคิดมากเลย บริษัทมีงานต้องให้ผมไปจัดการจริง ๆ ”เสิ่นปิงเจี๋ยยังคงเคลือบแคลงสงสัย “จริงเหรอ?”“แน่นอนสิ!”ฟู่จิ่งเฉิงเอ่ยปลอบเธอต่อ เพียงแต่แววตาทอประกายยิ้มแย้มกลับไปไม่ถึงก้นบึ้งของดวงตาเขาต่อสายเรียกคนขับรถอย่างรวดเร็วเพื่อให้มารับเสิ่นปิงเจี๋ยกลับไปจากนั้นก็หมุนตัวกลับแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เมื่อครู่เวินหร่านกับซางเลี่ยรุ่ยเพิ่งเดินจากไป......เวินหร่านกับซางเลี่ยรุ่ยทิ้งตัวลงนั่งในห้องส่วนตัวห้องหนึ่งผนังด้านหนึ่งของห้องส่วนตัวนี้เป็นหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่จรดเพดานมองออกไปนอกกระจกใสบานนั้นจะเห็นผืนทะเลสาบอยู่เบื้องหน้าผืนน้ำยามค่ำคืนสะท้อนประกายระยิบระยับ ทิวทัศน์งดงามยิ่งนักทว่าเวินหร่านกลับไม่มีอารมณ์จะมาชื่นชมมันเลยเธอคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมาบังเอิญเจอเข้ากับฟู่จิ่งเฉิงที่นี่เช่นนี้แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยก็คงกระจ่างชัดโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดต่อให้เธออยากจะอธิบาย
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 571
ทว่าในเวลานี้ สายตากลับจับจ้องติดหนึบอยู่กับผู้หญิงคนอื่นราวกับว่าไม่มีตัวตนของเธออยู่ในสายตาเลยสักนิดเธอรู้สึกผิดหวังเหลือเกินในใจรู้สึกเคว้งคว้างว่างเปล่าซางเลี่ยรุ่ยสังเกตเห็นฟู่จิ่งเฉิงเข้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นกันในขณะนี้ เขากวาดตามองสีหน้าท่าทางของฟู่จิ่งเฉิงกับผู้หญิงที่อยู่ข้างกายอีกฝ่ายจนถี่ถ้วนพลันเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่าตนเองมีโอกาสที่จะได้เลื่อนสถานะแล้วฟู่จิ่งเฉิงคงคาดไม่ถึงสินะว่าเขาจะมาอยู่กับเวินหร่านแม้ว่าในตอนนี้เขายังไม่มีสถานะที่เป็นทางการ แต่อีกไม่นานก็คงจะมี“เฉิง นั่นอดีตภรรยาของคุณไม่ใช่เหรอ?”เสิ่นปิงเจี๋ยเห็นว่าฟู่จิ่งเฉิงเอาแต่เมินเฉยไม่สนใจเธอ จึงอดไม่ได้ที่จะเขย่าแขนเขาด้วยความร้อนรนพยายามดึงความสนใจของเขากลับมาฟู่จิ่งเฉิงเม้มริมฝีปากบางแน่น ใบหน้าหล่อเหลาดำทะมึนเวลานี้สายตาทั้งหมดของเขาจับจ้องอยู่บนมือของฟู่จิ่งเฉิงและเวินหร่านที่กุมประสานเข้าหากันยามที่เห็นเวินหร่านยืนอยู่อย่างแนบชิดกับผู้ชายอีกคนที่ดีทั้งรูปร่างหน้าตา ชาติตระกูล และเบื้องหลังเหนือกว่าตนทุกอย่างความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนก็พุ่งเข้าจู่โจ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 570
ช่วงเวลาหลังจากนั้นขอเพียงซางเลี่ยรุ่ยพอมีเวลาว่าง เขาก็จะมารับเธอเลิกงานอยู่เสมอในตอนแรกเวินหร่านก็เอ่ยปากปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้วทว่าซางเลี่ยรุ่ยก็ยังคงดึงดันไม่ยอมถอยจนกระทั่งต่อมา เวินหร่านก็ขี้เกียจจะคอยเอ่ยปฏิเสธเขาอีกต่อไปถือเสียว่าตนเองมีสารถีคอยขับรถให้ฟรีเพิ่มมาอีกคนก็แล้วกันเขาอยากจะมารับเธอเลิกงานก็มาอย่างไรเสีย ตอนนี้เรื่องที่เธอหย่าร้างกับฟู่จิ่งเฉิงก็เปิดเผยออกไปแล้วการที่มีคนตามจีบ ย่อมไม่มีใครเอาไปนินทาให้เสียหายได้อีกเพียงแต่เวินหร่านนึกไม่ถึงเลยว่า จะมีวันที่ซางเลี่ยรุ่ยเป็นฝ่ายมาตามจีบเธอจริง ๆ และในวันนี้ ซางเลี่ยรุ่ยก็มารับเธออีกเช่นเคยเวินหร่านไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป เพียงแต่ก้าวขึ้นรถของเขาไปโดยตรง“มื้อเย็นอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม?” เขาเอ่ยถามขึ้นมาดื้อ ๆ เวินหร่านหันไปมองหน้าเขาด้วยสีหน้าฉงนฉงายสงสัยโดยปกติแล้ว ยามที่ซางเลี่ยรุ่ยมารับเธอเลิกงาน เขาก็แค่ขับรถไปส่งเธอถึงบ้านเท่านั้นวันนี้กลับนึกคึกเอ่ยปากชวนกินมื้อเย็นด้วยกันเสียอย่างนั้นเขาคงไม่ได้คิดจะพาเธอไปร้านอาหารแถบชานเมืองอันห่างไกลลึกลับเหมือนเมื่อครั้งก่อนหรอกนะ?แม้เธอจะยอมรับว
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 569
ไม่มีท่าทีว่าจะยอมปล่อยเธอลงจากรถเลยแม้แต่น้อยเวินหร่านรู้ดีว่าคัดค้านไปก็ไร้ประโยชน์ จึงขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับเขาอีกต่อไปทว่าซางเลี่ยรุ่ยก็ยังคงชวนเธอคุยอยู่อย่างนั้นโดยไม่สนใจสิ่งใด“ช่วงนี้อยู่ที่ฉินซื่อเป็นยังไงบ้าง? มีเรื่องอะไรที่อยากให้ผมช่วยไหม?”“ไม่มีค่ะ!”“สุดสัปดาห์นี้ว่างไหม? ผมขอชวนคุณออกไปข้างนอกได้หรือเปล่า?”“ไม่ว่างค่ะ!”“ผมส่งข้อความหาคุณ ทำไมคุณถึงไม่ยอมตอบเลยล่ะ?”“อืม”“...”เวินหร่านคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าซางเลี่ยรุ่ยจะมีวันที่เจื้อยแจ้วพูดมากได้ถึงขนาดนี้เขาเอาแต่ชวนเธอคุยไม่หยุดหย่อนเธอรู้สึกรำคาญใจจนทนแทบไม่ไหวทำได้เพียงตอบรับคำว่า อืม ชุ่ย ๆ คลายความหงุดหงิดส่งเดชไปเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดแล้วแม้กระทั่งการตอบส่งเดชเธอก็ยังไม่อยากจะทำอีกต่อไป“พอได้แล้วค่ะ! คุณช่วยหยุดพูดเยอะขนาดนี้กับฉันสักทีได้ไหม?”เธอยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความปวดหัวหมอนี่เมื่อก่อนไม่ใช่คนที่เงียบขรึมและเข้าถึงยากไม่ใช่หรอกเหรอ?ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กลายเป็นคนพูดมากเจื้อยแจ้วขนาดนี้?โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ซางเลี่ยรุ่ยจะพูดเยอะขนาดนี้แค่กับคนที่เขาชอบเท่านั้น“
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 568
ฉินเยว่เชายังคงพ่นคำพูดพร่ำเพรื่อไม่หยุดอยู่ตรงนั้นคนขับรถก็เหยียบเบรกจอดลงเสียก่อน“คุณชายฉิน ถึงแล้วครับ!”ฉินเยว่เชาชะงักไปครู่หนึ่งทำไมถึงได้เร็วขนาดนี้?ทว่าคฤหาสน์ของเขาอยู่ห่างจากโรงแรมที่เพิ่งไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ตั้งไกลไม่ใช่หรือไงผลปรากฏว่าพอเขาหันหน้าออกไปมองนอกกระจกหน้าต่างกลับกลายเป็นฉินซื่อไปเสียอย่างนั้น?“คืนนี้ฉันจะกลับไปนอนบ้าน ไม่ได้จะนอนที่บริษัทสักหน่อย”ความหมายแฝงของฉินเยว่เชาก็คือ ต้องการให้คนขับรถไปส่งเขาที่คฤหาสน์ตระกูลฉินสายตาขอความเห็นของคนขับรถตวัดกลับไปมองซางเลี่ยรุ่ยอีกครั้งซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยขึ้นมาเพียงสองคำเบา ๆ “ลงรถ!”น้ำเสียงแฝงอำนาจอันน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงความโกรธเกรี้ยว“อารุ่ย นายคงไม่ได้มามุกนี้จริงใช่มั้ย?” ฉินเยว่เชากำลังจะเอ่ยปากบ่นบ่นโวยวายแต่ซางเลี่ยรุ่ยกลับเพิ่มน้ำเสียงหนักแน่นขึ้นอีกระดับ “อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สอง”มุมปากของฉินเยว่เชากระตุกกัก ๆ อย่างแรงด้วยความอับจนปัญญา จึงจำต้องเปิดประตูและก้าวลงจากรถไป“ใจกล้าดีนี่ วันหน้าอย่าได้...”คำขู่คาดโทษยังไม่ทันไร ซางเลี่ยรุ่ยก็สั่งให้คนขับรถบึ่งรถออกไปทันที
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 567
สีหน้าอธิบดีหวังตื่นตะลึงงัน “เธอเป็นแฟนของคุณเหรอ? ไม่ใช่ว่าเธอเป็นผู้ช่วยของคุณหรอกหรือไง?”ฉินเยว่เชายกยิ้มมุมปากแฝงความหมายคลุมเครือ “กลางวันเธอเป็นผู้ช่วยสาวของผม แต่ตอนกลางคืน แน่นอนว่าต้องเป็นแฟนของผมสิครับ”อธิบดีหวังฟังความหมายแฝงออกพลันเข้าใจในทันทีเดิมทีหากเวินหร่านเป็นเพียงผู้ใต้บังคับบัญชาหญิงธรรมดา ๆ ของฉินเยว่เชาเขาก็คงจะเอ่ยปากขอตัวเธอจากฉินเยว่เชาได้เพื่อเปิดโอกาสให้เธอมาคอยปรนนิบัติเขาเป็นอย่างดีในคืนนี้ทว่ายามนี้เวินหร่านกลับกลายเป็นคนของฉินเยว่เชาไปเสียแล้วเขาย่อมไม่สะดวกใจที่จะยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวอีกอธิบดีหวังยิ้มเจื่อน ๆ พลางเอ่ยแก้เกี้ยว “แฟนของประธานฉินสวยเปร่งประกายจริง ๆ เป็นผมเองที่เสียมารยาทแล้ว”เวินหร่านพอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกฉินเยว่เชาเอ่ยทักทายร่ำลาอธิบดีหวังตามมารยาทก่อนจะเดินออกจากโรงแรมไปพร้อมกับเธอรถหรูคันหนึ่งเลื่อนมาจอดตรงหน้าพวกเขาทั้งสองเวินหร่านนึกว่าเป็นรถของฉินเยว่เชาทว่าพอเขม้นมองลงไป ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถหรูคันนั้นกลับกลายเป็นซางเลี่ยรุ่ยไปเสียได้?นี่เป็นรถของซางเลี่ยรุ่ยงั้นเหรอ?
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 3
เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
También te puede gustar
พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.6K vistasสลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์74.5K vistasBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด224.0K vistasพี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง95.5K vistasรู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก
ไออุ่นในฤดูหนาว640 vistasสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่77 vistasซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ
ณิวาริน98 vistasอุ้มท้องทายาทคุณหมอ
มนต์ศิขริน113 vistas
