แข่งขันหญิงงาม

          งานเลี้ยงบุปผาเป็นการรวมตัวของชายหนุ่มหญิงสาวที่ถึงวัยแต่งงาน ในแต่ละปีมีบรรดาคุณชายและคุณหนูที่ได้ลงเอยแต่งงานเป็นสามีภรรยากันหลายคู่ ดังนั้นทุกคนที่มาร่วมงานจึงมาด้วยความคาดหวังที่ว่าตนเองจะเจอชายหนุ่มหรือหญิงสาวที่ถูกใจเพื่อสานสัมพันธ์กันต่อในวันข้างหน้า

          ลงจากรถม้า จ้าวลี่เชียนเดินตามเซียวซื่อกับจ้าวหลิงเซียวไปยังตำหนักคุนหนิง ตลอดทางพบเจอแต่สีหน้าตกตะลึงของขันทีกับนางกำนัล ประหนึ่งชีวิตนี้ไม่เคยพบเจอหญิงงาม

          “เชียนเอ๋อร์ ความงามของเจ้าไม่ธรรมดาจริง ๆ พี่ชายคนนี้ปลื้มปีติอย่างยิ่ง ประเดี๋ยวเข้างานคงต้องทำตัวเป็นองครักษ์พิทักษ์สาวงามเสียแล้ว” จ้าวหลิงเซียวเอียงหน้าพูดกับจ้าวลี่เชียน ชะลอฝีเท้าให้มารดาเดินนำหน้าไปก่อน

          จ้าวลี่เชียนช้อนตาขึ้นมองพี่ชาย แสร้งถอนหายใจแล้วว่า “ก็ไม่รู้ว่าสาวงามที่พี่ชายจะพิทักษ์เป็นข้าหรือใคร”

          รอยยิ้มจ้าวหลิงเซียวแข็งค้างฉับพลัน หรี่ตามองจ้าวลี่เชียน “คำพูดของเจ้าหมายความว่าอย่างไร”

          จ้าวลี่เชียนคลี่ยิ้มหวาน “ถึงข้าจะเพิ่งกลับมา แต่ก็มีความสามารถในการสืบข่าว จึงได้รู้ว่าพี่ชายมีสตรีในดวงใจแล้ว นางเป็นใครหรือเจ้าคะ”

          ใบหูจ้าวหลิงเซียวขึ้นสีแดง หลบสายตาคาดคั้นของจ้าวลี่เชียน “สตรีในดวงใจอะไร เจ้าถูกคนหลอกเอาของรางวัลแล้ว” พูดเสร็จสาวเท้าให้ยาวขึ้น หนีการซักไซ้อย่างแนบเนียน

          จ้าวลี่เชียนเลิกคิ้ว หัวเราะขบขันให้กับท่าทางเขินอายของจ้าวหลิงเซียว เป็นชายหนุ่มแท้ ๆ ซ้ำยังถูกเรียกขานว่าแม่ทัพน้อย กลับสูญเสียความน่าเกรงขามเพราะสตรี

            เวลานี้ภายในตำหนักคุนหนิงบรรยากาศกำลังคึกคัก ฮูหยินจากจวนต่าง ๆ พาลูกหลานเข้าร่วมงาน เนื่องจากเป็นงานเลี้ยงที่จัดเพื่อชายหนุ่มหญิงสาว ในงานจึงไม่มีขุนนางเข้าร่วม

            เซียวซื่อพาบุตรชายกับบุตรสาวเข้างาน ยังไม่ทันได้สำรวจว่าภายในงานเป็นเช่นไร เสียงเรียกของสตรีจากมุมหนึ่งของงานก็ดังขึ้น “จ้าวฮูหยิน ทางนี้”

            การเรียกหนนี้ส่งผลให้ครอบครัวสกุลจ้าวเป็นจุดรวมสายตาของผู้คนทันที โดยเฉพาะจ้าวลี่เชียนที่ความงามของนางพาให้คนตกตะลึง บางคนถึงขั้นลืมหายใจก็ยังมี

            หญิงสาวเยื้องย่างตามมารดา ไร้ความประหม่าแม้ตกอยู่ภายใต้การจับจ้อง ชายหนุ่มมองอย่างหลงใหล ส่วนหญิงสาวมีทั้งชื่นชมและอิจฉาริษยา

            “เชียนเอ๋อร์ รีบคารวะท่านป้าเซี่ยกับท่านป้าซ่ง” เซียวซื่อบอกจ้าวลี่เชียน ส่วนจ้าวหลิงเซียวแยกตัวไปทักทายสหายก่อนหน้านี้แล้ว

            จ้าวลี่เชียนยอบกายคำนับตามที่มารดาบอก “เชียนเอ๋อร์คารวะท่านป้าเซี่ย ท่านป้าซ่งเจ้าค่ะ”

            “หลานสาวไม่ต้องมากมารยาท คนกันเองทั้งนั้น” ท่านป้าเซี่ยหรือซูซื่อ ฮูหยินแม่ทัพรักษาการเมืองหลวงเซี่ยชิงถิงพูดอย่างอ่อนโยน บนหน้ามีรอยยิ้มเมตตาเอ็นดู

            “นึกไม่ถึงว่าน้องสาวจ้าวจะแอบซ่อนบุตรสาวงดงามเช่นนี้ไว้” เป็นท่านป้าซ่งหรือซีซื่อ ฮูหยินเจ้ากรมพิธีการซ่งหานอวี่พูดหลังจากพิจารณาความงามของจ้าวลี่เชียนเรียบร้อย

            เซียวซื่ออยากอธิบายว่านางไม่ได้แอบซ่อน เพียงแต่มีเหตุจำเป็นให้บุตรสาวต้องไปเติบโตที่อื่น ทว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องในครอบครัว นางย่อมไม่แพร่งพรายออกไป ต่อให้ซูซื่อกับซีซื่อมีไมตรีที่ดีต่อกันถึงขั้นแลกเปลี่ยนผ้าเช็ดหน้าแล้วก็ตาม

            “อาฉี” ซีซื่อหันไปเรียกชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งยืนรวมกลุ่มกับชายหนุ่มอีกสองสามคน กวักมือเรียกเขาให้เข้ามาหา

            ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ทั่วร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายบัณฑิตเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “ท่านแม่เรียกลูกมีอะไรหรือขอรับ”

            ซีซื่อจับแขนบุตรชาย ดึงมาอยู่ตรงหน้าจ้าวลี่เชียน “นี่คือบุตรสาวของท่านน้าจ้าว ทำความรู้จักกันไว้ วันหน้าอาจได้ไปมาหาสู่บ่อย ๆ” คำพูดนี้ไม่มีใครได้ฟังแล้วจะไม่รู้ว่ามีความนัยแอบแฝง

            อาฉีหรือซ่งหานฉี สะกดความยินดีที่ได้ทำความรู้จักจ้าวลี่เชียน เมื่อครู่ตอนมองไกล ๆ ว่างดงามแล้ว ตอนนี้มองใกล้ ๆ สายตาของเขาก็แทบจะเก็บกลับมาไม่ได้

            “คุณหนูจ้าว” กล่าวทักทายพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

            จ้าวลี่เชียนยิ้มตอบ “คุณชายซ่ง”

            ทักทายกันเสร็จก็เกิดความเงียบงันระหว่างทั้งสอง เนื่องจากต่างฝ่ายต่างไม่รู้จะพูดอะไรกัน คนหนึ่งตื่นเต้นประหม่า ส่วนอีกคนไม่ได้ใส่ใจที่จะทำความรู้จักบุรุษ นางเข้าร่วมงานเลี้ยงเพราะมิอาจขัดพระเสาวนีย์ของฮองเฮา ไม่ได้มาหาคู่ครองแต่อย่างใด

            “คารวะท่านป้าทั้งสอง” จ้าวหลิงเซียวกลับมาสมทบมารดา

            “อาเหวินกับหว่านเอ๋อร์ก็มาแล้ว” ซูซื่อพูดเมื่อเห็นบุตรชายกับบุตรสาวของตนเอง คนพี่นามว่าเซี่ยเหวิน คนน้องนามว่าเซี่ยหว่าน

            หนึ่งบุรุษองอาจสง่างามกับหนึ่งสตรีงดงามอ่อนหวานทำการคารวะผู้ใหญ่ “คารวะท่านป้าซ่ง ท่านน้าจ้าว”

            ซูซื่อกับเซียวซื่อรับการคารวะจากเด็กทั้งสอง

            หนนี้ถึงคราวซูซื่อแนะนำบุตรชายบุตรสาว “เชียนเอ๋อร์ นี่คือบุตรชายกับบุตรสาวของป้า” หันมาทางลูกทั้งสอง “อาเหวิน หว่านเอ๋อร์ นี่คือบุตรสาวท่านน้าจ้าว น้องสาวของอาเซียว”

            จ้าวลี่เชียนยังคงแย้มยิ้ม “คุณชายเซี่ย คุณหนูเซี่ย” อีกฝ่ายก็ทักทายนางว่า “คุณหนูจ้าว” กลับเช่นกัน

            เมื่อชายหนุ่มหญิงสาวได้มารวมกลุ่มกัน อีกทั้งครอบครัวก็สนิทสนม จากที่เรียกขานกันอย่างห่างเหินว่าคุณชาย คุณหนู ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นเรียกพี่เรียกน้อง

            จ้าวลี่เชียนสังเกตเห็นความผิดปกติของพี่ชาย ตั้งแต่ต้นจนจบยืนข้างเซี่ยหว่านไม่ห่าง ยังมีสายตาลึกซึ้งคู่นั้นยามมองอีกฝ่าย เพียงเท่านี้นางก็กระจ่างแจ้งว่าสตรีในดวงใจเขาเป็นใคร

            “ฮองเฮาเสด็จ รัชทายาทเสด็จ องค์ชายเจ็ดเสด็จ” เสียงขันทีประกาศแจ้งให้ทุกคนในงานทราบการมาถึงของบุคคลสำคัญ จากที่รวมกลุ่มสนทนา ต่อมาก็แยกย้ายไปนั่งประจำที่ที่ได้มีการตระเตรียมไว้ให้

            การจัดลำดับที่นั่งในงานเลี้ยงแบ่งเป็นสองฝั่ง แยกบุ๋นบู๊ตามตำแหน่งและลำดับขั้นขุนนางของผู้นำสกุล ซึ่งฝ่ายบุ๋นมีสกุลหลี่ครองอำนาจสูงสุด ส่วนฝ่ายบู๊คือสกุลจ้าว

            เสียงถวายพระพรดังกึกก้อง ฮองเฮาขึ้นประทับบนที่นั่งสูงสุด รับสั่งให้ทุกคนมิต้องมากพิธี

            ช่วงจังหวะที่จ้าวลี่เชียนเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นสายตาของนางก็ปะทะเข้ากับดวงตาดำมืดของสตรีที่นั่งฝั่งตรงข้าม ความเคียดแค้นชิงชังอัดแน่นเต็มสองตาของหลี่ม่านโถว จ้องมองนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

            ถัดจากหลี่ม่านโถวคือชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับจ้าวหลิงเซียวพี่ชายนาง สายตาของเขาที่มองนางนั้นค่อนข้างซับซ้อน ชอบหรือชิงชังยากแยกแยะ