บทที่ 1   ศิษย์ทรยศ

 

บทที่ 1   ศิษย์ทรยศ

 

เหนือยอดเขาหิมะที่ปกคลุมด้วยความหนาวเย็นตลอดทั้งปี มีสำนักแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายลมเย็นเยียบ สำนักกระบี่สวรรค์ หรือสำนักอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ

ผู้คนมากมายต่างใฝ่ฝันอยากก้าวเข้ามา แม้เพียงได้เป็นศิษย์ชั้นนอกก็ถือเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิต ทว่าสำนักแห่งนี้กลับตัดขาดจากโลกภายนอกมานานนับร้อยปีเเล้ว 

ผู้คนในสำนักต่างใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางหิมะและความหนาวเหน็บราวกับเป็นเรื่องปกติ บางคนกล่าวว่าความหนาวเย็นสามารถหล่อเลี้ยงลมปราณภายในกาย บางคนกล่าวว่าเป็นเจตจำนงของผู้ก่อตั้งสำนัก แต่เหตุผลที่แท้จริงนั้น มีเพียงเจ้าสำนักรุ่นก่อนเท่านั้นที่รู้

อวิ๋นซิน เด็กหญิงผู้เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ นางพูดได้ตั้งแต่อายุเพียงห้าเดือน เดินได้ตอนหกเดือน ทว่าเรื่องนี้กลับมีเพียงผู้เป็นบิดาที่รับรู้

หลังจากมารดาของนางเสียชีวิตในวันที่ให้กำเนิด บิดาของนางก็ไม่เคยกล่าวโทษแม้เพียงครึ่งคำ ตรงกันข้าม เขากลับรักและเอ็นดูบุตรสาวคนนี้ยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะใบหน้าของนางคล้ายมารดาผู้ล่วงลับถึงแปดส่วน

ชีวิตของอวิ๋นซินนับว่าดีมาตั้งแต่เกิด บิดาของนางคือเจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ ที่ครอบครองตำแหน่งผู้ใช้กระบี่อันดับหนึ่ง ผู้คนต่างยำเกรง ทั่วหล้าล้วนก้มหัวให้

ส่วนอวิ๋นซิน…นางเติบโตขึ้นท่ามกลางคมกระบี่ โลกทั้งใบของนางมีเพียงสำนักกระบี่สวรรค์ มีเพียงเสียงลมหนาวและเงาของบิดาผู้ให้กำเนิด 

ผู้คนทั่วหล้าต่างฝึกฝนกำลังภายในเพื่อแสวงหาความแข็งแกร่ง บางคนใช้เวลาสิบปี บางคนยี่สิบปี บางคนทั้งชีวิต แต่ก็ยังไม่อาจก้าวไปถึงจุดสูงสุดได้

ทว่าอวิ๋นซินกลับแตกต่าง

นางใช้เวลาเเค่สิบปี ก็ก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์กระบี่ แม้อายุยังน้อย แต่ความสามารถกลับเทียบเท่าผู้อาวุโสของสำนัก ผู้คนต่างเรียกขานนางว่า ‘อัจฉริยะกระบี่แห่งยุค’ 

ทว่าวันหนึ่งทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป 

เจ้าสำนักแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ปิดด่านฝึกเคล็ดวิชากระบี่อันดับ หนึ่ง วิชาที่ผู้คนกล่าวขานว่า หากฝึกสำเร็จ จะกลายเป็นผู้ใช้กระบี่อันดับหนึ่งในใต้หล้าอย่างแท้จริง แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่า หลังประตูหินปิดลงในวันนั้น สิ่งที่รออยู่กลับไม่ใช่ความสำเร็จ หากแต่เป็นหายนะ

กระบี่ที่เคยอยู่ในมือ กลับตัดแขนขาของผู้ฝึก เส้นเอ็นถูกเฉือน ลมปราณแตกซ่าน จากมือกระบี่อันดับหนึ่งแห่งยุทธภพกลายเป็นเพียงคนพิการผู้หนึ่ง เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เพราะเจ้าสำนักปิดด่านอยู่เพียงลำพัง เพียงคนเดียวที่เห็นสภาพนั้นคือ ‘อวิ๋นซิน’

หลังจากนั้นไม่นาน สำนักกระบี่สวรรค์ก็ได้รับสารประทับตราจากเจ้าสำนัก ขอสละตำแหน่งและมอบสำนักให้แก่บุตรสาวเพียงคนเดียว

วันนั้นอวิ๋นซินไม่ได้ยินดี ไม่ได้เศร้าเสียใจ นางเพียงรับหน้าที่นั้นไว้อย่างเฉยชาราวกับทุกสิ่งเป็นเพียงสิ่งที่นาง ‘ต้องทำตามหน้าที่’

สามปีผ่านไป ผู้คนที่เคยดูแคลนหญิงสาวอายุน้อย ค่อย ๆ ยอมรับในตัวนาง วิถีกระบี่ของอวิ๋นซิน ไม่มีผู้ใดกล้าท้าทายอีก และในช่วงเวลานั้นเอง นางก็ได้รับศิษย์คนหนึ่งเป็นเด็กสาวกำพร้า ‘อวิ๋นเยว่หลิง’  นางมอบทั้งกระบี่ ทั้งวิชา และแม้แต่แซ่ ‘อวิ๋น’ ให้แก่เด็กคนนั้น ราวกับกำลังมองเห็นเงาของตนเองในอดีต

เจ็ดปีผ่านไป อวิ๋นเยว่หลิงเติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวงดงามและมากพรสวรรค์ นางกลายเป็นศิษย์เอกเพียงคนเดียวของเจ้าสำนัก กลายเป็นผู้ที่อวิ๋นซินไว้วางใจที่สุด

ทว่าไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าความไว้วางใจนั้น จะกลายเป็นคมมีดที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของนางเอง

“อาจารย์…ถ่ายทอดเคล็ดวิชานั้นให้ข้าได้หรือไม่?”

พอได้ยินคำถามนั้น แววตาของอวิ๋นซินก็สั่นไหวอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก นางรีบปฏิเสธ หลังจากนั้นนางก็หายตัวไปนานนับเดือน ไม่มีผู้ใดรู้ว่า นางขึ้นไปยังยอดเขาต้องห้ามของสำนัก สถานที่ซึ่งมีเพียงเจ้าสำนักเท่านั้นที่เข้าไปได้ เเละที่นั่นคือที่ซ่อนตัวของเจ้าสำนักรุ่นก่อน

“อย่าฝึกมันเลย…” ชายชราผู้ไร้แขนขาเอ่ยเสียงแหบพร่า “วิชานี้…ไม่ควรมีอยู่บนโลกอีกต่อไป” 

แต่สุดท้ายก็ทนคำขอร้องของบุตรสาวไม่ไหว เขาจึงยอมถ่ายทอดวิชาต้องห้ามนี้ให้แก่นาง เพราะลึก ๆ แล้ว เขายังคงมีความฝันที่จะเห็นใครสักคนสำเร็จในสิ่งที่เขาทำไม่ได้ แล้วครั้งนี้ ความฝันเขาก็เป็นจริงเเล้ว อวิ๋นซินทำสำเร็จ นางกลายเป็นผู้แรกที่ฝึกเคล็ดวิชากระบี่อันดับหนึ่งแห่งใต้หล้าจนสมบูรณ์

เมื่อไร้ซึ่งห่วงค้างคาอยู่ในใจ เจ้าสำนักรุ่นก่อนก็จากไปอย่างสงบพร้อมรอยยิ้มราวกับในที่สุด เขาก็ได้ปลดพันธนาการที่ติดอยู่ในหัวใจมานานหลายสิบปีเสียที

อวิ๋นซินไม่ได้จัดพิธีศพยิ่งใหญ่ นางรู้ดีกว่าผู้ใดว่าบิดาของตนนั้นชื่นชอบความสงบ เพียงฝังร่างของบิดาผู้ให้กำเนิดไว้ใต้ต้นท้อบนยอดเขาแห่งนั้น ก่อนนำดอกไม้จำนวนมากมาปลูกไว้รอบหลุมศพ ให้กลีบดอกไม้ค่อย ๆ ผลิบานท่ามกลางหิมะหนาวเย็น

ไม่ใช่ว่าอวิ๋นซินไม่เสียใจ เพียงแต่นางเข้าใจดีว่า ชีวิตของคนเราย่อมต้องก้าวเดินต่อไป ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นางไม่เคยทำสิ่งใดผิดต่อบิดา และในวันนี้ นางยังสามารถสานต่อความปรารถนาที่อีกฝ่ายเฝ้าฝันมาทั้งชีวิตให้สำเร็จได้อีกด้วย สำหรับนางแล้ว นี่อาจเป็นจุดจบที่ดีที่สุดของผู้เป็นบิดาแล้วก็เป็นได้

หลังจากลงจากยอดเขา อวิ๋นซินจึงกลับมายังสำนัก ตรงกับวันงานฉลองอายุครบสามสิบปีของนางพอดี ทั่วทั้งสำนักกระบี่สวรรค์ถูกประดับประดาอย่างยิ่งใหญ่ โคมไฟสีแดงถูกแขวนเรียงรายไปทั่วทางเดิน ศิษย์นับหมื่นต่างเดินขวักไขว่ เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังขึ้นไม่ขาดสาย

งานเลี้ยงในครั้งนี้ยิ่งใหญ่กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แม้แต่อวิ๋นซินยังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะนางไม่เคยใส่ใจวันเกิดของตนเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่ผู้ที่จัดเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้กลับเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของนาง 

อวิ๋นเยว่หลิงในชุดสีฟ้าอ่อนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ใบหน้างดงามประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาคู่นั้นยังคงเหมือนเด็กสาวตัวน้อยที่อวิ๋นซินเคยพากลับมาสำนักเมื่อเจ็ดปีก่อน

“อาจารย์เจ้าคะ”

 เสียงเรียกยังคงเหมือนในวันวาน อวิ๋นซินยกมือลูบศีรษะนางเบา ๆ อย่างเคยชิน “ครั้งนี้ลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ”

อวิ๋นเยว่หลิงยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะค่อย ๆ จูงมืออาจารย์ของตนเดินขึ้นไปยังตำแหน่งสูงสุดกลางงานเลี้ยง ท่ามกลางสายตาของศิษย์นับหมื่นและผู้อาวุโสนับร้อยที่กำลังจับจ้องมา

สายลมหนาวพัดผ่านชายแขนเสื้อสีขาวของอวิ๋นซินแผ่วเบา นางทอดสายตามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน พลางรู้สึกว่าช่วงเวลานี้…ช่างสงบอย่างน่าประหลาด  

ฉึก!

คมมีดเย็นเยียบแทงทะลุหัวใจของอวิ๋นซินในพริบตา ร่างของนางชะงักน โลหิตสีแดงเข้มไหลอาบชุดขาวราวหิมะ ยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดคมมีดนั้นก็แทงซ้ำลงมาอีกครั้ง

ฉึก!

ฉึก!

ฉึก!  

เสียงคมมีดทะลวงเนื้อดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทั่วทั้งงานเงียบกริบ ศิษย์นับหมื่น ผู้อาวุโสนับร้อย ไม่มีผู้ใดขยับ ทุกคนเพียงมองดูอย่างเฉยชา

อวิ๋นซินเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาของนางไม่ได้มองผู้ใด นอกจากศิษย์เพียงคนเดียวตรงหน้า

“ทำไมกัน.. ” น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา ไม่มีความโกรธ ไม่มีความแค้น มีเพียงความเศร้าและผิดหวัง

อวิ๋นเยว่หลิงหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยสายตาเยาะเย้ย

“หึ หึ ทำไมหรือ? ท่านยังมีหน้าถามข้าอีก?”

“ท่านหวงวิชา หวงทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วมีคุณสมบัติใดให้เรียกตนเองว่าอาจารย์!  หากไม่มีท่านวันนี้ข้าคงเป็นกลายปรมาจารย์กระบี่อันดับหนึ่งไปนานแล้ว ตำแหน่งเจ้าสำนักก็ควรเป็นของข้า!!”

อวิ๋นซินกระอักเลือดออกมาอีกระลอก มือที่เคยมั่นคงกลับสั่นเล็กน้อย

“ที่อาจารย์ไม่ถ่ายทอดให้เจ้าเพราะวิชานั้นจะฆ่าเจ้า อาจารย์เองใช้เวลานับเดือน…เพื่อให้แน่ใจแล้วรีบกลับมาหาเจ้า…”  

“แล้วใครสนใจกัน?”

เเต่สิ่งที่ตอบกลับมา มีเพียงสายตาเย็นชา

ฉึก!

คมมีดแทงลงมาอีกครั้ง คราวนี้มือของอวิ๋นเยว่หลิงทะลวงเข้าไปในอกของอาจารย์ตนเอง ก่อนควักหัวใจออกมาต่อหน้าผู้คนทั้งสำนัก

โลหิตสาดกระเซ็นย้อมพื้นหิมะเป็นสีแดงฉาน

อวิ๋นซินมองใบหน้าลูกศิษย์อย่างเลื่อนลอย นางไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริง ๆ แต่กระนั้น… นางกลับไม่โกรธ มีเพียงความเศร้าเสียใจและผิดหวังเท่านั้น สายตาของนางทอดมองหญิงสาวตรงหน้าราวกับกำลังมองย้อนกลับไปยังเด็กน้อยในวันวานที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่กลางป่าเมื่อเจ็ดปีก่อน ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มเหมือนวันแรกที่มอบให้กับอีกฝ่าย

อวิ๋นเยว่หลิงชะงักไปทั้งร่างนางคาดหวังความแค้น คาดหวังคำสาป คาดหวังสายตาอาฆาต แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงรอยยิ้มอบอุ่นนั้นอีกคราหัวใจของนางก็เกิดสั่นไหวอย่างรุนแรง

“เหตุใด..เพราะเหตุใด จนถึงป่านนี้แล้วท่านยังไม่โกรธข้าอีก?!”

อวิ๋นซินไม่อาจตอบได้อีกเพราะนางสิ้นใจแล้ว 

หลังจากนั้นไม่นาน สำนักกระบี่สวรรค์ที่ตั้งตระหง่านมานับร้อยปี ก็เกิดพายุปั่นป่วนอย่างรุนแรง ยอดเขาสั่นสะเทือน หิมะถล่มลงมาจากหน้าผาสูง เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วทั้งหุบเขาไม่มีสิ่งมีชีวิตใดหนีรอด กว่าทุกอย่างจะสงบลงก็เหลือเพียงซากปรักหักพัง และศพมากมายที่ถูกฝังอยู่ใต้หิมะสีแดงฉาน สำนักอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ... ล่มสลายเเล้ว