๑๑ ซาตานไร้ใจ (๒)

“ถ้าเด็กเป็นลูกของฉันจริง ฉันจะรับผิดชอบส่งเสียเลี้ยงดูเอง แต่ถ้าไม่ใช่เธอก็ต้องออกไปให้พ้นหน้าฉัน ส่วนเด็กคนนั้นฉันจะส่งให้เรียนแค่เทอมนี้แล้วจะพากันไปไหนก็ไป” เห็นแววตาแข็งกร้าวของหล่อนที่ไม่ยอมลงให้เขาก็นึกโมโห

            จึงได้พูดเพื่อให้หญิงสาวได้เจ็บปวดบ้างแต่เหมือนว่าเธอแทบจะไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ นอกจากตอบรับคำพูดของเขา เพราะตัวเองก็ไม่ได้เป็นฝ่ายขอร้องจะมาที่นี่เหมือนกัน

            ถึงผลตรวจออกมาหล่อนก็จะออกไป ตนไม่อยากถูกกักขังไว้ในบ้านหลังใหญ่ เหมือนเป็นที่รองรับอารมณ์ของเขา

            “ค่ะ” สบดวงตาคมก่อนกลืนน้ำลายหนืดลงคอ สั่งตัวเองไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา แล้วโต้กลับเขาบ้างไม่ใช่เป็นฝ่ายตั้งรับอย่างเดียว

            “ความจริงฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าใครเป็นพ่อเด็ก อย่างที่คุณคิดนั่นแหละว่าฉันมันเอาไม่เลือกเป็นผู้หญิงหลายใจ ความจริงเราไม่ควรกลับมาเจอกันเลยด้วยซ้ำ” คำพูดของเธอทำให้เขาหงุดหงิดมากจนเริ่มหัวร้อน รู้ว่าหญิงสาวทำทุกอย่างเพื่อเงิน แต่พอได้ยินจากปากของเธอกลับเป็นตนที่รับไม่ได้

            “หึ ปากเก่งดีนะ สุดท้ายก็ไปไหนไม่รอด”

            “ติดเงินฉันหลายแสน แล้วยังเอาเครื่องเพชรฉันไปอีก...สงสัยคงต้องคิดเงินแล้วมั้ง” ทวงถามถึงสิ่งที่หล่อนได้ไปจากตน แม้ว่าสำหรับเขาแล้วมันจะเป็นจำนวนเล็กน้อยก็ตาม

            “ฉันจะหามาคืน...” เธอรีบบอกแต่ก็ต้องชะงักเพราะไม่รู้เหมือนกันว่าจะหาจากไหนมาคืนเขา ยิ่งตอนนี้ไม่ได้ทำงานแล้วรับเงินจากชายหนุ่มอย่างเดียว หนทางยิ่งริบหรี่มากกว่าเดิมจนต้องกลับมาปิดปากเงียบ

            “แต่สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่แค่เงิน...มันคือร่างกายเน่าเฟะของเธอด้วย” เขาไม่พูดเปล่าแต่เลือกจะดึงเธอเข้ามาโอบเอวไว้ บีบเคล้นที่บั้นท้ายงามจนดวงตากลมเบิกกว้าง ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทำการหยาบคายกับตนเช่นนี้

            “ต่อจากนี้หน้าที่อีกอย่างของเธอคือเป็นอีตัวบนเตียง...”

            พูดจบก็ผลักเธอออกแล้วรีบเดินไปยังรถยนต์ที่จอดคอยท่า ปล่อยให้หล่อนมองตามด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เหมือนว่าภาพของเขาในวันวานกำลังจะเลือนหายไป เธอมองเห็นเพียงซาตานร้ายที่ครอบครองร่างกายชายหนุ่มเอาไว้

            คนดีที่เธอรักไม่มีอีกต่อไปแล้วใช่ไหม...

            วันนั้นทั้งวันเธอพยายามไม่คิดถึงคำพูดของชายหนุ่ม หางานทำไม่ว่าจะซักผ้าห่มผ้าปูหรือแม้แต่ผ้าม่าน เก็บกวาดบ้านและรีดเสื้อผ้าจนเหนื่อย กระนั้นก็ยังคิดฟุ้งซ่านเหมือนเดิมจนต้องหาอย่างอื่นทำด้วย กว่าทุกอย่างจะเสร็จก็เกือบเย็นแล้ว

            จึงรีบเข้าครัวมาเตรียมอาหารเย็นไว้รอลูกชายที่ไปดูโรงเรียน ไม่รู้ว่ากลับบ้านมาจะบ่นหิวแค่ไหน แต่เธอก็ตั้งใจทำอาหารเป็นอย่างมาก ซึ่งเมนูที่ทำคือของโปรดเด็กชาย ส่วนอาหารของธนนท์ปภพก็เลือกจะทำแค่สองเมนูเท่านั้น

            หากไม่กินก็เรื่องของเขาแล้วกัน!

            แม่บ้านซื้ออาหารมาไว้ให้เธอเต็มตู้เย็นโดยไม่ต้องออกไปข้างนอกเองด้วยซ้ำ แต่ละวันขลุกตัวอยู่ในบ้านอย่างเดียว จนบางครั้งก็นึกเบื่ออยากหาอะไรทำคลายเหงาเหมือนกัน เธอคิดไว้ว่าอาจจะทำอาหารไปขายที่ตลาดซึ่งอยู่ตรงหน้าหมู่บ้านนี่เอง

            ความคิดยังไม่ทันได้ริเริ่มก็ต้องหยุดลงเพราะได้ยินเสียงรถยนต์แล่นมาจอดด้านหน้า เสียงของลูกชายดังมาแต่ไกลพอดีกับที่เธอยกอาหารออกมาวางไว้บนโต๊ะเตรียมรับประทาน

            “หอมจังเลยครับแม่ มีอะไรกินบ้างเหรอ” เด็กชายวิ่งเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าสดชื่น แววตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความสุข เธอทราบในทันทีว่าเรื่องโรงเรียนเหมือนจะเป็นไปด้วยดี จึงพยายามฝืนยิ้มแล้วตอบหนูน้อย

            กำลังจะถูกพรากลูกออกจากอกแล้วสินะ...

            “ทอดกระดูกหมู ของโปรดเรานั่นแหละ มากินสิ” หนูน้อยกำลังจะหยิบอาหารมากินกลับถูกมองจนต้องยิ้มแหยะ

            “ครับ” รีบวิ่งเข้าไปล้างมือในห้องครัวให้เรียบร้อย แล้วกลับมารับประทานอาหารโดยที่เธอชะเง้อมองคนตัวสูงที่ไม่ได้ลงจากรถ เขาไม่ได้บอกกล่าวอะไรแก่หล่อนแต่เลือกจะสั่งให้คนขรถขับกลับบ้านทันที สร้างความสงสัยแก่หญิงสาวเป็นอย่างมาก

            แต่เธอก็ไม่ได้ถามลูกว่าเกิดอะไรขึ้น ตีหน้าเรียบเฉยแล้วตักข้าวสวยในส่วนของตัวเองมารับประทาน ในเมื่อกับข้าวที่ทำให้ร่างสูงไม่มีใครกิน เธอจะเป็นคนจัดการเองทั้งหมด

            “เป็นยังไงบ้าง ไปดูโรงเรียนแล้วชอบหรือเปล่า” ดูจากปฏิกิริยาก็พอจะทราบว่าลูกชายน่าจะชอบโรงเรียนใหม่พอสมควร หล่อนไม่แปลกใจสักนิดตั้งแต่ทราบว่าเขาจะส่งรวิกานต์ไปเรียนที่ไหน โรงเรียนชายล้วนที่มีประวัติยาวนาน แค่ได้ยินชื่อก็นึกไม่ออกแล้วว่าหล่อนจะมีปัญญาพาลูกเข้าเรียนได้อย่างไร

            หากไม่ใช่เขาที่เป็นคนจัดการทุกอย่าง...

            “ชอบมากเลย โรงเรียนใหญ่สนามหญ้ากว้าง เพื่อนก็มีแต่คนเข้ามาชวนคุย เน้นเรียนเน้นกีฬาแล้วยังมีกิจกรรมให้เลือกอีก ที่พักก็ดีแล้วได้กลับบ้านทุกวันหยุดด้วย แถมชุดที่ใส่ก็เท่มากเลยนะแม่” เหมือนว่าประโยคสุดท้ายจะทำให้ลูกชายยิ้มกว้างมากกว่าเดิม

            เธอเห็นอย่างนั้นก็นึกเบาใจที่อีกฝ่ายชอบ แต่ก็เริ่มกังวลที่ต้องปล่อยลูกไปอยู่ตามลำพัง เรามีกันสองคนมาโดยตลอด ไม่อยากให้เด็กชายห่างกายด้วยซ้ำ ทว่าเข้าใจถึงความเป็นจริงที่วันหนึ่งเขาก็ต้องเติบโต ไม่สามารถรั้งลูกให้อยู่ข้างกายได้ตลอด