๑๑ ซาตานไร้ใจ (๑)

๑๑

ซาตานไร้ใจ

            การมาของธนนท์ปภพสร้างความสุขให้ลูกชายเป็นอย่างยิ่ง หล่อนเข้าครัวลงมือทำอาหารเองโดยที่วันนี้กับข้าวหมดทุกอย่าง เหมือนว่าเขาจะเจริญอาหารพอสมควรต่างจากเธอที่กินอะไรไม่ค่อยลงเพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องที่เพิ่งพูดคุยกันจบ

            ไม่กล้าสู้หน้าชายหนุ่มด้วยซ้ำเมื่อเขารู้เรื่องในอดีตทั้งหมด เงินที่ขอเขาเพื่อเอาไปให้ชายอื่น ทั้งเครื่องเพชรราคาเป็นล้านซึ่งป่านนี้ไม่รู้อยู่ที่ไหน วินธาก็หายตัวไปไร้ร่องรอยเช่นเดียวกัน หล่อนไม่ได้พบเขากว่าสิบเอ็ดปีโดยไม่มีคลิปหลุด ตนลืมเรื่องพวกนี้ไปแล้วด้วยซ้ำหากไม่ได้ชายหนุ่มพูดขึ้นมาอีกรอบ

            หวนให้คิดถึงอดีตที่แสนขมขื่น ฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนมาตลอด ก่อนทุกอย่างจะเปลี่ยนเมื่อเธอคิดถึงใบหน้าของธนนท์ปภพ

            แม้ว่าจะถูกเขาหลอกให้รักแล้วกระชากตกสวรรค์ แต่ก่อนหน้านั้นความรู้สึกทั้งหมดมันก็คือความจริง จนเธอไม่อยากจดจำความเจ็บปวด เลือกจะคิดถึงเรื่องที่ดีของเรา จึงได้ล้างภาพคู่ของพวกเรามาเก็บเอาไว้มองยามคิดถึงความสุขในอดีต

            เพราะเขาคือความสุขเดียวของเธอ...

“บ้านใหญ่มากเลย ผมชอบบ้านหลังนี้มากเลยครับ” รับประทานอาหารจนอิ่มสองพ่อลูกก็มานั่งเล่นเกมกันยังห้องนั่งเล่น โดยที่เธอเดินเลี่ยงไปเก็บจานชามจัดการห้องครัวให้กลับมาสะอาดเหมือนใหม่อีกครั้ง

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองจะต้องทำแบบนี้ หลบหน้าทั้งที่เขาก็อยู่ในบ้านและเราต่อจากนี้คงต้องเจอกันบ่อย

แต่ก็ไม่แน่หรอก...หากส่งรวิกานต์ไปเรียนที่โรงเรียนประจำ

เขาก็คงไม่ได้มาบ้านหลังนี้บ่อย ดีต่อหล่อนเพราะไม่ต้องคอยรองรับอารมณ์ของอีกฝ่าย แล้วไม่ต้องคอยหักห้ามใจตัวเอง ถึงเวลาสิบเอ็ดปีที่ไม่ได้เจอกันมันจะนาน ความรู้สึกของเธอกลับไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

ผู้ชายเพียงคนเดียวที่ตนรักยังเป็นพ่อของลูกเสมอ...

            “ระหว่างนี้ก็อยู่ที่นี่ไปก่อน เดี๋ยวสัปดาห์หน้าจะพาไปดูโรงเรียนใหม่” พูดคุยกับลูกเหมือนเรื่องปกติ เขามองเด็กชายข้างกายด้วยแววตาเอ็นดู ไม่รู้ว่าเด็กเป็นลูกของตนจริงหรือเปล่า แต่นึกสงสารและเห็นว่ารวิกานต์เป็นคนดี จึงอยากส่งเสียให้เรียนในโรงเรียนคุณภาพแล้วประกอบอาชีพที่ดีในอนาคต

            พยายามไม่สนใจว่าแม่ของเด็กเป็นใคร ไม่อย่างนั้นคงทำให้เขานึกหงุดหงิดมากกว่านี้

            “โรงเรียนใหม่ คือที่ไหนเหรอครับ” หันมามองบิดาเลิกสนใจเกมในมือ

            ร่างสูงจัดการนำเอกสารสำคัญที่โรงเรียนเก่าของลูกมาเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังเดินเรื่องเข้าที่ใหม่พร้อมเงินบำรุงการศึกษาจำนวนมากโข ไหนจะอำนาจที่เขามีจึงไม่ยากที่เด็กชายสามารถเข้าเรียนกลางเทอม

            “เป็นโรงเรียนที่ฉันเคยเรียนสมัยมัธยม การเรียนดีกีฬาเด่นแล้วยังส่งเสริมเรื่องดนตรีอีก เข้าไปเรียนแล้วจะสนุก” วางจอยเกมลงแล้วโน้มน้าวอีกฝ่าย ผลตรวจเลือดยังไม่ออกจึงไม่คิดจะแทนตัวเองว่าพ่อกับรวิกานต์ แม้ว่าจะเอ็นดูมากแค่ไหนก็ตาม

            “อยากไปครับพ่อ” เด็กชายได้ยินอย่างนั้นก็อยากไปสัมผัสโรงเรียนที่บิดาเคยศึกษา มองธนนท์ปภพเป็นต้นแบบของตัวเองทันที เรียกรอยยิ้มจากเขาได้ไม่ยากจนต้องยกมือลูบศีรษะอีกฝ่าย ก่อนอธิบายเพิ่มเติมเล็กน้อย

            “แต่เป็นโรงเรียนประจำ ต้องนอนที่นั่นห้าวันแล้วเสาร์อาทิตย์ถึงได้กลับบ้าน” ใบหน้าแย้มยิ้มของเด็กน้อยเจื่อนลง ตัดสินใจปฏิเสธเพราะไม่เคยอยู่ไกลแม่เลยสักครั้ง คำว่าโรงเรียนประจำทำให้นึกกลัวว่าจะไม่ได้กลับบ้านมาเจอหน้าพ่อกับแม่

            “ไม่เอา ผมจะอยู่กับแม่”

            “มันดีต่อตัวเรานะ แค่ห้าวันเอง ถึงวันหยุดก็กลับมาอยู่ที่นี่” เขาอยากบังคับแต่ก็รู้ว่าหากทำเช่นนั้นเด็กจะยิ่งเตลิดไปกันใหญ่ จึงต้องใช้วาจาอ่อนโยนเพื่อโน้มน้าว แล้วดูเหมือนว่าจะได้ผลดีเสียด้วย

            “ไปดูก่อนก็ได้ค่อยตัดสินใจอีกที แต่ฉันอยากให้ไปนะ...มันดีต่อตัวเธอเอง” ยีศีรษะน้อยแล้วยกยิ้มมุมปากจนอีกฝ่ายเริ่มมีท่าทีฮึกเหิม เพราะเชื่อว่าสิ่งที่บิดาเลือกให้ตนต้องดีที่สุดอยู่แล้ว ดวงตากลมโตมองพ่อเหมือนชายผู้แสนประเสริฐ

            “ครับพ่อ”

            ตอบรับอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับมาเล่นเกมอย่างสนุกสนานอีกครั้ง เขาเห็นดังนั้นก็ไม่ได้พูดโน้มน้าวอีก ให้เด็กน้อยเป็นฝ่ายตัดสินใจเองว่าจะเอาอย่างไรกับชีวิตต่อจากนี้

            แต่เชื่อว่ารวิกานต์จะต้องไปเรียนที่ซึ่งเขาเตรียมไว้ให้อย่างแน่นอน

            คืนนั้นเขาเลือกจะนอนที่บ้านพร้อมเธอกับลูกแต่แยกไปนอนห้องใหญ่ ส่วนหล่อนนอนห้องฝั่งตรงข้ามกับบุตรชาย เพราะทราบว่าเขาจะพาเด็กน้อยไปดูโรงเรียนประจำที่เมืองหลวง แม้ไม่อยากให้ลูกไปไกลตาก็ไม่สามารถต้านทานความต้องการของอีกฝ่ายได้

            สุดท้ายคนที่ยอมก็คือเธอ...

            “ทั้งหมู่บ้านมีคนของฉันเฝ้าไว้ตามจุด ถ้าจะหนีออกไปก็ต้องพยายามหน่อยนะ เพราะถ้าถูกจับกลับมาได้คนที่ลำบากน่าจะเป็นเธอ”

ลูกชายขึ้นไปนั่งรอบนรถยนต์พร้อมกับขนมที่เธอทำเตรียมไว้ให้ บ้านหลังงามจึงเหลือเพียงแค่หญิงสาวที่อยู่ตามลำพัง

            ก่อนออกไปก็ไม่วายดึงแขนเธอให้เข้ามาใกล้ สบดวงตาหวานที่แฝงไว้ด้วยความเศร้าก่อนเอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน คล้ายเป็นคำขู่ไม่ให้หล่อนออกไปไหน เขาจ้างคนเฝ้าหน้าบ้านไว้เรียบร้อยแล้ว ทั้งยังมีกล้องวงจรปิดติดทั่วบ้านอีกต่างหาก

            หญิงสาวอยู่ในสายตาของธนนท์ปภพแทบจะตลอดเวลา มีเพียงแค่ห้องน้ำที่หล่อนจะเป็นส่วนตัวได้บ้าง

            “แค่สองเดือนใช่ไหมคะ” ถามย้ำแล้วพยายามบิดแขนออก ใบหน้าหวานเหยเกบ่งบอกความเจ็บจากการถูกบีบแขน ถูกกระทำแต่ละครั้งยังเหลือร่องรอยเอาไว้เสมอ จนนึกน้อยใจที่เขาไม่เคยอ่อนโยนกับตนเลย

            ทั้งที่เมื่อก่อนชายหนุ่มไม่ได้เป็นแบบนี้สักหน่อย...

            “ใช่ แค่สองเดือน”

            “ค่ะ ฉันจะอยู่เงียบๆ เหมือนคนไร้ตัวตน” เธอตอบเขาอย่างจำยอม เหลือบไปมองลูกน้อยที่คุยเล่นกับคนรถอย่างสนุกสนานเพราะอีกฝ่ายมีของเล่นมาหลอกล้อ ทำให้พวกตนมีเวลาส่วนตัวเพื่อพูดคุยกันแต่ดูเหมือนจะเป็นการทะเลาะเสียมากกว่า