๑๑ ซาตานไร้ใจ (๓)

“อยากไปหรือเปล่า”

            “แม่จะเหงาไหม” ไม่ตอบคำถามแต่เลือกจะถามกลับ หล่อนเห็นอย่างนั้นได้รู้ในทันทีว่าไม่ควรเอาความรู้สึกตัวเองไปรั้งลูกไว้ จึงยิ้มให้เด็กน้อยพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะมน พูดเพื่อให้ลูกชายได้ตัดสินใจตามความต้องการ โดยไม่เอาหล่อนเป็นที่ตั้ง

            “ไม่เหงาหรอก แม่อยู่ได้...เราโทรหากันหรือแม่ไปหารวิทุกวันหยุดก็ได้” รู้ดีว่ากฎของโรงเรียนไม่ให้ใช้โทรศัพท์ก็เลือกจะพูดเพื่อโน้มน้าว แม้ใจจริงจะน้ำตาคลอไม่อยากห่างจากลูกก็ตาม ตอนนี้หล่อนต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่รวิกานต์

            “จริงนะ!”

            “จริงสิ”

            แล้วเด็กชายก็ยิ้มกว้างมีความสุข ใช้เวลากว่าสามวันในการเตรียมตัวและข้าวของทุกอย่างเพื่อขึ้นบนรถของธนนท์ปภพที่มารับลูกไปโรงเรียน แต่เหมือนการร่ำลาจะยังไม่จบ เธอกอดลูกชายเอาไว้เพราะจะไม่ได้เจอกันเกือบสองสัปดาห์เพราะทางโรงเรียนมีกิจกรรมจึงต้องให้เด็กนักเรียนอยู่เพื่อร่วมกิจกรรมไม่อนุญาตให้ผู้ปกครองไปรับกลับบ้าน

            “แม่รักรวินะ” กอดหอมแก้มทั้งสองข้างของลูกแล้วกระซิบบอก เด็กชายก็รู้สึกไม่ต่างกันจึงได้บอกมารดา

            “ผมก็รักแม่ครับ” ไม่เคยห่างกันนานขนาดนี้มาก่อน เด็กน้อยเริ่มตาแดงเหมือนจะร้องไห้ เธอจึงต้องรีบปล่อยก่อนจูงมือลูกมาที่รถ

            “วันหยุดผมจะกลับมาหาแม่นะ” ขึ้นไปนั่งบนที่ว่างข้างบิดา ไม่ลืมกดกระจกมาบอกแม่แล้วปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว ไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าแม่เลือกจะเข้มแข็งเพราะตัดสินใจไปแล้ว เธอเห็นอย่างนั้นก็พยักหน้าก่อนโบกมือลาลูก

            “ครับ เดินทางปลอดภัย”

            “บ๊ายบายครับ” กระจกถูกกดขึ้นจนปิดสนิท เธอทำได้เพียงยืนมองรถยนต์แล่นลับไปไกลสุดสายตา ก่อนจะร้องไห้ออกมาสุดเสียง ปล่อยน้ำตาให้รินไหลด้วยความคิดถึงลูกชายเพียงคนเดียว แต่เพื่ออนาคตที่ดีของเด็กน้อยก็ต้องยอมปล่อย

            เธอช่างเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย...

           

            การอยู่บ้านหลังใหญ่ตัวคนเดียวทำให้ความเหงาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว หล่อนไม่รู้ว่าต้องจัดการความรู้สึกของตัวเองอย่างไร ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ที่ลูกชายไปเรียนที่เมืองหลวง เธอยังใช้ชีวิตในบ้านที่เหมือนกรงขังโดยไม่รู้ว่าชีวิตจะไปทางไหน

            สองเดือนที่เขาให้รอผล ตอนนี้ใกล้เข้ามาแล้วกับคำว่าอิสระ...

            โดยหล่อนไม่ทราบเลยว่าเขาไม่คิดจะปล่อยเธอให้พ้นจากเงื้อมมือ

            ความว่างในแต่ละวันทำให้หญิงสาวตัดสินใจทำบางอย่าง หล่อนทราบดีว่าหน้าหมู่บ้านจะมีตลาด จึงคิดทำอาหารไปขายเพราะในตู้เย็นมีของสดค่อนข้างเยอะ กินคนเดียวไม่หมดแล้วธนนท์ปภพก็ไม่ค่อยมาที่นี่ คิดจะแอบออกไปขายของคาดว่าเขาคงไม่ทราบหรอก

            แต่ถึงรู้ตนก็ไม่สนใจ ขอทำตามความต้องการของตัวเองดีกว่า ไม่รู้ว่ากล้องวงจรปิดที่เขาติดไว้รอบบ้านอีกฝ่ายจะดูหรือเปล่า

            “ทำอาหารเยอะแยะจะเอาไปไหน” อาหารที่เตรียมเพื่อนำไปขายเสร็จเรียบร้อย เธอคิดจะใส่ตะกร้าแล้วไปขายที่หน้าตลาด แต่กลายเป็นว่าเจ้าของบ้านเดินเข้ามาก่อน ใบหน้าคมเคร่งขรึมกับแววตาดุพร้อมน้ำเสียงหาเรื่องแต่หล่อนก็ไม่ได้เกรงกลัว

            “ฉันเห็นว่าที่หน้าหมู่บ้านมีตลาดเลยอยากเอาไปขายค่ะ” ตอบตามความจริงแล้วคิดจะเดินเลี่ยงกลับถูกเขาเข้ามาขวางเอาไว้

            “บอกแล้วไงว่าไม่ให้ออกไปข้างนอก”

            “อยู่แต่บ้านมันเบื่อ” บอกความรู้สึกของตัวเองให้ชายหนุ่มทราบ แล้วดูเหมือนเขาจะไม่สนใจนอกจากจะอยากหาเรื่องเธอท่าเดียว

            “เธอจงใจอยากให้คนอื่นรู้หรือไงว่าอยู่กับฉัน” ถึงกับต้องมองเขาแล้วถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ไม่รู้อีกฝ่ายคิดได้อย่างไรแต่ก็ป่วยการจะทะเลาะด้วย เธอจึงพยายามจะระงับอารมณือ่อนไหวของตัวเอง แล้วตอบเขาตามความจริง

            “ไม่ใช่ ฉันแค่ต้องการหาเงิน...” คนที่เคยทำงานมาตลอดจะให้อยู่เฉยก็รู้สึกเหมือนชีวิตตัวเองไร้ค่าเกินไป จึงเลือกจะลุกมาหาเงินเอง ที่สำคัญคือไม่ต้องการใช้เงินของอีกฝ่าย หล่อนอยากยืนด้วยลำแข้งตัวเองมากกว่า

            “ให้รายเดือนแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะหาเงินเอาไปไหนอีก หรือว่าจะส่งเงินไปให้ชู้ที่ป่านนี้ไม่รู้ไปอยู่ซีกโลกไหนแล้ว” กระชากหล่อนเข้ามาใกล้แล้วถามเสียงเข้ม สายตาที่ใช้มองหล่อนเต็มไปด้วยความดูแคลนจนหญิงสาวพยายามจะบิดข้อมือให้หลุด กลับถูกเขาจับไว้แน่นเหมือนเดิม

            “หาเงินมาคืนคุณไงคะ ฉันไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร ให้มันจบแค่ชาตินี้พออย่าไปเจอกันชาติหน้าอีกเลย” เธอโกรธจึงเป็นฝ่ายตอบโต้เขาบ้าง แล้วเหมือนว่าไปกวนตะกอนให้ขุ่นจนธนนท์ปภพเลือกจะโต้กลับแสบทรวงไม่ต่างกัน

            “หึ ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติไหนฉันก็จะตามหาเธอจนเจอ แล้วเหยียบย่ำแบบนี้ให้สมกับความเลวของเธอ” พูดไม่พอยังบีบแขนหล่อนจนใบหน้าหวานเหยเก เจ็บจนต้องรีบตะโกนบอกให้เขาปล่อย ไม่เช่นนั้นแขนหล่อนคงหักเป็นแน่

            “ปล่อยนะคุณหนึ่ง ฉันเจ็บ!” ตะโกนเสียงดังแต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย จนเห็นน้ำตาสีใสคลอเบ้าจึงยอมปล่อยหล่อนเป็นอิสระ พ่นลมหายใจเหนื่อยหน่ายก่อนเหลียวมองไปทางอาหารที่วางเกลื่อนบนโต๊ะ ตัดสินใจในทันทีว่าไม่อนุญาตให้เธอนำออกไปขาย

            เกรงว่าหากขลาดสายตาเธอจะหนีไปเหมือนครั้งก่อน

            ไม่อย่างนั้นก็คงหว่านเสน่ห์จนมีผู้ชายเข้ามาขออุปการะนั่นแหละ คนอย่างอัญชิสาเชื่อไม่ได้หรอก เขาจึงต้องทำทุกทางเพื่อขัดขวางเธอไว้ก่อน

            “ไม่ต้องเอาไปขาย ฉันจะให้เงินค่าอาหารแล้วให้คนเอาไปแจกหน้าหมู่บ้าน ถือว่าทำบุญแล้วกัน” พูดจบก็หยิบกระเป๋าสตางค์มาเปิดแล้วหยิบเงินใบสีเทาให้หล่อนสามใบเป็นค่าอาหาร โดยที่หญิงสาวทำได้เพียงแค่มองกับข้าวเหล่านั้นนิ่ง

            เธอไม่อยากรับไว้ แต่เมื่อเขาให้ก็ถือเป็นค่าเหนื่อยแล้วกัน

            “ตามใจคุณเถอะค่ะ” หยิบเงินที่เขาทิ้งลงบนโต๊ะเก็บเข้ากระเป๋า ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นก็หัวเราะเยาะ

            “ตักใส่จานให้ด้วย ฉันหิว”

            “ค่ะ”

            ไม่สามารถปฏิเสธอีกฝ่ายได้จึงเดินเข้าครัวตักอาหารใส่ถ้วยมาเสิร์ฟคนตัวสูง ส่วนกับข้าวมากมายที่เตรียมนำไปขายก็ถูกคนของเขาเอาไปแจกจ่ายเป็นที่เรียบร้อย ไม่ต้องออกไปทำงานให้เหนื่อยก็มีคนเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี

            แต่หล่อนไม่มีความภูมิใจในตัวเองเลยสักนิด เหมือนว่ามาเกาะเขากินอย่างไรก็ไม่รู้