로그인“ข้าจะระวังตัวให้มาก อะไรที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วจะไม่ให้ซ้ำรอยเดิมอีก” ดวงตาของอี้หยางเซินกระตุกทันที แม้ไม่เข้าใจความหมายที่นางเอ่ย แต่น้ำเสียงและแววตานั้นจริงจังทุกถ้อยคำ หรือว่า...นาง... “ขอตัว” ฟู่หรงซินตัดบท คำพูดของเขาตอกย้ำเรื่องที่เคยเกิดขึ้นในชาติก่อน นางยังมีเรื่องอื่นให้ทำอีกมาก จึงไม่อยากเสียเวลากับคนผู้นี้อีก นางไม่รอให้เขาเอ่ยปากอนุญาตหรือบอกลา เพียงแค่ก้าวเท้าแล้วเดินจากมาโดยไม่หันกลับไปมอง มีแต่เซี่ยหลินที่แอบชำเลืองมองอย่างอดไม่ได้และก็เห็นอี้หยางเซินยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม “มีอะไรน่าสนใจ” ฟู่หรงซินถามโดยไม่หันกลับไปมอง เซี่ยหลินไม่ได้เอ่ยตอบ หากพูดไปก็เหมือนกับโกหก จึงเลือกที่จะเก็บถ้อยคำไว้กับตนเอง แต่ละก้าวของแม่ทัพน้อยมั่งคงไม่เหมือนคนอาลัยคนรักเก่า เขาไม่รู้ว่าทั้งสองมีปัญหาใดแต่ตอนนี้เขาค่อนข้างมั่นใจว่าแม่ทัพน้อยได้เลือกทางเดินของตนอย่างชัดเจนแล้ว แม้รู้ดีว่าตนเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง แต่เขากลับเต็มใจให้เป็นเช่นนั้น หญิงสาวก้าวออกมาจนพ้นผู้คนมากมายแล้ว ใจที่ว
“เถ้าแก่! บะหมี่หกชาม!” “เอ่อ...หกชาม?” อี้หยางเซินถามแล้วมองรอบข้าง “เรามากันแค่...” “กินชามเดียวจะไปอิ่มอะไร” นางยิ้มร่า “ท่านก็รู้ว่าเรี่ยวแรงข้าเยอะกว่าสตรีทั่วไป เพราะฉะนั้นอาหารการกินก็มากกว่าผู้อื่นสองเท่า” นางชูสองนิ้วเป็นการยืนยัน ชาติก่อนหลังนางแต่งเป็นพระชายาแล้วก็ระวังตัวหลายอย่าง จากที่กินข้าวสองสามถ้วยก็ลดลงเหลือถ้วยเดียวเพราะเกรงว่าจะดูอ้วนและแตกต่างจากสตรีในสกุลใหญ่อื่นๆ เพื่อเขาแล้ว นางต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปที่ละเล็กละน้อย เสียคนข้างกาย กว่าจะรู้ตัว นางก็เหลือเพียงคนเดียวหางตาของอี้หยางเซินเห็นรอยยิ้มน้อยๆ ของเซี่ยหลิน คนผู้นี้ทำตัวราวกับเป็นเป็นอากาศธาตุไร้ตัวตน แต่กลับมีน้ำหนักในใจของฟู่หรงซิน เห็นได้ชัดว่านางใส่ใจคนแซ่เซี่ยไม่น้อยกลิ่นบะหมี่ที่โรยต้นหอมยั่วน้ำลาย ซ้ำยังมีเนื้อตุ๋นที่พร้อมละลายในปากยกมาตั้งตรงหน้า เซี่ยหยิบตะเกียบมาเช็ดด้วยผ้าเช็ดหน้าของตนแล้วส่งให้ฟู่หรงซิน เดิมทีเขาก็เป็นคนรักสะอาด แต่พอตกระกำลำบากก็ทำให้ปลงกับชีวิตลดอาการรักสะอาดลงอย่างไม่รู้ตัว กระทั่งได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของแม่ทัพน้อย
บุรุษผู้นี้แม้แต่งกายเรียบง่ายแต่ยังคงความงามสง่าเหนือกว่าองค์ชายพระองค์อื่น ยิ่งยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายยิ่งกลับเน้นให้เขาโดดเด่นเหนือผู้ใด ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสใบหน้า ฟู่หรงซินพลันได้สติก้าวถอยหลังหลบนิ้วมือของอี้หยางเซินได้ทัน ทำให้มือแกร่งสัมผัสได้เพียงอากาศ ดวงตาของรัชทายาทกระตุกเล็กน้อยแต่มุมปากยังคงประดับรอยยิ้ม “เหตุใดซินเอ๋อร์มาถึงที่นี่” อี้หยางเซินเอ่ยถามพลางย้ายสายตามองคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าสงบนิ่งนั้นยิ่งรบกวนสายตานัก “นั้นไม่ใช่เรื่องของ...เอ่อ ท่าน..” เมื่อเห็นว่าเขาแต่งกายเรียบง่ายไม่เปิดเผยฐานะ จึงเรียกขานตำแหน่งของเขา “พูดจาห่างเหินเช่นนี้ ข้าฟังแล้วปวดใจนัก” “ท่านปวดใจเกี่ยวอันใดกับข้า” ฟู่หรงซินสงบใจแล้วยกมือขึ้นกอดอก ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย ระหว่างนางกับเขาไม่เหมือนก่อนและไม่มีวันกลับไปเช่นเดิมอีก ความเจ็บปวดในชาติที่แล้วคือสิ่งที่เตือนใจนางอยู่เสมอ “เมืองชิงอันมีทัศนียภาพที่งดงามโดยเฉพาะภูเขาพู่ถีซาน ข้าเคยอ่านในตำรามามากย่อมปรารถนาจะเห็นด้วยตาสักครั้ง” ฟ
ฟู่หรงซินถนัดการเปลี่ยนเรื่องสนทนา นางเดินช้าลงเพื่อให้เซี่ยหลินก้าวขึ้นมาเดินเคียงข้าง ก่อนหน้านี้นางสำรวจเมืองชิงอันมาแล้วจึงรู้เส้นทางเป็นอย่างดี ทว่ากลับไม่รู้ว่าเดินไปที่ใด คนที่เดินข้างๆ แทบไม่มีปากมีเสียง ผิดกับเวลาที่ออกนอกบ้านพร้อมกับอาจั่วที่พูดมากพูดเยอะจนนางอยากจะหาผ้าอุดปากเสียให้ได้ เสียงเหล็กกระทบกันเรียกสติของฟู่หรงซิน เท้าทั้งสองหยุดอยู่หน้าร้านขายอาวุธ เสียงช่างตีเหล็กจากด้านหลังดังมาถึงหน้าร้าน ดวงตางามมองปราดเดียวก็รู้ว่าร้านนี้ทำงานได้ประณีตไม่น้อย เรื่องเครื่องประดับนางอาจไม่มีความรู้ แต่เรื่องอาวุธต่างๆนั้น นางแค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าเป็นเหล็กชนิดใด “คุณชายเซี่ยมีอาวุธที่ชอบหรือไม่” “???” ฟู่หรงซินเพิ่งนึกได้อย่างไรเสียเขาก็มีฐานะเป็นเชลยที่ถูกทำลายวรยุทธ์และยังป้อนยาพิษ หากมีพกอาวุธติดกายก็เกรงว่าผู้อื่นจะคิดว่าเขามีใจคิดไม่ซื่อ แต่กระนั้นการอยู่ข้างกายนางที่มีแต่อันตรายรอบด้าน หากไม่พกอาวุธเลยก็เกรงว่าจะปกป้องตนเองไม่ได้ “มาเถิด” นางพยักหน้าแล้วเดินนำเข้าไปในร้าน ชายเจ้าของร้านมองห
หญิงสาวสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเช่นเดียวกับสาวชาวบ้าน ใบหน้างามไร้เครื่องประทินโฉมแต่ดูสดใส นางยกถ้วยน้ำขึ้นดื่มแล้วยกหลังมือขึ้นหมายจะเช็ดมุมปาก ทว่ามือข้างหนึ่งยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ก่อน ฟู่หรงซินชะงักไปเล็กน้อยแล้วรับผ้าเช็ดหน้าจากมือของเซี่ยหลิน “คุณชายเซี่ยตื่นเช้าจริง” ฟู่หรงซินกวาดตามองชายหนุ่มที่เวลานี้สวมอาภรณ์สีครามที่ยามนี้ดูมีเนื้อมีหนังมากกว่าแต่ก่อน ใบหน้าที่มีสีเลือดไม่ซีดเซียว “เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่” “อืม” เขารับคำในลำคออย่างลืมตัว จะว่าไปเมื่อนางทำตัวตามสบายไม่มีพิธีรีตองกับเขามากนัก เขาก็เอนเอียงไปทางนาง ทว่าฟู่หรงซินกลับเอียงใบหน้าเล็กน้อยสังเกตเห็นขอบตาที่ดำคลำจางๆ นั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ “อาจเพราะสุราหรือเพราะเรื่องของข้าทำให้คุณชายนอนไม่หลับสินะ” “เรื่องนั้น...” “ข้าชินกับการฝึกยุทธ์ในตอนเช้า” นางพูดเพื่อเปลี่ยนเรื่อง ผ่อนปรนไม่ไล่ต้อนบุรุษหน้าบางจนเกินไป นางเองก็คุ้นชินกับพวกหนังหนาในค่ายทหารซึ่งแตกแต่งเซี่ยหลินที่เหมือนบัณฑิตทรงภูมิ นางชักอยากเห็นยามเขาใช้วรยุทธ์จะเป็นเช
“ที่จริงที่พวกเขาเรียกข้าว่าแม่ทัพปีศาจเพราะข้าดื่มสุราได้เก่งมาก เรื่องนี้เกิดขึ้นในค่ายทหารเมื่อห้าปีก่อน เพราะการรบที่ติดพันแม้อยู่ในฤดูหนาวแล้วก็ตาม คราวนั้นตำแหน่งของข้ายังมีคนคลางแคลงใจ ไม่เชื่อฝีมือ แต่พวกเขาไม่กล้าทำอะไรจึงได้ท้าดวลดื่มสุรารสแรง และเผื่อให้พวกเขายอมรับในตัวข้า ข้าจึงรับคำท้าและผลที่ได้คือชัยชนะที่มาพร้อมกับฉายาแม่ทัพปีศาจ”“เรื่องเป็นเช่นนี้เอง”“มันไร้สาระจนไม่อยากพูดถึง แต่พูดทีไรก็อดขำไม่ได้ทุกที”ฟู่หรงซินโคลงศีรษะไปมา แม้นางไม่อยากให้มือเปื้อนเลือดเหมือนเช่นชาติที่แล้ว แต่...นางมีหลายชีวิตที่ต้องปกป้อง ทหารเหล่านั้นหากไม่มีทัพสกุลฟู่คอยดูแลก็เกรงว่าจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ไม่ดีนักบางทีก็ต้องยอมให้มือตัวเองเปื้อนเลือด เพื่อปกป้องคนที่ตนรัก“คุณชายเซี่ยนึกเสียใจ เอ่อ ไม่สิ โกรธข้าหรือไม่” “หือ? แม่ทัพน้อยหมายถึงเรื่องใดกัน”“ที่ข้าขอตัวคุณชายเซี่ยมาจากฮ่องเต้” เขานิ่งไปเล็กน้อยก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มและขบขันออกมา“แม่ทัพน้อยถามเช่นนี้ ข้ายังมีคำตอบใดได้อีก”นางพลิกตัวเอนหลังพิงผนังห้องแต่เอี้ยวใบหน้ามองเขา ท่าทางไม่ต่างจากอันธพาลเอาแต่ใจเลยสักนิ







