ตอนที่2 เพราะความเมา

“เฮ้อ...” กลับมาจากน้ำตกช่อแก้วก็นอนกลิ้งนอนเกลือกถอนหายใจอยู่บนเตียงนุ่ม เพราะเลื่อนมือถือดูโซเชียลทีไรเพื่อนๆ นักเขียนคนอื่นก็โชว์ยอดรายได้ที่มากกว่าเธอหลายเท่าให้ได้เห็น แม้จะรู้ว่าแต่ละคนจะมาถึงจุดนี้ก็ต้องใช้เวลาและความพยายามมากๆ แต่เธอก็อดท้อใจไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถเป็นนักเขียนนิยายที่ประสบความสำเร็จได้หรือเปล่า

เมื่อความทุกข์ใจเข้ามาถาโถมหนักเข้าช่อแก้วก็เลือกวิธีที่จะทำให้ตัวเองลืมเรื่องราวโดยการไปหาซื้อเครื่องดื่มมึนเมามานั่งดื่มคนเดียวเงียบๆ ที่แคร่ไม้ริมธารน้ำตกหลังห้องพักของตัวเอง หลังจากดื่มเครื่องดื่มมึนเมาได้ได้พักใหญ่สาวเจ้าก็เริ่มที่จะไม่ได้สติ เธอลุกออกจากแคร่ไม้เดินโงนเงนอยู่ที่ธารน้ำตก ดวงตาคู่สวยปรือเยิ้มกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัว เห็นว่าไม่มีใครจึงเลือกที่จะเปิดปากตะโกนเสียงดังเพื่อระบายความเครียด

“ไม่ขายแล้วโว้ยนิยาย ขายตัวดีกว่า” หลังจากตะโกนจบช่อแก้วก็ยืนยิ้มอยู่ครู่หนึ่งและกลับมานั่งที่แคร่ไม้ภายใต้แสงไฟสลัวเหมือนเดิม

“ซื้อครับ”

คนที่เพิ่งกลับมาทิ้งตัวลงนั่งเริ่มยิ้มไม่ออกเพราะจู่ๆ ก็มีเสียงของใครบางคนโผล่ออกมาจากความมืด

ด้วยความเมาหญิงสาวจึงใจกล้ามากเป็นพิเศษ เธอเริ่มหันมองไปยังต้นเสียงและไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นก็มีชายหนุ่มรูปงามปานเทพบุตรผิวพรรณผุดผ่องเหมือนจะเรืองแสงเป็นหลอดไฟเสียให้ได้เดินออกมาจากมุมมืดที่อยู่ไม่ห่างจากเธอเท่าไหร่นัก

“คนหรือผีอะ ถ้าเป็นผีอย่ามาหลอกให้เสียเวลาไม่กลัวหรอก” ช่อแก้วพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียที่ไม่ค่อยชัดถ้อยชัดคำเท่าไหร่นัก

“คนสิครับ” ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาทิ้งตัวนั่งที่แคร่ไม้ข้างๆ กับหญิงสาวที่กำลังมองจ้องหน้าของเขาด้วยสีหน้าแววตาฉงน

“หล่ออะไรอย่างงี้ ไม่ใช่ผีแน่นะ” ช่อแก้วลุกยืนขึ้นคว้ามือหมับไปที่พวงแก้มทั้งสองของชายหนุ่มหน้าหล่อ เธอมองสำรวจใบหน้านั้นเงียบๆ ครู่หนึ่งแต่ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังฝันอยู่หรือว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับผู้ชายที่มีรูปร่างหน้าตาราวกับหลุดมาจากปกนิตยสารจริงๆ กันแน่

“อืม คุณจะขายเท่าไหร่ ผมจะซื้อ”

“อืม เราหนักเท่าไหร่น้า...อ่อ ก่อนอื่น...” หญิงสาวถอยห่างออกจากชายหนุ่มเล็กน้อย

“ฉันชื่อช่อแก้วหนัก45กิโล คุณจะให้กิโลละเท่าไหร่” ช่อแก้วยืนตัวตรงเท้าเอวและเอียงใบหน้าครุ่นคิดถึงน้ำหนักของตัวเอง

“กิโลละแสนพอไหม ทั้งหมดก็สี่ล้านห้าแสน ตกลงไหม”

“หา...ตกลง อุ้มไปเลย” ช่อแก้วได้ยินจำนวนเงินก็อ้าแขนให้ชายหนุ่มอุ้มเธอไปโดยที่ไม่คิดอะไรมาก หลังจากนั้นความทรงจำของเธอก็หายไป พอมารู้สึกตัวอีกทีเธอก็ตื่นมาเห็นตัวเองนอนเปลือยเปล่าอยู่ข้างชายหนุ่มหน้าหล่อที่เธอคิดว่าเจอเขาในความฝันไปแล้ว...

เธอนั่งทบทวนตัวเองอยู่ครู่หนึ่งสายตาก็เหลือบไปเห็นรอยหยดเลือดที่เตียงนุ่ม “ไม่นะ...” สาวเจ้านั่งกุมขมับทำอะไรไม่ถูกเมื่อรู้ตัวว่าได้เสียความบริสุทธิ์ที่หวงแหนไปแล้ว

ช่อแก้วพอจะตั้งสติได้เธอก็รีบค่อยๆ ขยับตัวลุกออกจากเตียงและก้มลงไปเก็บเสื้อผ้าเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มที่กำลังหลับตื่นมาเจอเธอที่กำลังจะหนีออกไป เธอไม่อยากจะสนทนาต่อความกับคนที่ไม่ได้ตั้งใจจะนอนด้วย ทั้งยังโมโหตัวเองที่เมาจนไม่ได้สติและได้ทำเรื่องที่ไม่สมควรทำลงไป

ปัจจุบัน

ชนกันต์ขับรถคันหรูสีดำจากสระบุรีตรงมายังบ้านสไตล์ยุโรปสีขาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางพื้นที่เป็นสิบไร่ติดกับแม่น้ำสายใหญ่ของกรุงเทพมหานครในช่วงใกล้เที่ยงวัน เมื่อจอดรถได้ก็รีบเร่งเดินเข้าไปในบ้านทันที เพราะคิดว่าอาสะใภ้ของเจขาคงมีธุระด่วนที่อยากจะคุยด้วยถึงได้คะยั้นคะยอให้เขามาถึงที่บ้านหลังนี้ก่อนเที่ยง

“คุณอานัดผมมาทานข้าวที่บ้านมีเรื่องอะไรอยากจะคุยหรือเปล่าครับ” ชนกันต์ยกมือไหว้หญิงวัยกลางคนที่ยังดูสะสวยไม่แพ้วัยรุ่น เธอคือพวงทองอาสะใภ้ของเขาที่เขานั้นเคารพเธอเสมือนแม่อีกคน เพราะเธอเลี้ยงเขามาคู่กับปรารถนาลูกสาวของตัวเอง ด้วยเพราะช่วงที่เขาเด็กๆ แม่และพ่อของเขาต้องช่วยกันบริหารงานในโรงพยาบาลอย่างหนัก

“อาก็อยากจะพบปะหน้าหลานชายอาบ้างน่ะสิ เราไม่ได้ร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันนานแล้วนะ วันนี้ยัยปรางค์พาเพื่อนมาทานข้าวด้วย นั่นไงมากันแล้ว” พวงทองชี้ไปยังรถยุโรปสองคันที่ขับตามกันเข้ามาในบ้าน

ชนกันต์เห็นเช่นนั้นก็เริ่มรับรู้ได้ว่าที่อาสะใภ้ของเขาโทรตามให้มาให้ได้ก็ไม่พ้นเรื่องที่จะจับคู่ให้เขาแน่นอน เคยเจอกรณีเช่นนี้หลายครั้งแต่ก็ไม่เคยจำเอาเสียเลย

“นั่นหนูพิมเพชร ลูกสาวคุณพชรเจ้าของร้านเพชรชื่อดังไงล่ะ สวยน่ารักไหมล่ะ”

“ก็น่ารักครับ น่ารักเหมือนยัยปรางค์เลย” เขาพยักหน้าและอมยิ้มน้อยๆ เมื่อมองไปยังสาวสวยร่างสูงที่แต่งตัวเซ็กซี่เดินอยู่ข้างกับปรารถนา

“สวัสดีค่ะคุณป้า สวัสดีค่ะพี่กันต์ ได้ยินยัยปรางค์พูดถึงบ่อยๆ ว่าพี่กันต์ทั้งหล่อทั้งใจดี ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” พิมเพชรยกมือไหว้คนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าอย่างนอบน้อม เมื่อเงยหน้าขึ้นได้ก็ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้กับชนกันต์จนเขาต้องก้มหลบสายตา เพราะไม่ได้คิดที่จะสานสัมพันธ์กับหญิงสาวเกินไปกว่าการรู้จักเธอในฐานะเพื่อนของน้องสาว