ตอนที่5 ได้งาน

สองศรีพี่น้องมาถึงร้านหมูกระทะที่ไม่ห่างจากหอพักได้ก็ไปหยิบอาหารมาวางเรียงรายเต็มโต๊ะ ไม่ต้องกลัวว่าจะกินทุกอย่างไม่หมด เพราะกระเพาะของพวกเธอรองรับอาหารได้เยอะอยู่แล้ว

“แล้วอาทิตย์ที่แล้วทำไมพี่โทรหาเราไม่ติดเลย” หลังจากนั่งรับประทานหมูย่างกันมาพักใหญ่ช่อแก้วก็ไม่ลืมที่จะถามถึงเรื่องที่เธอติดต่อเชอเอมไม่ได้เป็นอาทิตย์ เชอเอมที่กำลังมีความสุขกับการกินเธอก็เริ่มหน้าเจื่อนเพราะมีเรื่องบางเรื่องในใจที่ไม่ได้อยากจะบอกใคร

“อ๋อ...โทรศัพท์มันไม่ค่อยดี แต่เอาไปซ่อมแล้ว”

“อืม... เครื่องนี้ก็ใช้มานานแล้วนี่เนอะ เดี๋ยวพี่พาไปซื้อใหม่” ช่อแก้วหยิบมือถือของน้องสาวขึ้นมาดูก็เห็นว่าเครื่องมันถลอกไปหมดแล้วแถมหน้าจอก็ลายจนไม่รู้จะลายยังไงจึงอยากจะเปลี่ยนให้เชอเอมใหม่

“ไม่เอา เครื่องนี้ยังใช้ได้ ให้มันพังจริงๆ แล้วค่อยซื้อ”

“งกเหมือนกันนะเราเนี่ย” อันที่จริงเชอเอมก็อยากจะมีมือถือเครื่องใหม่ๆ ใช้อย่างวัยรุ่นคนอื่นๆ ทั่วไปที่เค้าใช้กัน แต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเองไม่ควรใช้อะไรฟุ่มเฟือยเกินจำเป็นในขณะที่ตัวเองยังหาเงินได้ไม่มาก เงินจากงานพาร์ทไทม์ก็ต้องเอามาเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเพราะไม่อยากรบกวนเงินของพี่สาวตัวเองมากนัก

“พี่แก้วมาอยู่กี่วันเหรอ”

“พี่กะว่าจะอยู่สักอาทิตย์ ถ้าหางานได้ก็จะอยู่ถาวรเลย”

“จะทำงานประจำแล้วเหรอ” เชอเอมวางตะเกียบมองจ้องหน้าพี่สาวตัวเองด้วยแววตาฉงน

“อืม พี่คิดว่าพี่ควรหางานประจำทำได้แล้วล่ะ”

“พี่แก้วทิ้งความฝันเพราะเอมหรือปล่า”

“ไม่ใช่ พี่แค่ต้องหางานมั่นคงทำก่อนเพราะรายได้การขายนิยายมันไม่พอใช้แล้ว ตอนแรกพี่ก็ว่าจะไม่เขียนนิยายแล้ว แต่แม่พี่ว่าไม่ให้พี่ทิ้ง ให้เขียนตอนเวลาว่างๆ ไม่ต้องรีบร้อน แม่ยังบอกอีกว่าพี่อาจจะประสบผลสำเร็จในนิยายเล่มที่ไม่ต้องเร่งรีบก็ได้”

“ขอให้คำพูดของแม่เป็นจริงนะจ๊ะพี่แก้ว”

“พี่ก็ขอให้เป็นแบบนั้น”

เชอเอมรู้สึกสงสารช่อแก้วพอสมควร เพราะรู้ว่าพี่ไม่เคยคิดอยากจะทำงานประจำแต่ก็ต้องทำเพราะการเงินของครอบครัวบังคับ แล้วแบบนี้จะให้เธอตอบรับของที่จะให้พี่สาวซื้อมือถือให้ได้ยังไง นึกแล้วก็เสียดายเงินที่เธอไม่ได้จากงานที่ทำ หากได้เงินก้อนนั้นมาบ้านของเธอก็จะได้ไม่ลำบากไปอีกหลายเดือนแน่

วันนี้ชนกันต์ต้องละมือจากงานออกมาคุยกับพิมเพชรที่ห้องรับแขกของโรงพยาบาลเพราะจู่ๆ หญิงสาวก็เข้ามาหาเขาที่นี่กะทันหัน

“มาหาพี่ที่นี่มีธุระอะไรเหรอครับ”

“คิดถึงพี่กันต์ไงคะ” พิมเพชรที่อยู่ในชุดเกาะอกระโปรงสั้นกระโจนเข้าไปนั่งข้างกับชนกันต์ที่โซฟาและถือวิสาสะเกาะแขนของชายหนุ่มเอาไว้แน่นจนชนกันต์ตกใจกับพฤติกรรมของเธอที่ดูไม่ค่อยเรียบร้อยและสงวนท่าทีเหมือนที่เคยเจอกันครั้งแรกพอสมควร

“เอ่อ”

“หยอกเล่นนิดหน่อย ทำไมทำท่าตกใจแบบนั้นคะ” พิมเพชรรีบผละตัวออกจากชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีท่าทางจะเล่นด้วยกับเธอ

“อาทิตย์หน้าเพชรต้องออกงานคนเดียวแทนคุณแม่ พี่กันต์ไปเป็นเพื่อนเพชรหน่อยได้ไหมคะ เพชรไม่รู้จะชวนใครยัยปรางค์ก็ไม่ว่าง”

“พี่ต้องขอโทษด้วยนะครับ พี่คงออกงานกับผู้หญิงคนไหนไม่ได้จริงๆ ครับ ถ้าแฟนพี่เห็นคงโกรธแย่เลย”

“อะไรนะคะ แฟน! คุณป้าบอกกับเพชรว่าพี่กันต์ไม่มีแฟนนี่คะ เอ... ไม่ใช่ว่าพี่กันต์อยากปฏิเสธเพชรเลยอ้างว่ามีแฟนใช่ไหมคะ?” พิมเพชรเริ่มยิ้มไม่ออกเพราะทั้งปรารถนาและพวงทองเป็นคนบอกเธอเองว่าชนกันต์โสดร้อยเปอร์เซ็น

“พี่ไม่ได้อ้างอะไรทั้งนั้นครับ พี่จะยืนยันยังไงดี งั้น... น้องเพชรดูรูปนี้ก็ได้ครับ” ชนกันต์เปิดรูปในมือถือให้กับหญิงสาวที่นั่งไม่ห่างไม่ดู

“เอ่อะ!...” พิมเพชรเห็นเต็มสองตาว่าชนกันต์กำลังนอนกกอยู่กับผู้หญิง เธอจึงเริ่มไปไม่เป็นและโมโหอยู่พอสมควรที่เธอไม่ใช่คนที่ถูกเลือก

“เพชรขอตัวกลับแล้วนะคะ”

“เชิญครับ”

สาวเจ้าที่ได้รับความผิดหวังเป็นของขวัญเธอหยิบกระเป๋าได้ก้เดินกระฟัดกระเฟียดด้วยสีหน้าไม่สบอารมร์ออกไปอย่างไม่คิดจะหันกลับมามองชนกันต์ ประธานหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็อมยิ้มโล่งใจเพราะรู้ว่าพิมเพชรน่าจะไม่มายุ่งกับเขาอีกแล้วแน่นอน

“ขอโทษนะครับคุณช่อแก้ว” เขาก้มหน้ามองรูปในมือถือและฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อมองคนในรูปที่หลับตาพริ้มในอ้อมอกของเขา ก่อนจะเก็บมือถือและออกจากห้องรับแขกไปทำงานต่อด้วยความสบายใจ เพราะรู้ตัวว่าอีกไม่นานเขาก็จะได้สมหวังกับเรื่องที่ตั้งใจเอาไว้

ฮัดชิ่ว... “ห้องก็สะอาดดีนี่นา หรือใครนินทา” ช่อแก้วจามจนตัวงอขณะที่กำลังนั่งส่งประวัติของตัวเองไปยังอีเมลของโรงพยาบาลที่กำลังรับสมัครนักโภชนาการ

ตื๊ด ตื๊ด ~ เสียงโทรศัพท์

ยังไม่ทันได้หาทิชชู่เช็ดจมูกได้มือถือของช่อแก้วก็มีสายเข้ามาเสียก่อน

“สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะดิฉันช่อแก้ว อนันต์วิชิตค่ะ ค่ะ... ได้ค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ”

“เย่ เย่!” เชอเอมนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบตกใจจนสะดุ้งเฮือกเมื่อพี่สาวตัวเองจู่ๆ ก็ลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นเสียงดังหลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ

“พี่แก้ว ดีใจอะไรขนาดนั้น เดี๋ยวข้างห้องมาด่าเอา”

“พี่ได้งานแล้ว ที่โรงพยาบาลเอกชนใกล้ๆ นี้เอง เงินเดือนตั้งสี่หมื่นห้าผ่านโปรให้หกหมื่นพี่ตกลงไปแล้ว”

“โห... ทำไมเค้าให้เยอะจัง” ครั้งนี้เป็นเชอเอมเองที่เสียงดังมากกว่าพี่สาวของเธอคราแรกเสียอีก ด้วยรู้สึกตกใจกับเงินเดือนที่สาวถูกเสนอมา แถมยังรับเข้าทำงานรวดเร็วโดยที่ไม่ต้องไปแข่งสัมภาษณ์กับใครแล้วด้วย