LOGINร่างบางกำลังใส่รองเท้าเตรียมจะออกจากบ้าน แต่ก็ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าพ้นประตูก็เจอฝ่ามือมาแบตรงหน้าเธอตามเคยจนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว
"เงินล่ะ" "อะไรเนี่ยป้า หนูให้ไปแล้วนะ" "มันไม่พอ ไอ้แบงค์มาขอไปเติมน้ำมันแล้ว" ผู้เป็นป้าเท้าเอวแบมือขอเงินเธอยิกๆ "เติมน้ำมันร้อยเดียวก็วิ่งได้ทั้งวันแล้ว หนูให้ไปเมื่อวานแล้วนะ" ลัลนาเถียงกลับ "อย่าเถียงได้ไหม กูเลี้ยงมึงมาหมดเงินไปเท่าไหร่กูไม่เคยทวงบุญคุณมึงเลยนะ" ลัลนาทำหน้าเอือมที่บอกไม่เคยทวงบุญคุณเธอขอเถียงขาดใจเพราะที่กำลังทำอยู่เนี่ยแหละเรียกว่าทวงบุญคุณ "หนูให้ป้ามากกว่าที่ป้าให้หนูทั้งชีวิตแล้วนะ" ที่เธอพูดคือเรื่องจริงป้าเธอแทบไม่เคยซื้ออะไรให้เธอเลย ตั้งแต่แม่ทิ้งเธอไว้มีแต่เธอที่ทำงานหาเลี้ยงตัวเองแล้วยังต้องหาเลี้ยงป้าและลูกชายที่ไม่ได้เรื่องของป้าอีก "มึงย้อนกูเหรออีลัน นังนี่!" "หรือไม่จริงล่ะป้า" "อีเด็กเนรคุณน่าจะเอามึงไปขายตั้งแต่เด็กไม่น่าให้มึงมาอยู่บ้านกูหรอก เอาเงินมา!" ผู้เป็นป้าด่าทอเธอว่าเป็นคนเนรคุณพร้อมกับตั้งท่าจะกระชากกระเป๋าของเธอ แต่คนตัวเล็กคว้ากระเป๋าตัวเองมากอดเอาไว้ "เดี๋ยวหนูหยิบให้" มือเล็กล้วงหยิบเงินในกระเป๋าที่หูกระเป๋าใกล้จะขาดส่งให้ผู้เป็นป้าไปจำนวนหนึ่ง "ก็แค่เนี้ย ลีลาอยู่ได้" นับเงินแล้วเดินชนไหล่มนของเธอเข้าบ้านเตรียมตัวเปิดบ่อนวันนี้ คนตัวเล็กส่ายหน้าก่อนจะสะพายกระเป๋าเดินออกจากบ้านเพื่อไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์เตรียมไปทำงาน แต่คนสายตาดีเห็นรถคันหรูที่มาส่งเธอเมื่อคืนจอดอยู่ตรงหน้าปากซอยหมู่บ้านสลัมของเธอทำให้ลัลนาตัดสินใจเดินเข้าไปทักทายคนขับรถ "คุณคนขับรถ มาทำอะไรแถวนี้คะ" เสียงหวานเอ่ยทักคนที่ช่วยเหลือเธอเมื่อคืนด้วยน้ำเสียงสดใส "มาทำธุระแถวนี้แล้วเธอล่ะจะไปไหน" แก้ตัวน้ำขุ่นๆ เขาตั้งใจมาดักรอเธอต่างหาก "ทำงานค่ะ" เบรย์เดนมองชุดที่เธอใส่ มันคือเสื้อพนักงานของห้างเขาแสดงว่าผู้หญิงที่เขาเห็นเมื่อวานก็เป็นเธอจริงสินะ ที่จริงแล้วเธออยู่ใกล้เขามาตลอด ตามหาเธอมาตั้งนานไม่รู้จะเริ่มจากไหนสุดท้ายเธออยู่ใกล้แค่เอื้อม แบบนี้เรียกว่าพรหมลิขิตได้หรือเปล่า "เดี๋ยวไปส่ง ขึ้นรถสิ" "ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าเจ้านายคุณรู้ว่ามีคนอื่นมานั่งรถตัวเอง คุณอาจจะโดนหักเงินนะคะ" "ไม่เป็นไรหรอก เจ้านายฉันใจดี" ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างยิ้มๆ ให้กับความคิดเด็กๆ ของเธอ "จะดีเหรอคะ" "มาเถอะ เดี๋ยวเธอไปทำงานสายนะ" ลัลนามองเวลาที่นาฬิกาบนข้อมือ เธอสายจริงๆ ด้วยเพราะมัวแต่เสียเวลาเถียงกับป้าอยู่ "งั้นก็ขอบคุณนะคะ ถ้าเจอเจ้านายคุณฝากขอบคุณเขาด้วยนะคะ" "ไว้จะบอกให้แล้วกัน" ชายหนุ่มเปิดประตูให้เธอขึ้นไปนั่ง ก่อนจะหุบยิ้มไม่ได้พระเจ้ามอบโอกาสให้เขาแล้ว มีหรือที่คนอย่างเบรย์เดนจะพลาด ทั้งรถเงียบสนิทอย่างกับป่าช้าเบรย์เดนไม่กล้าชวนเธอคุยเพราะมัวแต่นั่งเขินอยู่ส่วนลัลนาก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับเขาจึงนั่งเงียบๆ จนรถคันหรูเลี้ยวเข้าโรงจอดรถของห้างด้วยความเคยชิน "รู้ได้ยังไงคะว่าหนูทำงานที่นี่" ลัลนาหันมาถามเขาด้วยความตกใจ "กะ..ก็..เสื้อเธอใช่เสื้อเธอฉันจำได้น่ะว่าเป็นของห้างนี้" เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ไปอีกตามเคย "แสดงว่าคุณก็มาที่นี่บ่อยสินะคะ แต่หนูไม่เคยเจอเลย แต่ก็ไม่แปลกคนเยอะหนูอาจจะจำไม่ได้" "คงงั้นมั้ง" เบรย์เดนยิ้มแห้งๆ ให้เธอ ทั้งคู่ลงจากรถยังไม่ทันได้ไปไหนลูกน้องคนสนิทของเขาก็รีบวิ่งมาหาเบรย์เดนทันที "นายทำไมมาช้าจังล่ะครับ" เจมส์ไม่ทันได้สังเกตว่ามีหญิงสาวที่ทำให้ผู้เป็นนายตามหาจนจิตตกติดสอยห้อยตามมาด้วย "ขอโทษครับเจ้านาย ผมแวะทำธุระมาน่ะครับ" เบรย์เดนเริ่มแสดงละครเพราะตรงนี้ไม่ได้มีเขาแค่สองคนแต่มีเธออยู่ด้วย เขาต้องเนียนว่าเป็นคนขับรถต่อไป "ห้ะ? เจ้านาย" เจมส์ชี้ที่ตัวเองแล้วทำหน้างงๆ ตามไม่ทันผู้เป็นนาย "ตามน้ำไป ก่อนที่ฉันจะไล่ออก" เบรย์เดนกระซิบข้างหูลูกน้องคนสนิทเบาๆ พร้อมกับทำเสียงขู่จะไล่ออกอีกครั้ง "คุณเป็นเจ้านายของเขาใช่ไหมคะ ขอโทษนะคะที่นั่งรถคุณอย่าหักเงินเขาเลยนะคะ" ลัลนารีบเดินมายกมือไหว้เจมส์พร้อมกับบอกเขา เจมส์หันมองที่ผู้เป็นนายก็เจอเข้ากับหน้าตาที่พร้อมจะฆ่าหากว่าไม่ตามบทละครที่เบรย์เดนเป็นคนเขียนขึ้นมา "ไม่เป็นไร ผมไม่ว่าอะไรหรอกครับ" เจมส์ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เกาหัวแกรกๆ ไปตามบทที่ตนเองไม่ได้เขียน "นายครับ ได้เวลางานแล้วครับ" เบรย์เดนรีบเข้ามาคั่นกลางเพราะลูกน้องคนสนิทของตนเองยิ้มให้เธอมากเกินไปแล้ว "คุณมีนัดประชุมที่นี่เหรอคะ" "พอดีเจ้านายของผมเขาเป็นเจ้าของที่นี่น่ะครับ" เบรย์เดนตอบแทนเพราะถ้าให้เจมส์พูดมากกว่านี้เดี๋ยวได้ความแตก "งั้นก็ต้องเป็นเจ้านายฉันด้วยสิคะ ขอโทษนะคะ" ลัลนารีบก้มหัวให้เจมส์ด้วยความซื่อเพราะถ้าเขาเป็นเจ้าของห้างก็เท่ากับว่าต้องเป็นเจ้านายของเธอด้วยเช่นกัน "ไม่เป็นไรหรอกครับ เจ้านายผมใจดี" เบรย์เดนทำหน้าที่ตอบแทนเจมส์ เพราะดูเหมือนอีกคนจะเริ่มต่อบทละครที่เขาเขียนขึ้นมาไม่ได้ "ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" ลัลนายกมือขึ้นไหว้ก่อนจะรีบวิ่งไปเข้างานเพราะเธอจะสายแล้ว "ถ้าแกยังไม่หยุดยิ้มฉันจะฆ่าแล้วหั่นศพแกฝังดิน" เบรย์เดนมองตามเธอ ก่อนจะหันมาเจอลูกน้องของตัวเองยืนยิ้มหวานมองลัลนาไม่วางตาเบรย์เดนจัดการอุ้มคนตัวเล็กที่หลับสนิทด้วยความเพลียมานอนบนเตียงนุ่มอย่างเบามือโดยไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมผืนหนามาห่มให้เธอก่อนไปคุยโทรศัพท์กับลูกน้องคนสนิท"อืม จัดการที เอาเข้าคุกดัดสันดานให้หมดถ้าจะฟ้องมาบอกฉันเลย" เบรย์เดนโทรให้เจมส์จัดการพวกที่ไล่ตามเธอเข้าคุกให้หมดรวมถึงหัวหน้าของกลุ่มเด็กวัยรุ่นเหล่านั้นที่มันบังอาจมาทำแบบนี้กับเธอเขาไม่สนหรอกว่าเด็กพวกนั้นจะเป็นลูกเต้าเหล่าใครหรือว่าพ่อจะมียศใหญ่สักแค่ไหนถ้าจะฟ้องก็ส่งเรื่องมาเลยเขาพร้อมขึ้นศาล เมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินมาหาคนที่หลับสบายทีแรกเหมือนเธอจะตกใจจนสลบไปแต่ตอนนี้น่าจะหลับเพราะความเพลียมากกว่า"อยู่ที่นี่กับฉันนะเด็กดี จุ๊บ" ก้มลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธอ ลัลนานอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเธอแค่รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว เบรย์เดนหยิบกระเป๋าผ้าสีขาวที่ตอนนี้เริ่มจะกลายเป็นสีดำตามสภาพการใช้งานขึ้นมาดูก่อนจะเปิดดูของข้างในลัลนาดูจะหวงกระเป๋าใบนี้มากเพราะเธอเล่นกำแน่นไม่ปล่อยแถมยังอุตส่าห์เอามันติดตัวมาด้วยแม้จะเพิ่งเกิดเหตุการณ์เลวร้ายก็ตาม ถ้าเป็นคนปกติคงเอาชีวิตตัวเองรอดไว้ก่อน
แควก!! เสียงเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งถูกฉีกออกจนกระดุมกระเด็นไปคนละทาง"สวยมาก กูพลาดไปได้ไงวะ" ชายหนุ่มก้มลงซุกไซร้ที่หน้าอกขนาดพอดีมือที่มีชั้นในกอบกุมความสวยงามเอาไว้ คนตัวเล็กนอนนิ่งไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่สายตาเหลือบไปเห็นบนหัวนอนมีที่เขี่ยบุหรี่ที่ทำจากกระเบื้อง ซึ่งดูแล้วน่าจะหนักพอควร"ไหนดูข้างล่างหน่อยสิ" พูดจบก็ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงไปที่ส่วนล่างมือหนาสอดใต้กระโปรงพลีทก่อนจะค่อยๆ สัมผัสเนินอูมเบาๆ ลัลนาไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกดีแม้แต่น้อยเพราะกำลังหาทางหยิบที่เขี่ยบุหรี่ที่มองอยู่ลงมาให้ได้"ถอดหน่อยนะคนสวย""เดี๋ยวสิคะ ทำไมไม่ถอดของพี่ก่อนล่ะคะ" คนตัวเล็กเริ่มคิดอะไรดีๆ ออก จึงจับมือของอีกคนไว้ก่อนที่ชั้นในของเธอจะถูกถอดออก"อยากให้ฉันถอดก่อนใช่ไหมได้เลยคนสวย" ชายหนุ่มเริ่มพอใจที่เหยื่อยอมเชื่องง่ายๆ ลัลนายิ้มหวานให้อีกคนแต่ในใจแทบจะจับมาเชือดคอ"ถอดกางเกงด้วยสิคะ" มือเล็กลูบไล้หน้าอกของตัวเองให้อีกคนตื่นตัวเล่นๆ มารยาหญิงที่เธอแกล้งทำไม่อยากเชื่อว่าจะได้ผล"ได้เลยคนสวย เร้าใจมาก..ซี้ด" นี่ขนาดยังไม่ทันเริ่มแม่เหยื่อ
กลุ่มแก๊งนักบิดกสามสิบกว่าคนรวมตัวกันเพื่อไปแข่งตามท้องถนนแบบที่เคยทำกัน หนึ่งในกลุ่มนั้นก็มีน้องชายของลัลนาอยู่ด้วย"ไอ้แบงค์ เมื่อไหร่กูจะได้แดกพี่สาวมึงสักที" หัวหน้ากลุ่มที่อายุมากที่สุดและเป็นที่เคารพนับถือของเด็กวัยรุ่นกลุ่มนี้เอ่ยถามแบงค์ซึ่งเป็นลูกชายของป้าลัลนา"จะเอาจริงเหรอพี่โต" แบงค์เด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่ไม่ค่อยจะได้เรื่องได้ราวเท่าไหร่ถามลูกพี่ของตัวเองเพราะไม่คิดว่าจะยังสนใจในตัวลัลนาอยู่"จริงสิวะ กูอยากลองจัดพี่สาวมึงสักทีสองที มึงบอกเองนี่ว่าพี่มึงขายตัว""ก็เห็นแม่พูดแบบนั้นแต่อาจจะไม่ใช่หรอกครับ" เด็กหนุ่มเริ่มกลัวๆ กับสิ่งที่อีกคนคิดเขาพูดไปก็เพราะได้ยินมาจากผู้เป็นแม่เท่านั้น"กูไม่เอาพี่มึงฟรีหรอกไอ้แบงค์ กูจะให้เงินมึงถ้ามึงพาพี่มึงมาหากูวันอาทิตย์นี้""แต่วันอาทิตย์ลันไปเรียนนะครับ""ก็หลังพี่มึงเลิกเรียนสิวะ จัดในชุดนักศึกษามันเร้าใจกูจริงๆ" หัวหน้ากลุ่มทำหน้าตาเคลิบเคลิ้มพลางคิดถึงเสียงหวานๆ ของหญิงสาวหน้าตาน่ารักอย่างลัลนามาครางใต้ร่างของตนเอง"แต่พี่โต...""ไอ้แบงค์ ถ้ามึงไม่
เบรย์เดนตื่นแต่เช้าฉีดน้ำหอมจนฟุ้งเพื่อไปรับหญิงสาวที่หน้าบ้านของเธอ เขาต้องทำตัวเป็นคนขับรถไปก่อนรอถึงเวลาค่อยบอกความจริงกับเธอ อย่างน้อยก็ถือว่าพิสูจน์เธอไปในตัวว่าจะชอบเขาในแบบที่เป็นคนขับรถหรือแบบที่เป็นท่านประธาน"อรุณสวัสดิ์คนสวย" เบรย์เดนเอ่ยทักคนที่เดินเหม่อลอยจนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ"ตกใจหมดเลยค่ะคุณบรูค" ร่างบางเอามือทาบอกเธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ ไม่ทันได้มองว่าเขามาหน้าหมู่บ้านเธออีกแล้ว"เหม่ออะไรอยู่ เดี๋ยวก็โดนรถชนหรอก""เปล่าค่ะ คุณมาทำอะไรคะ""มารับเธอไง" เบรย์เดนยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เธอจนลมหายใจของเขารดที่หน้าผากของเธอ ลัลนาหน้าแดงเมื่อจู่ๆ เรื่องเมื่อคืนที่เธอทำก็แวบเข้ามา เธอจะมองหน้าเขาลงได้ยังไงแอบไปจินตนาการทะลึ่งกับเขา"ไม่ต้องหรอกค่ะหนูไปเองได้""ผู้ใหญ่ชวนห้ามปฏิเสธสิเด็กน้อย""หนูไม่ใช่เด็กสามขวบนะคะ" คนตัวเล็กเถียงกลับ เบรย์เดนอยากจะจับเธอมาจูบเสียให้เข็ดจะได้เถียงไม่ได้"ยังไงก็เด็กกว่าฉันอยู่ดี ไปขึ้นรถ""ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปเอง""ถ้าไม่ขึ้นดีๆ ฉันอุ้มนะ" ชายหนุ่มท
หลังจากนั่งมองสาวที่หมายปองมาหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานของพวกเธอ แดเนียลไม่รอช้ารีบก้าวฉับๆ ตามกัญนิฐาโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ร่างบางเดินออกมาหน้าห้างเพื่อมารอรถประจำทางเหมือนใครหลายๆ คน แต่ความสวยของเธอทำเอาแดเนียลละสายตาไม่ได้"อื้ม!" เขาแอบมองเธอจากไกลๆ แล้วแอบเอาไปจินตนาการว่าได้ร่วมรักกับเธอ ถ้ามันเกิดขึ้นจริงได้คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว"ไอ้แดนมันท่าจะบ้าใหญ่แล้ว" เบรย์เดนมองตามเพื่อนสนิทที่หลับตาพริ้มดูก็รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่"ดูท่าแม่สาวน้อยของฉันคงสนิทกับแม่ของลูกแกน่าดูเลยนะ""ทำไมคิดงั้นวะ" แดเนียลหันมาถามด้วยความสงสัยก็พอรู้ว่าสองสาวสนิทกัน แต่สีหน้าเบรย์เดนเหมือนจะไปรู้อะไรที่ตัวเองไม่รู้มา"ก็วันก่อนฉันเห็นพวกเธอหอมแก้มกัน" เบรย์เดนตัดสินใจบอกกับเพื่อน เพราะเขาเองก็อึดอัดเรื่องนี้แต่ก็พยายามคิดว่าอาจจะแค่เพื่อนหยอกล้อกัน"แกเห็นผิดคนหรือเปล่า" แดเนียลถามอย่างหวั่นๆ เพราะเขาไม่อยากเชื่อว่าแม่ของลูกในอนาคตจะชอบผู้หญิง ถึงหน้าตาของเธอจะดูแรงๆ แต่เธอมีความน่ารักที่แดเนียลมองเห็นในตัวเธอ"เริ่มแรกก็คิดว่าไม่
"โถ่นายครับ ผมก็แค่ยิ้มให้กับความน่ารักของเธอก็เท่านั้นเอง" เจมส์บอกไปตามความจริง สเปกของเขาไม่ใช่คนที่เด็กกว่าหลายปีแบบนี้"แกไม่มีสิทธิ์มาชมแม่สาวน้อยของฉัน ฉันชมเธอได้คนเดียว" ออกอาการหวงตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน"ครับๆ ไม่ชมแล้วก็ได้ ว่าแต่นี่มันเรื่องอะไรครับทำไมจู่ๆ ผมไปเป็นเจ้านายได้ล่ะครับ""ก็ฉันดันไปโกหกเธอว่าเป็นคนขับรถน่ะสิ""ห๊า! คนขับรถ?""เออ! เรื่องมันยาวเอาไว้จะเล่าให้ฟังแล้วกัน" เบรย์เดนตัดบทแล้วเดินล้วงกระเป๋าเตรียมตัวไปทำงานของตัวเองอย่างอารมณ์ดี"อากาศวันนี้ดีจังเลย" เจมส์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีแดดแม้แต่น้อยเพราะฝนตั้งท่าจะตกในไม่ช้า แต่เจ้านายเขากลับบอกว่าอากาศดี สงสัยท่าทางจะเพี้ยนลัลนาพอถึงแผนกก็รีบตอกบัตรเข้าทำงานทันที วันนี้เธอมัวแต่ทะเลาะกับป้าเลยสายทำให้ไม่มีเวลาไปกินข้าวที่โรงอาหาร"นายครับจะตามดูเธออีกนานไหมครับ" เจมส์สะกิดผู้เป็นนายที่มานั่งมองหญิงสาวที่กำลังทำงานตั้งแต่เช้าจนถึงตอนเที่ยง"นั่งเงียบๆ ไปซะ" หันไปดุใส่ลูกน้องก่อนจะนั่งจ้องเธอต่อ เบรย์เดนลากเจมส์มาร้านอา







