ตอนที่11 (1)

ร่างบางกำลังใส่รองเท้าเตรียมจะออกจากบ้าน แต่ก็ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าพ้นประตูก็เจอฝ่ามือมาแบตรงหน้าเธอตามเคยจนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว

"เงินล่ะ"

"อะไรเนี่ยป้า หนูให้ไปแล้วนะ"

"มันไม่พอ ไอ้แบงค์มาขอไปเติมน้ำมันแล้ว" ผู้เป็นป้าเท้าเอวแบมือขอเงินเธอยิกๆ

"เติมน้ำมันร้อยเดียวก็วิ่งได้ทั้งวันแล้ว หนูให้ไปเมื่อวานแล้วนะ" ลัลนาเถียงกลับ

"อย่าเถียงได้ไหม กูเลี้ยงมึงมาหมดเงินไปเท่าไหร่กูไม่เคยทวงบุญคุณมึงเลยนะ" ลัลนาทำหน้าเอือมที่บอกไม่เคยทวงบุญคุณเธอขอเถียงขาดใจเพราะที่กำลังทำอยู่เนี่ยแหละเรียกว่าทวงบุญคุณ

"หนูให้ป้ามากกว่าที่ป้าให้หนูทั้งชีวิตแล้วนะ" ที่เธอพูดคือเรื่องจริงป้าเธอแทบไม่เคยซื้ออะไรให้เธอเลย ตั้งแต่แม่ทิ้งเธอไว้มีแต่เธอที่ทำงานหาเลี้ยงตัวเองแล้วยังต้องหาเลี้ยงป้าและลูกชายที่ไม่ได้เรื่องของป้าอีก

"มึงย้อนกูเหรออีลัน นังนี่!"

"หรือไม่จริงล่ะป้า"

"อีเด็กเนรคุณน่าจะเอามึงไปขายตั้งแต่เด็กไม่น่าให้มึงมาอยู่บ้านกูหรอก เอาเงินมา!" ผู้เป็นป้าด่าทอเธอว่าเป็นคนเนรคุณพร้อมกับตั้งท่าจะกระชากกระเป๋าของเธอ แต่คนตัวเล็กคว้ากระเป๋าตัวเองมากอดเอาไว้

"เดี๋ยวหนูหยิบให้" มือเล็กล้วงหยิบเงินในกระเป๋าที่หูกระเป๋าใกล้จะขาดส่งให้ผู้เป็นป้าไปจำนวนหนึ่ง

"ก็แค่เนี้ย ลีลาอยู่ได้" นับเงินแล้วเดินชนไหล่มนของเธอเข้าบ้านเตรียมตัวเปิดบ่อนวันนี้ คนตัวเล็กส่ายหน้าก่อนจะสะพายกระเป๋าเดินออกจากบ้านเพื่อไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์เตรียมไปทำงาน แต่คนสายตาดีเห็นรถคันหรูที่มาส่งเธอเมื่อคืนจอดอยู่ตรงหน้าปากซอยหมู่บ้านสลัมของเธอทำให้ลัลนาตัดสินใจเดินเข้าไปทักทายคนขับรถ

"คุณคนขับรถ มาทำอะไรแถวนี้คะ" เสียงหวานเอ่ยทักคนที่ช่วยเหลือเธอเมื่อคืนด้วยน้ำเสียงสดใส

"มาทำธุระแถวนี้แล้วเธอล่ะจะไปไหน" แก้ตัวน้ำขุ่นๆ เขาตั้งใจมาดักรอเธอต่างหาก

"ทำงานค่ะ" เบรย์เดนมองชุดที่เธอใส่ มันคือเสื้อพนักงานของห้างเขาแสดงว่าผู้หญิงที่เขาเห็นเมื่อวานก็เป็นเธอจริงสินะ ที่จริงแล้วเธออยู่ใกล้เขามาตลอด ตามหาเธอมาตั้งนานไม่รู้จะเริ่มจากไหนสุดท้ายเธออยู่ใกล้แค่เอื้อม แบบนี้เรียกว่าพรหมลิขิตได้หรือเปล่า

"เดี๋ยวไปส่ง ขึ้นรถสิ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าเจ้านายคุณรู้ว่ามีคนอื่นมานั่งรถตัวเอง คุณอาจจะโดนหักเงินนะคะ"

"ไม่เป็นไรหรอก เจ้านายฉันใจดี" ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างยิ้มๆ ให้กับความคิดเด็กๆ ของเธอ

"จะดีเหรอคะ"

"มาเถอะ เดี๋ยวเธอไปทำงานสายนะ" ลัลนามองเวลาที่นาฬิกาบนข้อมือ เธอสายจริงๆ ด้วยเพราะมัวแต่เสียเวลาเถียงกับป้าอยู่

"งั้นก็ขอบคุณนะคะ ถ้าเจอเจ้านายคุณฝากขอบคุณเขาด้วยนะคะ"

"ไว้จะบอกให้แล้วกัน" ชายหนุ่มเปิดประตูให้เธอขึ้นไปนั่ง ก่อนจะหุบยิ้มไม่ได้พระเจ้ามอบโอกาสให้เขาแล้ว มีหรือที่คนอย่างเบรย์เดนจะพลาด ทั้งรถเงียบสนิทอย่างกับป่าช้าเบรย์เดนไม่กล้าชวนเธอคุยเพราะมัวแต่นั่งเขินอยู่ส่วนลัลนาก็ไม่รู้จะคุยอะไรกับเขาจึงนั่งเงียบๆ จนรถคันหรูเลี้ยวเข้าโรงจอดรถของห้างด้วยความเคยชิน

"รู้ได้ยังไงคะว่าหนูทำงานที่นี่" ลัลนาหันมาถามเขาด้วยความตกใจ

"กะ..ก็..เสื้อเธอใช่เสื้อเธอฉันจำได้น่ะว่าเป็นของห้างนี้" เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ไปอีกตามเคย

"แสดงว่าคุณก็มาที่นี่บ่อยสินะคะ แต่หนูไม่เคยเจอเลย แต่ก็ไม่แปลกคนเยอะหนูอาจจะจำไม่ได้"

"คงงั้นมั้ง" เบรย์เดนยิ้มแห้งๆ ให้เธอ ทั้งคู่ลงจากรถยังไม่ทันได้ไปไหนลูกน้องคนสนิทของเขาก็รีบวิ่งมาหาเบรย์เดนทันที

"นายทำไมมาช้าจังล่ะครับ" เจมส์ไม่ทันได้สังเกตว่ามีหญิงสาวที่ทำให้ผู้เป็นนายตามหาจนจิตตกติดสอยห้อยตามมาด้วย

"ขอโทษครับเจ้านาย ผมแวะทำธุระมาน่ะครับ" เบรย์เดนเริ่มแสดงละครเพราะตรงนี้ไม่ได้มีเขาแค่สองคนแต่มีเธออยู่ด้วย เขาต้องเนียนว่าเป็นคนขับรถต่อไป

"ห้ะ? เจ้านาย" เจมส์ชี้ที่ตัวเองแล้วทำหน้างงๆ ตามไม่ทันผู้เป็นนาย

"ตามน้ำไป ก่อนที่ฉันจะไล่ออก" เบรย์เดนกระซิบข้างหูลูกน้องคนสนิทเบาๆ พร้อมกับทำเสียงขู่จะไล่ออกอีกครั้ง

"คุณเป็นเจ้านายของเขาใช่ไหมคะ ขอโทษนะคะที่นั่งรถคุณอย่าหักเงินเขาเลยนะคะ" ลัลนารีบเดินมายกมือไหว้เจมส์พร้อมกับบอกเขา เจมส์หันมองที่ผู้เป็นนายก็เจอเข้ากับหน้าตาที่พร้อมจะฆ่าหากว่าไม่ตามบทละครที่เบรย์เดนเป็นคนเขียนขึ้นมา

"ไม่เป็นไร ผมไม่ว่าอะไรหรอกครับ" เจมส์ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เกาหัวแกรกๆ ไปตามบทที่ตนเองไม่ได้เขียน

"นายครับ ได้เวลางานแล้วครับ" เบรย์เดนรีบเข้ามาคั่นกลางเพราะลูกน้องคนสนิทของตนเองยิ้มให้เธอมากเกินไปแล้ว

"คุณมีนัดประชุมที่นี่เหรอคะ"

"พอดีเจ้านายของผมเขาเป็นเจ้าของที่นี่น่ะครับ" เบรย์เดนตอบแทนเพราะถ้าให้เจมส์พูดมากกว่านี้เดี๋ยวได้ความแตก

"งั้นก็ต้องเป็นเจ้านายฉันด้วยสิคะ ขอโทษนะคะ" ลัลนารีบก้มหัวให้เจมส์ด้วยความซื่อเพราะถ้าเขาเป็นเจ้าของห้างก็เท่ากับว่าต้องเป็นเจ้านายของเธอด้วยเช่นกัน

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เจ้านายผมใจดี" เบรย์เดนทำหน้าที่ตอบแทนเจมส์ เพราะดูเหมือนอีกคนจะเริ่มต่อบทละครที่เขาเขียนขึ้นมาไม่ได้

"ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" ลัลนายกมือขึ้นไหว้ก่อนจะรีบวิ่งไปเข้างานเพราะเธอจะสายแล้ว

"ถ้าแกยังไม่หยุดยิ้มฉันจะฆ่าแล้วหั่นศพแกฝังดิน" เบรย์เดนมองตามเธอ ก่อนจะหันมาเจอลูกน้องของตัวเองยืนยิ้มหวานมองลัลนาไม่วางตา