ตอนที่7

วันอาทิตย์วนมาอีกครั้ง ลัลนาแต่งชุดนักศึกษาเตรียมออกจากบ้านแต่ก็ไม่ได้ออกสักทีเพราะโดนผู้เป็นป้ากำลังไถ่เงินแต่เช้า

"ก็บอกว่าไม่มีแล้วไงป้า หนูให้ไปหมดแล้ว" ร่างบางคว่ำกระเป๋าผ้าเทหนังสือออกมาจนหมดเพื่อให้ป้าดูว่าที่เธอไม่มีเงินเหลือแล้ว

"มึงทำงานมาแล้วเงินไปไหนหมด" ลัลนาไม่เคยบอกใครว่าแอบไปเปิดบัญชีส่วนตัวเพราะถ้าป้ารู้เงินในบัญชีเธอคงไม่เหลือแน่ๆ

"ยังไม่ถึงวันเงินออกเลย หนูเพิ่งให้ป้าไปเองนะหมดแล้วเหรอ"

"หมดแล้วสินังนี่กูก็ต้องกินต้องใช้นะ"

"งั้นก็คงต้องรอก่อน เงินหนูยังไม่ออก" เธอจะให้ป้ารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่ามีเงินในบัญชี ค่าจ้างที่เจ๊ดาด้าโอนมาให้เธอจะเก็บไว้จ่ายค่าเทอมในเทอมต่อไป

"วันนี้มึงก็ไปขายตัวอีกสิเอาลูกค้ารวยๆ นะแล้วเอาเงินมาให้กู" ทุกครั้งที่เธอกลับดึกป้าจะคิดว่าเธอไปขายตัวและทุกคนในหมู่บ้านก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เธอไม่อยากจะอธิบายเลยปล่อยเลยตามเลยเพราะถึงจะอธิบายไปก็เหมือนเป็นคำพูดแก้ตัวเสียมากกว่า

"เดี๋ยวเย็นนี้จะเอามาให้แล้วกัน หนูไปได้แล้วใช่มั้ยสายแล้ว"

"จะไปก็ไป แล้วอย่าเอาโรคมานะมึง กูส่งมึงไปอยู่พระบาทน้ำพุแน่!" เสียงป้าตะโกนไล่หลังดังไปสามบ้านแปดบ้านจนทุกคนที่ยืนอยู่รีบหลบทางให้เธอเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นโรคเอดส์แบบที่ป้าชอบด่าเธอประจำ ลัลนารีบเดินอย่างไม่สนใจใครทั้งนั้นเพื่อมาเรียกวินมอเตอร์ไซค์ไปท่ารถประจำทางแล้วรีบขึ้นรถไปเรียน

การเรียนตลอดทั้งวันผ่านพ้นไป เรียนวันเดียวแต่งานจัดเต็มจนเธอต้องรีบทำให้เสร็จไปบ้างบางวิชาจนเลยเวลาเลิกเรียนมานานแล้ว ลัลนารีบเก็บกระเป๋าเตรียมขึ้นไปร้านเจ๊ดาด้าเพื่อถ่ายงาน

ครืน~ ยังไม่ทันได้ขึ้นรถเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าผ้าสั่นจนต้องหยิบขึ้นมาดู

'มาหรือยังจ๊ะหนูลัน เจ๊ดาด้าคนสวยรออยู่นะจ๊ะ'

"กำลังจะขึ้นรถค่ะเจ๊ รอ 30 นาทีถึงแน่นอนค่ะ" ร่างบางตอบเสียงสดใสเตรียมโบกรถประจำทางที่กำลังจะจอดเทียบท่า

'โอเคจ้ะ เจ๊รออยู่นะรีบมานะลูกสาว' ลัลนาวางสายแล้วรีบขึ้นรถไปทำงานต่อ ตอนนี้งานอะไรได้เงินเธอทำหมด บางครั้งเธอเองก็แอบใจไขว้เขวอยากไปทำงานอย่างว่าที่ป้าด่าเธอบ่อยๆ แต่ลองคิดอีกมุมเธอกลัวจะไม่มีใครซื้อเธอเนี่ยสิ แฟนก็ไม่เคยมีจะบริการแขกยังไงก็ไม่รู้ ทำเงอะงะได้โดนลูกค้าด่ากระเจิง

"มาแล้วเหรอจ๊ะลูกสาว มาเร็วมาเปลี่ยนชุดเร็วๆ" เมื่อถึงร้าน เจ๊ดาด้าก็รีบลากเธอเข้าหลังร้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

"หน้าอกสวยจังเจ๊อิจฉาจังเลย" สาวประเภทสองตรงหน้ามองหน้าอกหน้าใจที่ไม่ได้ใหญ่มากแต่ได้ทรงสวยของลัลนาแล้วแอบอิจฉานิดๆ หน้าอกธรรมชาติที่ไร้การศัลยกรรมเพราะไม่มีเงินไปทำของเธอได้รูปสวย ยิ่งใส่ชั้นในที่ร้านเตรียมไว้ให้ยิ่งเข้ากันไปใหญ่

"เอาล่ะจ้ะ ตากล้องพร้อมแล้ว" เจ๊ดาด้าจัดท่าจัดทางให้เธอเรียบร้อยแล้วหันไปทำท่าโอเคให้ช่างกล้องหนุ่มที่เธอจ้างมาถ่ายวันนี้

"บิดตัวนิดหน่อยสวยจ้ะ ถ่ายรัวๆ เลยนะสุดหล่อ" เจ๊ดาด้ากระดี๊กระด๊าชอบใจเพราะตากล้องที่จ้างมาวันนี้เป็นหนุ่มมหาลัยวัยกระชากใจ

แชะ! แชะ! แชะ! เสียงกดชัตเตอร์รัวๆ ลัลนาหมุนซ้ายหมุนขวาตามที่เจ๊ดาด้าสั่ง โชคดีที่ไม่ต้องทำสีหน้าอะไรเพราะถ่ายแค่ช่วงไหล่ของเธอลงไป

"เสร็จเรียบร้อยแล้วจ้ะ ดึกแล้วให้เจ๊ไปส่งมั้ยหนูลัน"

"ไม่เป็นไรค่ะเจ๊ หนูกลับได้สบายมาก" ลัลนามองไปนอกร้านเห็นว่ามืดแล้วแต่ก็ใช่ว่าเธอไม่เคยกลับเวลานี้เธอชินเสียด้วยซ้ำ

"งั้นเหรอจ๊ะมันมืดแล้วนะ ผู้หญิงคนเดียวอันตรายจัง"

"เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ" ตากล้องที่ยืนฟังอยู่อาสาไปส่งเธอให้เอง

"ไม่เป็นไรค่ะเกรงใจ"

"ไปเถอะครับผมขับรถมาเดี๋ยวไปส่ง"

"ถ้างั้นก็ขอบคุณนะคะ" ลัลนาเอ่ยลาเจ๊ดาด้าแล้วไปซ้อนรถมอเตอร์ไซค์ PCXคันใหญ่ของตากล้องสุดหล่อ

"บอกทางด้วยนะครับ"

"ส่งที่ท่ารถก็ได้ค่ะเดี๋ยวลันขึ้นรถเมล์ได้ค่ะ"

"ผมรับปากเจ๊ดาด้ามาแล้วว่าจะไปส่งคุณลันนะครับ" ชายหนุ่มส่งหมวกกันน็อกให้เธอก่อนจะออกรถ ลัลนาชี้ทางไปบ้านของเธอให้เขาแม้จะเกรงใจไม่น้อยแต่ในเมื่อเขาขอไปส่งเธอก็คงขัดไม่ได้

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง" เมื่อถึงทางเข้าหมู่บ้านลัลนาขอลงเพราะที่เหลือเธอเดินเข้าไปเองได้

"ครับ ไว้มีโอกาสเราคงได้เจอกันอีกนะครับ" ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะขับรถออกไป

"แม่ๆ เมื่อกี้ตอนแบงค์ไปซิ่งกลับมาเห็นผู้ชายมาส่งลันที่หน้าหมู่บ้านด้วย" ลูกชายของป้าคาบเรื่องที่เจอมาฟ้องแม่ของตัวเอง

"เดี๋ยวแม่จัดการเอง มันต้องได้เงินจากไอ้ผู้ชายนั่นมาแน่ๆ" สองแม่ลูกรวมหัวกันก่อนจะทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวนั่งรอเธออยู่ที่หน้าบ้าน

"อีลัน ใครมาส่งมึง" ลัลนายังเดินไม่ทันถึงบ้านเสียงของป้าก็ตะโกนดังลั่น ร่างบางไม่ตอบอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าลูกชายของป้าต้องมาเล่าแน่ๆ มือเล็กล้วงกระเป๋าหยิบเงินที่กดมาส่งให้ผู้เป็นป้าแล้วเดินเข้าบ้านไปอย่างไม่สนใจสองแม่ลูกที่เตรียมจะหาเรื่องเธอ

"5พัน แม่เอามาแบ่งบ้างสิ" สองแม่ลูกที่จะหาเรื่องลัลนาเป็นต้องเงียบเมื่อได้เห็นเงินที่เธอส่งให้ คราวนี้สองแม่ลูกก็ตีกันเองเพราะแบ่งเงินกันไม่ลงตัว ร่างบางถึงกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นจากสองแม่ลูกคู่นี้สักที

เช้าวันใหม่อันสดใสแต่ใบหน้าของใครบางคนไม่สดใสเอาเสียเลย เมื่อคืนเขาเจอคนที่ตามหาและอยากเจอ แต่เธอคนนั้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ผู้ชายคนอื่นที่มองมาจากดาวพลูโตก็รู้ว่าเป็นแฟนกัน ชายหนุ่มจิตตกตั้งแต่เมื่อคืนที่เห็นเธอกับชายคนอื่น เขานอนไม่หลับทั้งคืนจนถึงตอนนี้ก็ยังทำใจรับไม่ได้

"นายครับ กาแฟหน่อยมั้ยครับ"

"แกว่าคนนั้นใช่แฟนเธอมั้ย" เบรย์เดนไม่ตอบเรื่องที่อีกฝ่ายถามแต่ถามคนสนิทกลับทันทีที่เห็นหน้า

"คนไหนครับ?"

"ก็คนที่เจอเมื่อคืนตอนรถติดไฟแดงไง"

"ผู้หญิงที่นายตามหามาหลายวันน่ะเหรอครับ หญิงชายกลับบ้านด้วยกันตอนดึก ไม่ใช่แฟนก็คงต้องสนิทกันมากแน่นอนครับ" ยิ่งได้ยินลูกน้องพูดคนฟังยิ่งใจสลาย

"นายครับ! นายทำใจเย็นๆ ก่อนนะครับ" ลูกน้องคนสนิทรีบเรียกสติผู้เป็นเจ้านายที่ตอนนี้ได้สติหลุดทำท่าเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น

"ต้องเป็นแฟนกันแน่เลย" เบรย์เดนที่ทุกคนรู้จักจะวางมาดเข้มแต่ตอนนี้กลับมีท่าทางที่เหมือนใกล้จะหมดลม

"ใจเย็นๆ ก่อนครับนาย อาจจะไม่ใช่ก็ได้"

"ก็จริง! อาจจะไม่ใช่ก็ได้เนอะ" เริ่มยิ้มได้เมื่อได้ยินลูกน้องพูดแบบนั้น

"อาจจะเป็นมากกว่าแฟนกันก็ได้ครับ"

"ห๊า! มากกว่าแฟน? ไม่นะ! ไม่มีทาง!"

"ก็แหม่! นายครับหญิงชายวัยรุ่นกลับบ้านด้วยกันดึกๆ คิดว่าไปทำอะไรกันล่ะครับ" ลูกน้องคนสนิทยิ่งพูดยิ่งจุดชนวน เบรย์เดนตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากศพที่วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว

"นายครับวิญญาณจะหลุดออกจากร่างแล้วครับ" ลูกน้องคนสนิทเขย่าตัวเจ้านายแรงๆ ให้ได้สติ สภาพเจ้านายตอนนี้ยังอ้าปากหวอตาลอยอย่างคนไร้วิญญาณ

"ไม่จริงใช่มั้ย แม่สาวน้อยของฉันต้องบริสุทธิ์ผุดผ่องสิ" ภาพที่เขาวาดไว้คือเธอที่เหมือนอยู่ในทุ่งดอกไม้มีสิงสาราสัตว์ห้อมล้อมรอบตัวเธอ

"โถ่! นาย สมัยนี้ใครเขาจะมาเก็บไอ้ของพรรค์นั้นไว้อีกล่ะครับ นี่มันยุคไหนแล้วครับนาย"

"ไม่จริง!!!" ชายหนุ่มกุมขมับส่ายหัวไปมารับไม่ได้อย่างยิ่งกับสิ่งที่ได้ยิน

"ทำใจเถอะครับนาย"

"อ๊าก!! แกไปสืบมาเดี๋ยวนี้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร"

"แล้วจะให้ผมไปสืบจากที่ไหนล่ะครับ" ลูกน้องคนสนิทเริ่มมืดบอดรูปก็ไม่มีสักรูปแล้วจะไปตามหาจากที่ไหน

"สืบจากไหนก็ได้ แต่ต้องได้เรื่องภายในวันพรุ่งนี้ ไม่งั้นโดนไล่ออก!" สั่งงานลูกน้องเรียบร้อยแต่ใจก็กระวนกระวายยิ่งฟังลูกน้องพูดยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ เบรย์เดนที่ทุกคนรู้จัก ภาพลักษณ์ที่ทุกคนเคยเห็นต่างกับตอนนี้ราวฟ้ากับเหว

อีกฟากฝั่งลัลนากำลังยืนรอรถยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดูรูปที่ร้านเจ๊ดาด้าลงเมื่อคืนเพราะไม่เห็นหน้าเธอลัลนาเลยไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาเห็น เธอไม่อยากตอบคำถามใครที่ทำงานแบบนี้ถึงมันจะไม่ได้ผิดแต่ก็ไม่อยากฟังคำนินทาจากใครอีก

"ทำไมวันนี้มาเร็วจังลัน" เมื่อมาถึงที่ทำงานในช่วงบ่ายก็เจอกับเพื่อนสนิทที่กำลังยืนรอตอกบัตรเข้าทำงานอยู่

"วันนี้รถไม่ช้าน่ะ กล้วยจ๋าลันหิวไปกินข้าวกันเถอะ" ลัลนาได้ทีอ้อนเพื่อนสนิทของตัวเองให้ไปกินข้าวที่โรงอาหารเป็นเพื่อน

"แล้วทำไมไม่กินมาจากที่บ้าน"

"ก็ลันอยากกินพร้อมกล้วยไง" ทำหน้าทำตาอ้อนๆ แต่ใช้ไม่ได้ผลกับกัญนิฐาที่เห็นจนชิน

"ไปๆ รีบไปรีบกลับมาทำงาน" ที่เธอยอมไปเป็นเพื่อนก็เพราะตัดความรำคาญไม่อย่างนั้นลัลนาก็จะบ่นหิวทุกชั่วโมงจนเธอรำคาญ

"อะไร๊! จะหนีงานหรือไงเด็กพวกนี้" ยังไม่ทันได้ไปโรงอาหารก็ต้องมีมารมาขัดความสุขก่อน

"เจ๊ตุ๊กแกล่ะจ๊ะไม่ไปทำงานหรือไง"

"อีลัน หาเรื่องกูเหรอ" คนที่อายุมากกว่าพวกเธอหลายปีง้างมือจะตบแต่ถูกมือของกัญนิฐาจับเอาไว้ก่อน

"ลองดูสิ" แค่คำพูดสั้นๆ แต่สีหน้าพร้อมเอาตายทำเอาอีกฝ่ายเก็บมือแทบไม่ทัน

"อีลันฝากไว้ก่อนเถอะ" ชี้หน้าด่าเธอแล้วพาพรรคพวกเดินหนีไป ทุกวันนี้ลัลนาก็ยังไม่เข้าใจว่าเพื่อนร่วมงานคนนั้นเกลียดอะไรเธอนักหนาทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรให้เสียหน่อย

"ไปกินข้าว เสียเวลากับอีเจ๊นั่นพอละ" กัญนิฐาลากข้อมือของลัลนาแล้วเดินไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนจะถึงเวลาเข้างาน

"ถ้ากล้วยไม่อยู่ลันโดนเจ๊ตุ๊กแกตบหน้าหงายแน่ๆ เลย"

"แกก็พยายามห่างๆ อีเจ๊นั่นหน่อยแล้วกัน จะหาเรื่องอะไรนักหนาก็ไม่รู้" กัญนิฐาเองก็เบื่อเต็มทนที่ต้องมาเห็นภาพซ้ำๆ เหมือนเดิมทุกวัน

"อยากเปลี่ยนไปอยู่คนละกะกับอีเจ๊ตุ๊กแกจริงๆ เลย" ลัลนาถอนหายใจอย่างปลงๆ เวลาเข้างานของเธอกับคู่อริมักตรงกันอยู่เรื่อยหนีไม่พ้นสักทีอย่างกับคู่เวรคู่กรรมแต่ชาติปางก่อน จนเธอเองก็เบื่อหน่ายแต่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่เธอจะเกี่ยงงานเพียงเพราะไม่ชอบหน้ากันมีหวังโดนหัวหน้าแผนกบ่นเป็นแน่