Masukวันอาทิตย์วนมาอีกครั้ง ลัลนาแต่งชุดนักศึกษาเตรียมออกจากบ้านแต่ก็ไม่ได้ออกสักทีเพราะโดนผู้เป็นป้ากำลังไถ่เงินแต่เช้า
"ก็บอกว่าไม่มีแล้วไงป้า หนูให้ไปหมดแล้ว" ร่างบางคว่ำกระเป๋าผ้าเทหนังสือออกมาจนหมดเพื่อให้ป้าดูว่าที่เธอไม่มีเงินเหลือแล้ว "มึงทำงานมาแล้วเงินไปไหนหมด" ลัลนาไม่เคยบอกใครว่าแอบไปเปิดบัญชีส่วนตัวเพราะถ้าป้ารู้เงินในบัญชีเธอคงไม่เหลือแน่ๆ "ยังไม่ถึงวันเงินออกเลย หนูเพิ่งให้ป้าไปเองนะหมดแล้วเหรอ" "หมดแล้วสินังนี่กูก็ต้องกินต้องใช้นะ" "งั้นก็คงต้องรอก่อน เงินหนูยังไม่ออก" เธอจะให้ป้ารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่ามีเงินในบัญชี ค่าจ้างที่เจ๊ดาด้าโอนมาให้เธอจะเก็บไว้จ่ายค่าเทอมในเทอมต่อไป "วันนี้มึงก็ไปขายตัวอีกสิเอาลูกค้ารวยๆ นะแล้วเอาเงินมาให้กู" ทุกครั้งที่เธอกลับดึกป้าจะคิดว่าเธอไปขายตัวและทุกคนในหมู่บ้านก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เธอไม่อยากจะอธิบายเลยปล่อยเลยตามเลยเพราะถึงจะอธิบายไปก็เหมือนเป็นคำพูดแก้ตัวเสียมากกว่า "เดี๋ยวเย็นนี้จะเอามาให้แล้วกัน หนูไปได้แล้วใช่มั้ยสายแล้ว" "จะไปก็ไป แล้วอย่าเอาโรคมานะมึง กูส่งมึงไปอยู่พระบาทน้ำพุแน่!" เสียงป้าตะโกนไล่หลังดังไปสามบ้านแปดบ้านจนทุกคนที่ยืนอยู่รีบหลบทางให้เธอเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นโรคเอดส์แบบที่ป้าชอบด่าเธอประจำ ลัลนารีบเดินอย่างไม่สนใจใครทั้งนั้นเพื่อมาเรียกวินมอเตอร์ไซค์ไปท่ารถประจำทางแล้วรีบขึ้นรถไปเรียน การเรียนตลอดทั้งวันผ่านพ้นไป เรียนวันเดียวแต่งานจัดเต็มจนเธอต้องรีบทำให้เสร็จไปบ้างบางวิชาจนเลยเวลาเลิกเรียนมานานแล้ว ลัลนารีบเก็บกระเป๋าเตรียมขึ้นไปร้านเจ๊ดาด้าเพื่อถ่ายงาน ครืน~ ยังไม่ทันได้ขึ้นรถเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าผ้าสั่นจนต้องหยิบขึ้นมาดู 'มาหรือยังจ๊ะหนูลัน เจ๊ดาด้าคนสวยรออยู่นะจ๊ะ' "กำลังจะขึ้นรถค่ะเจ๊ รอ 30 นาทีถึงแน่นอนค่ะ" ร่างบางตอบเสียงสดใสเตรียมโบกรถประจำทางที่กำลังจะจอดเทียบท่า 'โอเคจ้ะ เจ๊รออยู่นะรีบมานะลูกสาว' ลัลนาวางสายแล้วรีบขึ้นรถไปทำงานต่อ ตอนนี้งานอะไรได้เงินเธอทำหมด บางครั้งเธอเองก็แอบใจไขว้เขวอยากไปทำงานอย่างว่าที่ป้าด่าเธอบ่อยๆ แต่ลองคิดอีกมุมเธอกลัวจะไม่มีใครซื้อเธอเนี่ยสิ แฟนก็ไม่เคยมีจะบริการแขกยังไงก็ไม่รู้ ทำเงอะงะได้โดนลูกค้าด่ากระเจิง "มาแล้วเหรอจ๊ะลูกสาว มาเร็วมาเปลี่ยนชุดเร็วๆ" เมื่อถึงร้าน เจ๊ดาด้าก็รีบลากเธอเข้าหลังร้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า "หน้าอกสวยจังเจ๊อิจฉาจังเลย" สาวประเภทสองตรงหน้ามองหน้าอกหน้าใจที่ไม่ได้ใหญ่มากแต่ได้ทรงสวยของลัลนาแล้วแอบอิจฉานิดๆ หน้าอกธรรมชาติที่ไร้การศัลยกรรมเพราะไม่มีเงินไปทำของเธอได้รูปสวย ยิ่งใส่ชั้นในที่ร้านเตรียมไว้ให้ยิ่งเข้ากันไปใหญ่ "เอาล่ะจ้ะ ตากล้องพร้อมแล้ว" เจ๊ดาด้าจัดท่าจัดทางให้เธอเรียบร้อยแล้วหันไปทำท่าโอเคให้ช่างกล้องหนุ่มที่เธอจ้างมาถ่ายวันนี้ "บิดตัวนิดหน่อยสวยจ้ะ ถ่ายรัวๆ เลยนะสุดหล่อ" เจ๊ดาด้ากระดี๊กระด๊าชอบใจเพราะตากล้องที่จ้างมาวันนี้เป็นหนุ่มมหาลัยวัยกระชากใจ แชะ! แชะ! แชะ! เสียงกดชัตเตอร์รัวๆ ลัลนาหมุนซ้ายหมุนขวาตามที่เจ๊ดาด้าสั่ง โชคดีที่ไม่ต้องทำสีหน้าอะไรเพราะถ่ายแค่ช่วงไหล่ของเธอลงไป "เสร็จเรียบร้อยแล้วจ้ะ ดึกแล้วให้เจ๊ไปส่งมั้ยหนูลัน" "ไม่เป็นไรค่ะเจ๊ หนูกลับได้สบายมาก" ลัลนามองไปนอกร้านเห็นว่ามืดแล้วแต่ก็ใช่ว่าเธอไม่เคยกลับเวลานี้เธอชินเสียด้วยซ้ำ "งั้นเหรอจ๊ะมันมืดแล้วนะ ผู้หญิงคนเดียวอันตรายจัง" "เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ" ตากล้องที่ยืนฟังอยู่อาสาไปส่งเธอให้เอง "ไม่เป็นไรค่ะเกรงใจ" "ไปเถอะครับผมขับรถมาเดี๋ยวไปส่ง" "ถ้างั้นก็ขอบคุณนะคะ" ลัลนาเอ่ยลาเจ๊ดาด้าแล้วไปซ้อนรถมอเตอร์ไซค์ PCXคันใหญ่ของตากล้องสุดหล่อ "บอกทางด้วยนะครับ" "ส่งที่ท่ารถก็ได้ค่ะเดี๋ยวลันขึ้นรถเมล์ได้ค่ะ" "ผมรับปากเจ๊ดาด้ามาแล้วว่าจะไปส่งคุณลันนะครับ" ชายหนุ่มส่งหมวกกันน็อกให้เธอก่อนจะออกรถ ลัลนาชี้ทางไปบ้านของเธอให้เขาแม้จะเกรงใจไม่น้อยแต่ในเมื่อเขาขอไปส่งเธอก็คงขัดไม่ได้ "ขอบคุณนะคะที่มาส่ง" เมื่อถึงทางเข้าหมู่บ้านลัลนาขอลงเพราะที่เหลือเธอเดินเข้าไปเองได้ "ครับ ไว้มีโอกาสเราคงได้เจอกันอีกนะครับ" ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะขับรถออกไป "แม่ๆ เมื่อกี้ตอนแบงค์ไปซิ่งกลับมาเห็นผู้ชายมาส่งลันที่หน้าหมู่บ้านด้วย" ลูกชายของป้าคาบเรื่องที่เจอมาฟ้องแม่ของตัวเอง "เดี๋ยวแม่จัดการเอง มันต้องได้เงินจากไอ้ผู้ชายนั่นมาแน่ๆ" สองแม่ลูกรวมหัวกันก่อนจะทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวนั่งรอเธออยู่ที่หน้าบ้าน "อีลัน ใครมาส่งมึง" ลัลนายังเดินไม่ทันถึงบ้านเสียงของป้าก็ตะโกนดังลั่น ร่างบางไม่ตอบอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าลูกชายของป้าต้องมาเล่าแน่ๆ มือเล็กล้วงกระเป๋าหยิบเงินที่กดมาส่งให้ผู้เป็นป้าแล้วเดินเข้าบ้านไปอย่างไม่สนใจสองแม่ลูกที่เตรียมจะหาเรื่องเธอ "5พัน แม่เอามาแบ่งบ้างสิ" สองแม่ลูกที่จะหาเรื่องลัลนาเป็นต้องเงียบเมื่อได้เห็นเงินที่เธอส่งให้ คราวนี้สองแม่ลูกก็ตีกันเองเพราะแบ่งเงินกันไม่ลงตัว ร่างบางถึงกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นจากสองแม่ลูกคู่นี้สักที เช้าวันใหม่อันสดใสแต่ใบหน้าของใครบางคนไม่สดใสเอาเสียเลย เมื่อคืนเขาเจอคนที่ตามหาและอยากเจอ แต่เธอคนนั้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ผู้ชายคนอื่นที่มองมาจากดาวพลูโตก็รู้ว่าเป็นแฟนกัน ชายหนุ่มจิตตกตั้งแต่เมื่อคืนที่เห็นเธอกับชายคนอื่น เขานอนไม่หลับทั้งคืนจนถึงตอนนี้ก็ยังทำใจรับไม่ได้ "นายครับ กาแฟหน่อยมั้ยครับ" "แกว่าคนนั้นใช่แฟนเธอมั้ย" เบรย์เดนไม่ตอบเรื่องที่อีกฝ่ายถามแต่ถามคนสนิทกลับทันทีที่เห็นหน้า "คนไหนครับ?" "ก็คนที่เจอเมื่อคืนตอนรถติดไฟแดงไง" "ผู้หญิงที่นายตามหามาหลายวันน่ะเหรอครับ หญิงชายกลับบ้านด้วยกันตอนดึก ไม่ใช่แฟนก็คงต้องสนิทกันมากแน่นอนครับ" ยิ่งได้ยินลูกน้องพูดคนฟังยิ่งใจสลาย "นายครับ! นายทำใจเย็นๆ ก่อนนะครับ" ลูกน้องคนสนิทรีบเรียกสติผู้เป็นเจ้านายที่ตอนนี้ได้สติหลุดทำท่าเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น "ต้องเป็นแฟนกันแน่เลย" เบรย์เดนที่ทุกคนรู้จักจะวางมาดเข้มแต่ตอนนี้กลับมีท่าทางที่เหมือนใกล้จะหมดลม "ใจเย็นๆ ก่อนครับนาย อาจจะไม่ใช่ก็ได้" "ก็จริง! อาจจะไม่ใช่ก็ได้เนอะ" เริ่มยิ้มได้เมื่อได้ยินลูกน้องพูดแบบนั้น "อาจจะเป็นมากกว่าแฟนกันก็ได้ครับ" "ห๊า! มากกว่าแฟน? ไม่นะ! ไม่มีทาง!" "ก็แหม่! นายครับหญิงชายวัยรุ่นกลับบ้านด้วยกันดึกๆ คิดว่าไปทำอะไรกันล่ะครับ" ลูกน้องคนสนิทยิ่งพูดยิ่งจุดชนวน เบรย์เดนตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากศพที่วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว "นายครับวิญญาณจะหลุดออกจากร่างแล้วครับ" ลูกน้องคนสนิทเขย่าตัวเจ้านายแรงๆ ให้ได้สติ สภาพเจ้านายตอนนี้ยังอ้าปากหวอตาลอยอย่างคนไร้วิญญาณ "ไม่จริงใช่มั้ย แม่สาวน้อยของฉันต้องบริสุทธิ์ผุดผ่องสิ" ภาพที่เขาวาดไว้คือเธอที่เหมือนอยู่ในทุ่งดอกไม้มีสิงสาราสัตว์ห้อมล้อมรอบตัวเธอ "โถ่! นาย สมัยนี้ใครเขาจะมาเก็บไอ้ของพรรค์นั้นไว้อีกล่ะครับ นี่มันยุคไหนแล้วครับนาย" "ไม่จริง!!!" ชายหนุ่มกุมขมับส่ายหัวไปมารับไม่ได้อย่างยิ่งกับสิ่งที่ได้ยิน "ทำใจเถอะครับนาย" "อ๊าก!! แกไปสืบมาเดี๋ยวนี้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร" "แล้วจะให้ผมไปสืบจากที่ไหนล่ะครับ" ลูกน้องคนสนิทเริ่มมืดบอดรูปก็ไม่มีสักรูปแล้วจะไปตามหาจากที่ไหน "สืบจากไหนก็ได้ แต่ต้องได้เรื่องภายในวันพรุ่งนี้ ไม่งั้นโดนไล่ออก!" สั่งงานลูกน้องเรียบร้อยแต่ใจก็กระวนกระวายยิ่งฟังลูกน้องพูดยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ เบรย์เดนที่ทุกคนรู้จัก ภาพลักษณ์ที่ทุกคนเคยเห็นต่างกับตอนนี้ราวฟ้ากับเหว อีกฟากฝั่งลัลนากำลังยืนรอรถยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดูรูปที่ร้านเจ๊ดาด้าลงเมื่อคืนเพราะไม่เห็นหน้าเธอลัลนาเลยไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาเห็น เธอไม่อยากตอบคำถามใครที่ทำงานแบบนี้ถึงมันจะไม่ได้ผิดแต่ก็ไม่อยากฟังคำนินทาจากใครอีก "ทำไมวันนี้มาเร็วจังลัน" เมื่อมาถึงที่ทำงานในช่วงบ่ายก็เจอกับเพื่อนสนิทที่กำลังยืนรอตอกบัตรเข้าทำงานอยู่ "วันนี้รถไม่ช้าน่ะ กล้วยจ๋าลันหิวไปกินข้าวกันเถอะ" ลัลนาได้ทีอ้อนเพื่อนสนิทของตัวเองให้ไปกินข้าวที่โรงอาหารเป็นเพื่อน "แล้วทำไมไม่กินมาจากที่บ้าน" "ก็ลันอยากกินพร้อมกล้วยไง" ทำหน้าทำตาอ้อนๆ แต่ใช้ไม่ได้ผลกับกัญนิฐาที่เห็นจนชิน "ไปๆ รีบไปรีบกลับมาทำงาน" ที่เธอยอมไปเป็นเพื่อนก็เพราะตัดความรำคาญไม่อย่างนั้นลัลนาก็จะบ่นหิวทุกชั่วโมงจนเธอรำคาญ "อะไร๊! จะหนีงานหรือไงเด็กพวกนี้" ยังไม่ทันได้ไปโรงอาหารก็ต้องมีมารมาขัดความสุขก่อน "เจ๊ตุ๊กแกล่ะจ๊ะไม่ไปทำงานหรือไง" "อีลัน หาเรื่องกูเหรอ" คนที่อายุมากกว่าพวกเธอหลายปีง้างมือจะตบแต่ถูกมือของกัญนิฐาจับเอาไว้ก่อน "ลองดูสิ" แค่คำพูดสั้นๆ แต่สีหน้าพร้อมเอาตายทำเอาอีกฝ่ายเก็บมือแทบไม่ทัน "อีลันฝากไว้ก่อนเถอะ" ชี้หน้าด่าเธอแล้วพาพรรคพวกเดินหนีไป ทุกวันนี้ลัลนาก็ยังไม่เข้าใจว่าเพื่อนร่วมงานคนนั้นเกลียดอะไรเธอนักหนาทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรให้เสียหน่อย "ไปกินข้าว เสียเวลากับอีเจ๊นั่นพอละ" กัญนิฐาลากข้อมือของลัลนาแล้วเดินไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนจะถึงเวลาเข้างาน "ถ้ากล้วยไม่อยู่ลันโดนเจ๊ตุ๊กแกตบหน้าหงายแน่ๆ เลย" "แกก็พยายามห่างๆ อีเจ๊นั่นหน่อยแล้วกัน จะหาเรื่องอะไรนักหนาก็ไม่รู้" กัญนิฐาเองก็เบื่อเต็มทนที่ต้องมาเห็นภาพซ้ำๆ เหมือนเดิมทุกวัน "อยากเปลี่ยนไปอยู่คนละกะกับอีเจ๊ตุ๊กแกจริงๆ เลย" ลัลนาถอนหายใจอย่างปลงๆ เวลาเข้างานของเธอกับคู่อริมักตรงกันอยู่เรื่อยหนีไม่พ้นสักทีอย่างกับคู่เวรคู่กรรมแต่ชาติปางก่อน จนเธอเองก็เบื่อหน่ายแต่ก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่เธอจะเกี่ยงงานเพียงเพราะไม่ชอบหน้ากันมีหวังโดนหัวหน้าแผนกบ่นเป็นแน่เบรย์เดนจัดการอุ้มคนตัวเล็กที่หลับสนิทด้วยความเพลียมานอนบนเตียงนุ่มอย่างเบามือโดยไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมผืนหนามาห่มให้เธอก่อนไปคุยโทรศัพท์กับลูกน้องคนสนิท"อืม จัดการที เอาเข้าคุกดัดสันดานให้หมดถ้าจะฟ้องมาบอกฉันเลย" เบรย์เดนโทรให้เจมส์จัดการพวกที่ไล่ตามเธอเข้าคุกให้หมดรวมถึงหัวหน้าของกลุ่มเด็กวัยรุ่นเหล่านั้นที่มันบังอาจมาทำแบบนี้กับเธอเขาไม่สนหรอกว่าเด็กพวกนั้นจะเป็นลูกเต้าเหล่าใครหรือว่าพ่อจะมียศใหญ่สักแค่ไหนถ้าจะฟ้องก็ส่งเรื่องมาเลยเขาพร้อมขึ้นศาล เมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินมาหาคนที่หลับสบายทีแรกเหมือนเธอจะตกใจจนสลบไปแต่ตอนนี้น่าจะหลับเพราะความเพลียมากกว่า"อยู่ที่นี่กับฉันนะเด็กดี จุ๊บ" ก้มลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธอ ลัลนานอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเธอแค่รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว เบรย์เดนหยิบกระเป๋าผ้าสีขาวที่ตอนนี้เริ่มจะกลายเป็นสีดำตามสภาพการใช้งานขึ้นมาดูก่อนจะเปิดดูของข้างในลัลนาดูจะหวงกระเป๋าใบนี้มากเพราะเธอเล่นกำแน่นไม่ปล่อยแถมยังอุตส่าห์เอามันติดตัวมาด้วยแม้จะเพิ่งเกิดเหตุการณ์เลวร้ายก็ตาม ถ้าเป็นคนปกติคงเอาชีวิตตัวเองรอดไว้ก่อน
แควก!! เสียงเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งถูกฉีกออกจนกระดุมกระเด็นไปคนละทาง"สวยมาก กูพลาดไปได้ไงวะ" ชายหนุ่มก้มลงซุกไซร้ที่หน้าอกขนาดพอดีมือที่มีชั้นในกอบกุมความสวยงามเอาไว้ คนตัวเล็กนอนนิ่งไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่สายตาเหลือบไปเห็นบนหัวนอนมีที่เขี่ยบุหรี่ที่ทำจากกระเบื้อง ซึ่งดูแล้วน่าจะหนักพอควร"ไหนดูข้างล่างหน่อยสิ" พูดจบก็ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงไปที่ส่วนล่างมือหนาสอดใต้กระโปรงพลีทก่อนจะค่อยๆ สัมผัสเนินอูมเบาๆ ลัลนาไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกดีแม้แต่น้อยเพราะกำลังหาทางหยิบที่เขี่ยบุหรี่ที่มองอยู่ลงมาให้ได้"ถอดหน่อยนะคนสวย""เดี๋ยวสิคะ ทำไมไม่ถอดของพี่ก่อนล่ะคะ" คนตัวเล็กเริ่มคิดอะไรดีๆ ออก จึงจับมือของอีกคนไว้ก่อนที่ชั้นในของเธอจะถูกถอดออก"อยากให้ฉันถอดก่อนใช่ไหมได้เลยคนสวย" ชายหนุ่มเริ่มพอใจที่เหยื่อยอมเชื่องง่ายๆ ลัลนายิ้มหวานให้อีกคนแต่ในใจแทบจะจับมาเชือดคอ"ถอดกางเกงด้วยสิคะ" มือเล็กลูบไล้หน้าอกของตัวเองให้อีกคนตื่นตัวเล่นๆ มารยาหญิงที่เธอแกล้งทำไม่อยากเชื่อว่าจะได้ผล"ได้เลยคนสวย เร้าใจมาก..ซี้ด" นี่ขนาดยังไม่ทันเริ่มแม่เหยื่อ
กลุ่มแก๊งนักบิดกสามสิบกว่าคนรวมตัวกันเพื่อไปแข่งตามท้องถนนแบบที่เคยทำกัน หนึ่งในกลุ่มนั้นก็มีน้องชายของลัลนาอยู่ด้วย"ไอ้แบงค์ เมื่อไหร่กูจะได้แดกพี่สาวมึงสักที" หัวหน้ากลุ่มที่อายุมากที่สุดและเป็นที่เคารพนับถือของเด็กวัยรุ่นกลุ่มนี้เอ่ยถามแบงค์ซึ่งเป็นลูกชายของป้าลัลนา"จะเอาจริงเหรอพี่โต" แบงค์เด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่ไม่ค่อยจะได้เรื่องได้ราวเท่าไหร่ถามลูกพี่ของตัวเองเพราะไม่คิดว่าจะยังสนใจในตัวลัลนาอยู่"จริงสิวะ กูอยากลองจัดพี่สาวมึงสักทีสองที มึงบอกเองนี่ว่าพี่มึงขายตัว""ก็เห็นแม่พูดแบบนั้นแต่อาจจะไม่ใช่หรอกครับ" เด็กหนุ่มเริ่มกลัวๆ กับสิ่งที่อีกคนคิดเขาพูดไปก็เพราะได้ยินมาจากผู้เป็นแม่เท่านั้น"กูไม่เอาพี่มึงฟรีหรอกไอ้แบงค์ กูจะให้เงินมึงถ้ามึงพาพี่มึงมาหากูวันอาทิตย์นี้""แต่วันอาทิตย์ลันไปเรียนนะครับ""ก็หลังพี่มึงเลิกเรียนสิวะ จัดในชุดนักศึกษามันเร้าใจกูจริงๆ" หัวหน้ากลุ่มทำหน้าตาเคลิบเคลิ้มพลางคิดถึงเสียงหวานๆ ของหญิงสาวหน้าตาน่ารักอย่างลัลนามาครางใต้ร่างของตนเอง"แต่พี่โต...""ไอ้แบงค์ ถ้ามึงไม่
เบรย์เดนตื่นแต่เช้าฉีดน้ำหอมจนฟุ้งเพื่อไปรับหญิงสาวที่หน้าบ้านของเธอ เขาต้องทำตัวเป็นคนขับรถไปก่อนรอถึงเวลาค่อยบอกความจริงกับเธอ อย่างน้อยก็ถือว่าพิสูจน์เธอไปในตัวว่าจะชอบเขาในแบบที่เป็นคนขับรถหรือแบบที่เป็นท่านประธาน"อรุณสวัสดิ์คนสวย" เบรย์เดนเอ่ยทักคนที่เดินเหม่อลอยจนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ"ตกใจหมดเลยค่ะคุณบรูค" ร่างบางเอามือทาบอกเธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ ไม่ทันได้มองว่าเขามาหน้าหมู่บ้านเธออีกแล้ว"เหม่ออะไรอยู่ เดี๋ยวก็โดนรถชนหรอก""เปล่าค่ะ คุณมาทำอะไรคะ""มารับเธอไง" เบรย์เดนยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เธอจนลมหายใจของเขารดที่หน้าผากของเธอ ลัลนาหน้าแดงเมื่อจู่ๆ เรื่องเมื่อคืนที่เธอทำก็แวบเข้ามา เธอจะมองหน้าเขาลงได้ยังไงแอบไปจินตนาการทะลึ่งกับเขา"ไม่ต้องหรอกค่ะหนูไปเองได้""ผู้ใหญ่ชวนห้ามปฏิเสธสิเด็กน้อย""หนูไม่ใช่เด็กสามขวบนะคะ" คนตัวเล็กเถียงกลับ เบรย์เดนอยากจะจับเธอมาจูบเสียให้เข็ดจะได้เถียงไม่ได้"ยังไงก็เด็กกว่าฉันอยู่ดี ไปขึ้นรถ""ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปเอง""ถ้าไม่ขึ้นดีๆ ฉันอุ้มนะ" ชายหนุ่มท
หลังจากนั่งมองสาวที่หมายปองมาหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานของพวกเธอ แดเนียลไม่รอช้ารีบก้าวฉับๆ ตามกัญนิฐาโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ร่างบางเดินออกมาหน้าห้างเพื่อมารอรถประจำทางเหมือนใครหลายๆ คน แต่ความสวยของเธอทำเอาแดเนียลละสายตาไม่ได้"อื้ม!" เขาแอบมองเธอจากไกลๆ แล้วแอบเอาไปจินตนาการว่าได้ร่วมรักกับเธอ ถ้ามันเกิดขึ้นจริงได้คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว"ไอ้แดนมันท่าจะบ้าใหญ่แล้ว" เบรย์เดนมองตามเพื่อนสนิทที่หลับตาพริ้มดูก็รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่"ดูท่าแม่สาวน้อยของฉันคงสนิทกับแม่ของลูกแกน่าดูเลยนะ""ทำไมคิดงั้นวะ" แดเนียลหันมาถามด้วยความสงสัยก็พอรู้ว่าสองสาวสนิทกัน แต่สีหน้าเบรย์เดนเหมือนจะไปรู้อะไรที่ตัวเองไม่รู้มา"ก็วันก่อนฉันเห็นพวกเธอหอมแก้มกัน" เบรย์เดนตัดสินใจบอกกับเพื่อน เพราะเขาเองก็อึดอัดเรื่องนี้แต่ก็พยายามคิดว่าอาจจะแค่เพื่อนหยอกล้อกัน"แกเห็นผิดคนหรือเปล่า" แดเนียลถามอย่างหวั่นๆ เพราะเขาไม่อยากเชื่อว่าแม่ของลูกในอนาคตจะชอบผู้หญิง ถึงหน้าตาของเธอจะดูแรงๆ แต่เธอมีความน่ารักที่แดเนียลมองเห็นในตัวเธอ"เริ่มแรกก็คิดว่าไม่
"โถ่นายครับ ผมก็แค่ยิ้มให้กับความน่ารักของเธอก็เท่านั้นเอง" เจมส์บอกไปตามความจริง สเปกของเขาไม่ใช่คนที่เด็กกว่าหลายปีแบบนี้"แกไม่มีสิทธิ์มาชมแม่สาวน้อยของฉัน ฉันชมเธอได้คนเดียว" ออกอาการหวงตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน"ครับๆ ไม่ชมแล้วก็ได้ ว่าแต่นี่มันเรื่องอะไรครับทำไมจู่ๆ ผมไปเป็นเจ้านายได้ล่ะครับ""ก็ฉันดันไปโกหกเธอว่าเป็นคนขับรถน่ะสิ""ห๊า! คนขับรถ?""เออ! เรื่องมันยาวเอาไว้จะเล่าให้ฟังแล้วกัน" เบรย์เดนตัดบทแล้วเดินล้วงกระเป๋าเตรียมตัวไปทำงานของตัวเองอย่างอารมณ์ดี"อากาศวันนี้ดีจังเลย" เจมส์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีแดดแม้แต่น้อยเพราะฝนตั้งท่าจะตกในไม่ช้า แต่เจ้านายเขากลับบอกว่าอากาศดี สงสัยท่าทางจะเพี้ยนลัลนาพอถึงแผนกก็รีบตอกบัตรเข้าทำงานทันที วันนี้เธอมัวแต่ทะเลาะกับป้าเลยสายทำให้ไม่มีเวลาไปกินข้าวที่โรงอาหาร"นายครับจะตามดูเธออีกนานไหมครับ" เจมส์สะกิดผู้เป็นนายที่มานั่งมองหญิงสาวที่กำลังทำงานตั้งแต่เช้าจนถึงตอนเที่ยง"นั่งเงียบๆ ไปซะ" หันไปดุใส่ลูกน้องก่อนจะนั่งจ้องเธอต่อ เบรย์เดนลากเจมส์มาร้านอา







