เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่8
วันที่เผยแพร่:
2026-03-17 20:36:00ลัลนาเข้างานช่วงเช้าเพราะเธอขอแลกงานกับเพื่อนร่วมงานอีกคน ซึ่งเพื่อนร่วมงานก็ต้องการที่จะแลกอยู่พอดีเพราะต้องไปทำธุระที่โรงเรียนของลูกชาย เหตุผลที่ลัลนาเปลี่ยนเวลางานเพราะเธอไม่อยากเจอหน้าคู่อริถึงจะแค่วันเดียวก็ยังดีถือว่าได้พักสมอง กัญนิฐาเองก็เปลี่ยนเวลามาทำพร้อมกับลัลนาเช่นกัน
"กล้วยของลันใจดีที่สุดเลย ย้ายกะมาเป็นเพื่อนลันด้วย" ลัลนาเข้าไปกอดไปหอมเพื่อนสนิทจนคนอื่นมองว่าสองคนนี้เป็นแฟนกันไปแล้ว "ปล่อยเลยๆ ไปกินข้าวเช้ากันเถอะเมื่อวานกินมาม่าไม่ค่อยจะอิ่ม" กัญนิฐาแกะมือเพื่อนสาวออกแล้วเดินหนี ลัลนาจึงรีบวิ่งตามไปกอดแขนแล้วพากันไปโรงอาหารของพนักงานที่อยู่ด้านหลังห้าง ชั้นบนห้องผู้บริหาร เบรย์เดนกำลังนั่งรอลูกน้องมารายงานเรื่องที่ให้ไปสืบเมื่อวานแต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มาสักที "ฮัลโหลแกอยู่ไหนฉันรออยู่" ผู้เป็นนายทนไม่ไหวจึงโทรไปเร่งลูกน้อง 'โถ่! นายครับผมมาขอดูกล้องวงจรปิดแถวนั้นอยู่ครับเนี่ยใจเย็นสิครับนาย'ปลายสายตอบกลับมาอย่างเหนื่อยๆ "ให้เวลาถึงบ่าย" เบรย์เดนแกล้งข่มขู่ไปงั้นเพื่อให้ลูกน้องรีบหาข้อมูล เขาไม่ได้คิดจะไล่ออกจริงๆ ขืนไล่ออกไปจะหาลูกน้องที่เป็นทั้งเลขาคนสนิทและไว้ใจแบบนี้ได้ที่ไหน เรียกได้ว่าจ้างครั้งเดียวได้ครบทุกตำแหน่ง @โรงอาหารพนักงาน สองสาวเพื่อนซี้นั่งกินข้าวไปคุยไปเพราะยังไม่ถึงเวลาเริ่มงาน ลัลนาตักข้าวเข้าปากไม่เว้นช่องว่าง "ลันแกหิวหรือแกโหยกันแน่เนี่ย" กัญนิฐาเริ่มงง เธอเป็นคนชวนมากินข้าวแต่คนที่กินมากกว่าเธอก็คงเป็นลัลนานี่แหละ "เมื่อวานตอนเย็นไม่ได้กินข้าวน่ะสิ ไอ้แบงค์ลูกป้าพาเพื่อนมาบ้านกินข้าวจนหมดหม้อ" ลัลนาบ่นถึงลูกชายของป้าเธอที่ชอบพาเพื่อนมาฝากท้องที่บ้านแล้วยังกินข้าวจนหมดไม่ยอมหุงแถมยังกินกับข้าวที่เธอซื้อมาจนหมดอีก "แกย้ายมาอยู่กับฉันมั้ยลัน" กัญนิฐาเห็นใจเพื่อนที่ต้องทนอยู่กับสองแม่ลูกที่ทำตัวเหมือนปลิงคอยดูดเงินจากเธอ "ไม่เป็นไรหรอก แม่ทิ้งให้ฉันอยู่บ้านหลังนั้นฉันจะไปไหนได้ยังไง" เธอยังมีความหวังว่าสักวันแม่จะกลับมาหาเธอ....ก็แค่ความหวัง "ยังคิดว่าแม่จะกลับมาหาอีกเหรอ" "อืม ก็นะถ้าแม่ยังไม่ลืมว่ามีฉันเป็นลูกน่ะ" พูดไปสีหน้าก็เริ่มสลดเธอแค่อยากให้แม่มาหาสักครั้งก็ยังดี แม่ยังจำได้หรือเปล่าว่ามีเธอเป็นลูก "แกยังดีมีความหวังเรื่องแม่ แต่ดูฉันสิพ่อทิ้งไม่พอยังโดนแม่ไล่ออกจากบ้านอีก น่าขำเนอะ" กัญนิฐาเล่าอย่างขำๆ น้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง พ่อทิ้งแม่เธอไปตอนเธอได้ 9 ขวบไม่นานแม่ก็มีพ่อใหม่มาให้เธอและก็เกิดเหตุการณ์ที่เธอไม่เคยลืมมันได้ลง สองสาวกินข้าวกันเสร็จก็เตรียมตัวเข้างานลัลนาขอเข้าห้องน้ำจึงให้กัญนิฐาไปก่อน ตุบ! "ชิท!" เสียงสบถเป็นคำหยาบภาษาอังกฤษของชายตัวโตที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไม่ใช่คนไทยดเวยขนาดตัวที่บึกบึน สูงโปร่ง จนคนตัวเล็กกว่าต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ซอรี่จริงๆ ค่ะ" กัญนิฐาเห็นว่าเป็นชาวต่างชาติจึงขอโทษเป็นภาษาอังกฤษผสมภาษาไทย คนโง่ภาษาอังกฤษอย่างเธอพูดได้แค่ไม่กี่คำ รู้แบบนี้ตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษไว้ก็คงดี "คุณ อาร์ยูโอเค" ภาษาอังกฤษสำเนียงไทยชัดแจ๋วเอ่ยถามคนตรงหน้าที่ยืนนิ่งแข็งทื่อเป็นรูปปั้นทำเอาเธอใจไม่ดีเพราะคิดว่าเขาเป็นอะไรไป "เอาไงดีวะกล้วย ภาษาอังกฤษก็พูดไม่ได้" กัญนิฐาเกาหัวตัวเองด้วยความกลุ้มใจ "ยู โกห้องพยาบาลมั้ยคะ" เธอไม่รู้จะใช้คำพูดยังไงจึงพยายามหาคำที่พอให้อีกฝ่ายเข้าใจ กัญนิฐาเริ่มหันซ้ายหันขวาพยายามหาตัวช่วย "ผมพูดไทยได้ครับ" ผู้ชายตัวสูงตรงหน้าเธอเอ่ยออกมาเป็นภาษาไทยชัดแจ๋วเสียยิ่งกว่าเจ้าของภาษา "โล่งอก! คุณเจ็บมั้ยคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจขอโทษนะคะ" กัญนิฐารีบขอโทษขอโพยก้มหัวเป็นสิบรอบกลัวเขาจะไปฟ้องหัวหน้าแผนกเธอเรื่องที่เธอสะเพร่าเดินไม่มองทาง "ไม่ครับ ไม่เป็นอะไรแค่นี้สบายมาก" แดเนียลยิ้มหวานอย่างไม่รู้สึกโกรธ ทีแรกตั้งใจจะอ้าปากด่าแล้วว่าเดินภาษาอะไรไม่มองทาง แต่ตอนนี้กลับลืมคำที่จะพูดไปจนหมดเขาคงผิดเองที่เดินไปให้เธอชน "ถ้างั้นขอตัวนะคะ" ร่างบางรีบวิ่งไปทำงานเพราะเลยเวลาเข้างานแล้ว แดเนียลมองตามเธอจนสุดสายตาอย่างน้อยก็ทำให้เขารู้ว่าเธอชื่อกล้วยเพราะเธอเผลอพูดออกมา "ทำงานที่นี่สินะ" แดเนียลสังเกตว่าชุดที่เธอใส่เป็นเสื้อของห้างนี้ก็พอจะเดาได้ว่าเธอทำงานที่นี่แต่แผนกไหนก็คงสืบไม่ยาก พรึ่บ! เสียงเปิดประตูโดยไม่ได้เคาะทำเอาคนในห้องสะดุ้ง "ไอ้บรูคพนักงานชื่อกล้วยที่สวยๆ อยู่แผนกไหน" แดเนียลพรวดพราดเข้ามาในห้องไม่มีเกริ่นนำอะไรก่อนเลย "อะไรของแกไอ้แดน เพ้อหรือเปล่า" สองเพื่อนซี้คุยกันเป็นภาษาอังกฤษด้วยความเคยชิน เบรย์เดนกับแดเนียลรู้จักและสนิทกันตั้งแต่ตอนไปเรียนที่อังกฤษ ทั้งคู่เป็นคนนอร์เวย์เลยเข้าใจกันได้ดีทำให้สนิทกันโดยไม่รู้ตัว พอเรียนจบปริญญาตรีต่อปริญญาโททั้งคู่ก็ยังเรียนที่เดียวกันอีก ตอนนี้ทั้งคู่ก็เป็นทั้งหุ้นส่วนและเพื่อนสนิท แดเนียลหลงรักความเป็นไทยจึงลงหลักปักฐานขยายธุรกิจจากนอร์เวย์มาที่ไทยและยังลงทุนธุรกิจในไทยอีกมากมาย เขาเรียนภาษาไทยจนพูดได้คล่องอย่างกับเกิดและโตที่ไทย ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรในไทยทำให้แดเนียลติดใจได้ขนาดนี้ "เมื่อกี้ฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งสวยมาก ปักไว้แล้วว่าแม่ของลูกแน่นอน" แดเนียลพูดไปแล้วคิดถึงคนที่เพิ่งเจอเมื่อสักครู่ เบรย์เดนได้แต่ส่ายหัวภาพลักษณ์หนุ่มเจ้าสำราญเจ้าชู้อย่างแดเนียลตอนนี้เหมือนลูกหมาเชื่องๆ ที่คิดถึงเจ้าของไม่มีผิด "ถ้าแกป่วยก็ไปหาหมอหรือจะไปพักในห้องก็ได้ฉันไม่ว่า" เบรย์เดนผายมือไปยังห้องนอนสำรองของตัวเองเพราะคิดว่าเพื่อนคงจะป่วย "ไม่เว้ย! ไม่ได้ป่วยแต่กำลังตกหลุมรัก" ใบหน้าหล่อเหลาเพ้อพกหุบยิ้มไม่ลง ไม่ต้องถามเลยว่าสองคนนี้มาเป็นเพื่อนกันได้ยังไงก็เพราะทั้งคู่มีนิสัยไม่ต่างกันสักนิด "ปวดหัวเลย" เบรย์เดนกุมขมับทันที "ตกลงพนักงานที่ชื่อกล้วยอยู่แผนกไหน" "ไอ้แดนฉันเป็นผู้บริหารนะไม่ได้มีหน้าที่มาดูว่าใครอยู่แผนกไหน แล้วพนักงานห้างนี้ก็มีเป็นร้อยๆ ฉันจะไปรู้มั้ยว่าใครชื่อกล้วยชื่อส้มหรือชื่อมะม่วง" เบรย์เดนร่ายยาวไม่มีพัก "ถามนิดเดียวตอบซะเยอะเลย" "ก็แกถามเรื่องไม่เป็นเรื่อง ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปได้แล้วฉันจะทำงาน" "นี่แกกล้าไล่หุ้นส่วนเลยเหรอ เดี๋ยวก็ถอนหุ้นให้หมดซะเลยนี่" แดเนียลขู่เพื่อนของตัวเองแต่เอาจริงๆ ไม่ทำหรอกถอนหุ้นไปมีแต่ผลเสียสู้เอาเงินมาลงทุนหวังผลประโยชน์ระยะยาวไม่ดีกว่าหรือไง "อย่ามาไร้สาระ ไปๆ ฉันกำลังเครียด" ที่เครียดไม่ใช่เรื่องงานแต่เป็นเรื่องที่ลูกน้องคนสนิทไม่โทรกลับมารายงานเรื่องที่ให้ไปสืบเสียที ถึงจะให้เวลาถึงบ่ายแต่ใจก็กระวนกระวายอยากรู้เรื่องเต็มแก่แล้ว "คืนนี้ไปผับกัน" "ไปก็ได้! แต่ตอนนี้แกจะไปไหนก็ไปก่อน" เบรย์เดนไล่เพื่อนให้รีบกลับไป เขาจะได้จดจ่อกับโทรศัพท์รอลูกน้องคนสนิทโทรมา "ทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นไอ้บรูคเรื่องหุ้นใหม่ก็ลงตัวแล้วนี่" แดเนียลถามด้วยความสงสัยเห็นเพื่อนจ้องแต่โทรศัพท์อย่างกับว่ารอใครโทรมา "เปล่า ไม่ใช่เรื่องงาน" "แล้วเรื่องอะไร อย่าบอกนะว่าแกไปทำใครท้องน่ะ ฉันจะได้เป็นลุงแล้วสินะ" แดเนียลคิดเองเออเองไปหมด "ไม่ใช่โว้ย! ไอ้นี่ไร้สาระจริงๆ" "แล้วเครียดเรื่องอะไร" "ฉันตามหาใครบางคนอยู่" "ใครวะ?" "ไม่รู้สักเรื่องจะตายมั้ย" เบรย์เดนว่ากระทบกระแทกเพื่อนสนิทของตัวเอง "ก็ต่อมความสอดรู้ของฉันมันกำเริบนี่นา ตกลงใครที่แกตามหา" "บอกไปแกก็ไม่รู้จักหรอก" "เอารูปมาดูสิ" แดเนียลขอดูรูป หากเห็นรูปอาจจะรู้จักก็ได้ "ไม่มี" เบรย์เดนตอบเสียงเรียบ "อะไรวะไอ้นี่ จะตามหาคนแต่ไม่มีรูปชาตินี้จะเจอมั้ย" "ก็มันหารูปไม่ได้นี่หว่าเจอกันแค่ครั้งเดียวเอง" พอพูดแล้วก็เจ็บใจครั้งนั้นเขาน่าจะไหวตัวทันคว้ามือเธอเอาไว้ก่อนจะเธอจะเดินไปแต่เขาจำหน้าเธอได้ไม่ลืม เพราะความน่ารักของเธอยังตราตรึงอยู่ในใจของเขาอยู่ "อย่าเครียดไปเลยเพื่อน ถ้าเธอเป็นเนื้อคู่แกคงเจอแน่ๆ คืนนี้ไปล่าเหยื่อกันหน่อยดีกว่า" แดเนียลหนุ่มเจ้าชู้ผู้ไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงคนเดิมเกิน 2 ครั้ง ถ้าตามภาษาทั่วไปที่พูดกันเรียกได้ว่าน้ำแตกแล้วแยกทาง "ก็ดี ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ปลดปล่อยสักเท่าไหร่" เบรย์เดนเห็นด้วย เรื่องของเธอปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องดีกว่าเขาเชื่อว่าลูกน้องคนสนิทต้องหาเจอไม่ช้าก็เร็ว แดเนียลขอตัวกลับทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เบรย์เดนจึงกลับมานั่งจดจ่อรอโทรศัพท์จากลูกน้องต่อ
บทล่าสุด
ประธานคลั่งรัก ตอนที่15 (2)
เบรย์เดนจัดการอุ้มคนตัวเล็กที่หลับสนิทด้วยความเพลียมานอนบนเตียงนุ่มอย่างเบามือโดยไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมผืนหนามาห่มให้เธอก่อนไปคุยโทรศัพท์กับลูกน้องคนสนิท"อืม จัดการที เอาเข้าคุกดัดสันดานให้หมดถ้าจะฟ้องมาบอกฉันเลย" เบรย์เดนโทรให้เจมส์จัดการพวกที่ไล่ตามเธอเข้าคุกให้หมดรวมถึงหัวหน้าของกลุ่มเด็กวัยรุ่นเหล่านั้นที่มันบังอาจมาทำแบบนี้กับเธอเขาไม่สนหรอกว่าเด็กพวกนั้นจะเป็นลูกเต้าเหล่าใครหรือว่าพ่อจะมียศใหญ่สักแค่ไหนถ้าจะฟ้องก็ส่งเรื่องมาเลยเขาพร้อมขึ้นศาล เมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินมาหาคนที่หลับสบายทีแรกเหมือนเธอจะตกใจจนสลบไปแต่ตอนนี้น่าจะหลับเพราะความเพลียมากกว่า"อยู่ที่นี่กับฉันนะเด็กดี จุ๊บ" ก้มลงไปจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธอ ลัลนานอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเธอแค่รู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว เบรย์เดนหยิบกระเป๋าผ้าสีขาวที่ตอนนี้เริ่มจะกลายเป็นสีดำตามสภาพการใช้งานขึ้นมาดูก่อนจะเปิดดูของข้างในลัลนาดูจะหวงกระเป๋าใบนี้มากเพราะเธอเล่นกำแน่นไม่ปล่อยแถมยังอุตส่าห์เอามันติดตัวมาด้วยแม้จะเพิ่งเกิดเหตุการณ์เลวร้ายก็ตาม ถ้าเป็นคนปกติคงเอาชีวิตตัวเองรอดไว้ก่อน
ประธานคลั่งรัก ตอนที่15 (1)
แควก!! เสียงเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งถูกฉีกออกจนกระดุมกระเด็นไปคนละทาง"สวยมาก กูพลาดไปได้ไงวะ" ชายหนุ่มก้มลงซุกไซร้ที่หน้าอกขนาดพอดีมือที่มีชั้นในกอบกุมความสวยงามเอาไว้ คนตัวเล็กนอนนิ่งไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่สายตาเหลือบไปเห็นบนหัวนอนมีที่เขี่ยบุหรี่ที่ทำจากกระเบื้อง ซึ่งดูแล้วน่าจะหนักพอควร"ไหนดูข้างล่างหน่อยสิ" พูดจบก็ค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงไปที่ส่วนล่างมือหนาสอดใต้กระโปรงพลีทก่อนจะค่อยๆ สัมผัสเนินอูมเบาๆ ลัลนาไม่มีวี่แววว่าจะรู้สึกดีแม้แต่น้อยเพราะกำลังหาทางหยิบที่เขี่ยบุหรี่ที่มองอยู่ลงมาให้ได้"ถอดหน่อยนะคนสวย""เดี๋ยวสิคะ ทำไมไม่ถอดของพี่ก่อนล่ะคะ" คนตัวเล็กเริ่มคิดอะไรดีๆ ออก จึงจับมือของอีกคนไว้ก่อนที่ชั้นในของเธอจะถูกถอดออก"อยากให้ฉันถอดก่อนใช่ไหมได้เลยคนสวย" ชายหนุ่มเริ่มพอใจที่เหยื่อยอมเชื่องง่ายๆ ลัลนายิ้มหวานให้อีกคนแต่ในใจแทบจะจับมาเชือดคอ"ถอดกางเกงด้วยสิคะ" มือเล็กลูบไล้หน้าอกของตัวเองให้อีกคนตื่นตัวเล่นๆ มารยาหญิงที่เธอแกล้งทำไม่อยากเชื่อว่าจะได้ผล"ได้เลยคนสวย เร้าใจมาก..ซี้ด" นี่ขนาดยังไม่ทันเริ่มแม่เหยื่อ
ประธานคลั่งรัก ตอนที่14
กลุ่มแก๊งนักบิดกสามสิบกว่าคนรวมตัวกันเพื่อไปแข่งตามท้องถนนแบบที่เคยทำกัน หนึ่งในกลุ่มนั้นก็มีน้องชายของลัลนาอยู่ด้วย"ไอ้แบงค์ เมื่อไหร่กูจะได้แดกพี่สาวมึงสักที" หัวหน้ากลุ่มที่อายุมากที่สุดและเป็นที่เคารพนับถือของเด็กวัยรุ่นกลุ่มนี้เอ่ยถามแบงค์ซึ่งเป็นลูกชายของป้าลัลนา"จะเอาจริงเหรอพี่โต" แบงค์เด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่ไม่ค่อยจะได้เรื่องได้ราวเท่าไหร่ถามลูกพี่ของตัวเองเพราะไม่คิดว่าจะยังสนใจในตัวลัลนาอยู่"จริงสิวะ กูอยากลองจัดพี่สาวมึงสักทีสองที มึงบอกเองนี่ว่าพี่มึงขายตัว""ก็เห็นแม่พูดแบบนั้นแต่อาจจะไม่ใช่หรอกครับ" เด็กหนุ่มเริ่มกลัวๆ กับสิ่งที่อีกคนคิดเขาพูดไปก็เพราะได้ยินมาจากผู้เป็นแม่เท่านั้น"กูไม่เอาพี่มึงฟรีหรอกไอ้แบงค์ กูจะให้เงินมึงถ้ามึงพาพี่มึงมาหากูวันอาทิตย์นี้""แต่วันอาทิตย์ลันไปเรียนนะครับ""ก็หลังพี่มึงเลิกเรียนสิวะ จัดในชุดนักศึกษามันเร้าใจกูจริงๆ" หัวหน้ากลุ่มทำหน้าตาเคลิบเคลิ้มพลางคิดถึงเสียงหวานๆ ของหญิงสาวหน้าตาน่ารักอย่างลัลนามาครางใต้ร่างของตนเอง"แต่พี่โต...""ไอ้แบงค์ ถ้ามึงไม่
ประธานคลั่งรัก ตอนที่13
เบรย์เดนตื่นแต่เช้าฉีดน้ำหอมจนฟุ้งเพื่อไปรับหญิงสาวที่หน้าบ้านของเธอ เขาต้องทำตัวเป็นคนขับรถไปก่อนรอถึงเวลาค่อยบอกความจริงกับเธอ อย่างน้อยก็ถือว่าพิสูจน์เธอไปในตัวว่าจะชอบเขาในแบบที่เป็นคนขับรถหรือแบบที่เป็นท่านประธาน"อรุณสวัสดิ์คนสวย" เบรย์เดนเอ่ยทักคนที่เดินเหม่อลอยจนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ"ตกใจหมดเลยค่ะคุณบรูค" ร่างบางเอามือทาบอกเธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ ไม่ทันได้มองว่าเขามาหน้าหมู่บ้านเธออีกแล้ว"เหม่ออะไรอยู่ เดี๋ยวก็โดนรถชนหรอก""เปล่าค่ะ คุณมาทำอะไรคะ""มารับเธอไง" เบรย์เดนยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เธอจนลมหายใจของเขารดที่หน้าผากของเธอ ลัลนาหน้าแดงเมื่อจู่ๆ เรื่องเมื่อคืนที่เธอทำก็แวบเข้ามา เธอจะมองหน้าเขาลงได้ยังไงแอบไปจินตนาการทะลึ่งกับเขา"ไม่ต้องหรอกค่ะหนูไปเองได้""ผู้ใหญ่ชวนห้ามปฏิเสธสิเด็กน้อย""หนูไม่ใช่เด็กสามขวบนะคะ" คนตัวเล็กเถียงกลับ เบรย์เดนอยากจะจับเธอมาจูบเสียให้เข็ดจะได้เถียงไม่ได้"ยังไงก็เด็กกว่าฉันอยู่ดี ไปขึ้นรถ""ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะไปเอง""ถ้าไม่ขึ้นดีๆ ฉันอุ้มนะ" ชายหนุ่มท
ประธานคลั่งรัก ตอนที่12 Nc
หลังจากนั่งมองสาวที่หมายปองมาหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานของพวกเธอ แดเนียลไม่รอช้ารีบก้าวฉับๆ ตามกัญนิฐาโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ร่างบางเดินออกมาหน้าห้างเพื่อมารอรถประจำทางเหมือนใครหลายๆ คน แต่ความสวยของเธอทำเอาแดเนียลละสายตาไม่ได้"อื้ม!" เขาแอบมองเธอจากไกลๆ แล้วแอบเอาไปจินตนาการว่าได้ร่วมรักกับเธอ ถ้ามันเกิดขึ้นจริงได้คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว"ไอ้แดนมันท่าจะบ้าใหญ่แล้ว" เบรย์เดนมองตามเพื่อนสนิทที่หลับตาพริ้มดูก็รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่"ดูท่าแม่สาวน้อยของฉันคงสนิทกับแม่ของลูกแกน่าดูเลยนะ""ทำไมคิดงั้นวะ" แดเนียลหันมาถามด้วยความสงสัยก็พอรู้ว่าสองสาวสนิทกัน แต่สีหน้าเบรย์เดนเหมือนจะไปรู้อะไรที่ตัวเองไม่รู้มา"ก็วันก่อนฉันเห็นพวกเธอหอมแก้มกัน" เบรย์เดนตัดสินใจบอกกับเพื่อน เพราะเขาเองก็อึดอัดเรื่องนี้แต่ก็พยายามคิดว่าอาจจะแค่เพื่อนหยอกล้อกัน"แกเห็นผิดคนหรือเปล่า" แดเนียลถามอย่างหวั่นๆ เพราะเขาไม่อยากเชื่อว่าแม่ของลูกในอนาคตจะชอบผู้หญิง ถึงหน้าตาของเธอจะดูแรงๆ แต่เธอมีความน่ารักที่แดเนียลมองเห็นในตัวเธอ"เริ่มแรกก็คิดว่าไม่
ประธานคลั่งรัก ตอนที่11 (2)
"โถ่นายครับ ผมก็แค่ยิ้มให้กับความน่ารักของเธอก็เท่านั้นเอง" เจมส์บอกไปตามความจริง สเปกของเขาไม่ใช่คนที่เด็กกว่าหลายปีแบบนี้"แกไม่มีสิทธิ์มาชมแม่สาวน้อยของฉัน ฉันชมเธอได้คนเดียว" ออกอาการหวงตั้งแต่ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน"ครับๆ ไม่ชมแล้วก็ได้ ว่าแต่นี่มันเรื่องอะไรครับทำไมจู่ๆ ผมไปเป็นเจ้านายได้ล่ะครับ""ก็ฉันดันไปโกหกเธอว่าเป็นคนขับรถน่ะสิ""ห๊า! คนขับรถ?""เออ! เรื่องมันยาวเอาไว้จะเล่าให้ฟังแล้วกัน" เบรย์เดนตัดบทแล้วเดินล้วงกระเป๋าเตรียมตัวไปทำงานของตัวเองอย่างอารมณ์ดี"อากาศวันนี้ดีจังเลย" เจมส์เงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไม่มีแดดแม้แต่น้อยเพราะฝนตั้งท่าจะตกในไม่ช้า แต่เจ้านายเขากลับบอกว่าอากาศดี สงสัยท่าทางจะเพี้ยนลัลนาพอถึงแผนกก็รีบตอกบัตรเข้าทำงานทันที วันนี้เธอมัวแต่ทะเลาะกับป้าเลยสายทำให้ไม่มีเวลาไปกินข้าวที่โรงอาหาร"นายครับจะตามดูเธออีกนานไหมครับ" เจมส์สะกิดผู้เป็นนายที่มานั่งมองหญิงสาวที่กำลังทำงานตั้งแต่เช้าจนถึงตอนเที่ยง"นั่งเงียบๆ ไปซะ" หันไปดุใส่ลูกน้องก่อนจะนั่งจ้องเธอต่อ เบรย์เดนลากเจมส์มาร้านอา
บางทีคุณอาจจะชอบ
