ตอนที่8

ลัลนาเข้างานช่วงเช้าเพราะเธอขอแลกงานกับเพื่อนร่วมงานอีกคน ซึ่งเพื่อนร่วมงานก็ต้องการที่จะแลกอยู่พอดีเพราะต้องไปทำธุระที่โรงเรียนของลูกชาย เหตุผลที่ลัลนาเปลี่ยนเวลางานเพราะเธอไม่อยากเจอหน้าคู่อริถึงจะแค่วันเดียวก็ยังดีถือว่าได้พักสมอง กัญนิฐาเองก็เปลี่ยนเวลามาทำพร้อมกับลัลนาเช่นกัน

"กล้วยของลันใจดีที่สุดเลย ย้ายกะมาเป็นเพื่อนลันด้วย" ลัลนาเข้าไปกอดไปหอมเพื่อนสนิทจนคนอื่นมองว่าสองคนนี้เป็นแฟนกันไปแล้ว

"ปล่อยเลยๆ ไปกินข้าวเช้ากันเถอะเมื่อวานกินมาม่าไม่ค่อยจะอิ่ม" กัญนิฐาแกะมือเพื่อนสาวออกแล้วเดินหนี ลัลนาจึงรีบวิ่งตามไปกอดแขนแล้วพากันไปโรงอาหารของพนักงานที่อยู่ด้านหลังห้าง

ชั้นบนห้องผู้บริหาร เบรย์เดนกำลังนั่งรอลูกน้องมารายงานเรื่องที่ให้ไปสืบเมื่อวานแต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มาสักที

"ฮัลโหลแกอยู่ไหนฉันรออยู่" ผู้เป็นนายทนไม่ไหวจึงโทรไปเร่งลูกน้อง

'โถ่! นายครับผมมาขอดูกล้องวงจรปิดแถวนั้นอยู่ครับเนี่ยใจเย็นสิครับนาย'ปลายสายตอบกลับมาอย่างเหนื่อยๆ

"ให้เวลาถึงบ่าย" เบรย์เดนแกล้งข่มขู่ไปงั้นเพื่อให้ลูกน้องรีบหาข้อมูล เขาไม่ได้คิดจะไล่ออกจริงๆ ขืนไล่ออกไปจะหาลูกน้องที่เป็นทั้งเลขาคนสนิทและไว้ใจแบบนี้ได้ที่ไหน เรียกได้ว่าจ้างครั้งเดียวได้ครบทุกตำแหน่ง

@โรงอาหารพนักงาน

สองสาวเพื่อนซี้นั่งกินข้าวไปคุยไปเพราะยังไม่ถึงเวลาเริ่มงาน ลัลนาตักข้าวเข้าปากไม่เว้นช่องว่าง

"ลันแกหิวหรือแกโหยกันแน่เนี่ย" กัญนิฐาเริ่มงง เธอเป็นคนชวนมากินข้าวแต่คนที่กินมากกว่าเธอก็คงเป็นลัลนานี่แหละ

"เมื่อวานตอนเย็นไม่ได้กินข้าวน่ะสิ ไอ้แบงค์ลูกป้าพาเพื่อนมาบ้านกินข้าวจนหมดหม้อ" ลัลนาบ่นถึงลูกชายของป้าเธอที่ชอบพาเพื่อนมาฝากท้องที่บ้านแล้วยังกินข้าวจนหมดไม่ยอมหุงแถมยังกินกับข้าวที่เธอซื้อมาจนหมดอีก

"แกย้ายมาอยู่กับฉันมั้ยลัน" กัญนิฐาเห็นใจเพื่อนที่ต้องทนอยู่กับสองแม่ลูกที่ทำตัวเหมือนปลิงคอยดูดเงินจากเธอ

"ไม่เป็นไรหรอก แม่ทิ้งให้ฉันอยู่บ้านหลังนั้นฉันจะไปไหนได้ยังไง" เธอยังมีความหวังว่าสักวันแม่จะกลับมาหาเธอ....ก็แค่ความหวัง

"ยังคิดว่าแม่จะกลับมาหาอีกเหรอ"

"อืม ก็นะถ้าแม่ยังไม่ลืมว่ามีฉันเป็นลูกน่ะ" พูดไปสีหน้าก็เริ่มสลดเธอแค่อยากให้แม่มาหาสักครั้งก็ยังดี แม่ยังจำได้หรือเปล่าว่ามีเธอเป็นลูก

"แกยังดีมีความหวังเรื่องแม่ แต่ดูฉันสิพ่อทิ้งไม่พอยังโดนแม่ไล่ออกจากบ้านอีก น่าขำเนอะ" กัญนิฐาเล่าอย่างขำๆ น้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง พ่อทิ้งแม่เธอไปตอนเธอได้ 9 ขวบไม่นานแม่ก็มีพ่อใหม่มาให้เธอและก็เกิดเหตุการณ์ที่เธอไม่เคยลืมมันได้ลง

สองสาวกินข้าวกันเสร็จก็เตรียมตัวเข้างานลัลนาขอเข้าห้องน้ำจึงให้กัญนิฐาไปก่อน

ตุบ!

"ชิท!" เสียงสบถเป็นคำหยาบภาษาอังกฤษของชายตัวโตที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไม่ใช่คนไทยดเวยขนาดตัวที่บึกบึน สูงโปร่ง จนคนตัวเล็กกว่าต้องเงยหน้าขึ้นมอง

"ซอรี่จริงๆ ค่ะ" กัญนิฐาเห็นว่าเป็นชาวต่างชาติจึงขอโทษเป็นภาษาอังกฤษผสมภาษาไทย คนโง่ภาษาอังกฤษอย่างเธอพูดได้แค่ไม่กี่คำ รู้แบบนี้ตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษไว้ก็คงดี

"คุณ อาร์ยูโอเค" ภาษาอังกฤษสำเนียงไทยชัดแจ๋วเอ่ยถามคนตรงหน้าที่ยืนนิ่งแข็งทื่อเป็นรูปปั้นทำเอาเธอใจไม่ดีเพราะคิดว่าเขาเป็นอะไรไป

"เอาไงดีวะกล้วย ภาษาอังกฤษก็พูดไม่ได้" กัญนิฐาเกาหัวตัวเองด้วยความกลุ้มใจ

"ยู โกห้องพยาบาลมั้ยคะ" เธอไม่รู้จะใช้คำพูดยังไงจึงพยายามหาคำที่พอให้อีกฝ่ายเข้าใจ กัญนิฐาเริ่มหันซ้ายหันขวาพยายามหาตัวช่วย

"ผมพูดไทยได้ครับ" ผู้ชายตัวสูงตรงหน้าเธอเอ่ยออกมาเป็นภาษาไทยชัดแจ๋วเสียยิ่งกว่าเจ้าของภาษา

"โล่งอก! คุณเจ็บมั้ยคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจขอโทษนะคะ" กัญนิฐารีบขอโทษขอโพยก้มหัวเป็นสิบรอบกลัวเขาจะไปฟ้องหัวหน้าแผนกเธอเรื่องที่เธอสะเพร่าเดินไม่มองทาง

"ไม่ครับ ไม่เป็นอะไรแค่นี้สบายมาก" แดเนียลยิ้มหวานอย่างไม่รู้สึกโกรธ ทีแรกตั้งใจจะอ้าปากด่าแล้วว่าเดินภาษาอะไรไม่มองทาง แต่ตอนนี้กลับลืมคำที่จะพูดไปจนหมดเขาคงผิดเองที่เดินไปให้เธอชน

"ถ้างั้นขอตัวนะคะ" ร่างบางรีบวิ่งไปทำงานเพราะเลยเวลาเข้างานแล้ว แดเนียลมองตามเธอจนสุดสายตาอย่างน้อยก็ทำให้เขารู้ว่าเธอชื่อกล้วยเพราะเธอเผลอพูดออกมา

"ทำงานที่นี่สินะ" แดเนียลสังเกตว่าชุดที่เธอใส่เป็นเสื้อของห้างนี้ก็พอจะเดาได้ว่าเธอทำงานที่นี่แต่แผนกไหนก็คงสืบไม่ยาก

พรึ่บ! เสียงเปิดประตูโดยไม่ได้เคาะทำเอาคนในห้องสะดุ้ง

"ไอ้บรูคพนักงานชื่อกล้วยที่สวยๆ อยู่แผนกไหน" แดเนียลพรวดพราดเข้ามาในห้องไม่มีเกริ่นนำอะไรก่อนเลย

"อะไรของแกไอ้แดน เพ้อหรือเปล่า" สองเพื่อนซี้คุยกันเป็นภาษาอังกฤษด้วยความเคยชิน

เบรย์เดนกับแดเนียลรู้จักและสนิทกันตั้งแต่ตอนไปเรียนที่อังกฤษ ทั้งคู่เป็นคนนอร์เวย์เลยเข้าใจกันได้ดีทำให้สนิทกันโดยไม่รู้ตัว พอเรียนจบปริญญาตรีต่อปริญญาโททั้งคู่ก็ยังเรียนที่เดียวกันอีก ตอนนี้ทั้งคู่ก็เป็นทั้งหุ้นส่วนและเพื่อนสนิท แดเนียลหลงรักความเป็นไทยจึงลงหลักปักฐานขยายธุรกิจจากนอร์เวย์มาที่ไทยและยังลงทุนธุรกิจในไทยอีกมากมาย เขาเรียนภาษาไทยจนพูดได้คล่องอย่างกับเกิดและโตที่ไทย ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรในไทยทำให้แดเนียลติดใจได้ขนาดนี้

"เมื่อกี้ฉันเจอผู้หญิงคนหนึ่งสวยมาก ปักไว้แล้วว่าแม่ของลูกแน่นอน" แดเนียลพูดไปแล้วคิดถึงคนที่เพิ่งเจอเมื่อสักครู่ เบรย์เดนได้แต่ส่ายหัวภาพลักษณ์หนุ่มเจ้าสำราญเจ้าชู้อย่างแดเนียลตอนนี้เหมือนลูกหมาเชื่องๆ ที่คิดถึงเจ้าของไม่มีผิด

"ถ้าแกป่วยก็ไปหาหมอหรือจะไปพักในห้องก็ได้ฉันไม่ว่า" เบรย์เดนผายมือไปยังห้องนอนสำรองของตัวเองเพราะคิดว่าเพื่อนคงจะป่วย

"ไม่เว้ย! ไม่ได้ป่วยแต่กำลังตกหลุมรัก" ใบหน้าหล่อเหลาเพ้อพกหุบยิ้มไม่ลง ไม่ต้องถามเลยว่าสองคนนี้มาเป็นเพื่อนกันได้ยังไงก็เพราะทั้งคู่มีนิสัยไม่ต่างกันสักนิด

"ปวดหัวเลย" เบรย์เดนกุมขมับทันที

"ตกลงพนักงานที่ชื่อกล้วยอยู่แผนกไหน"

"ไอ้แดนฉันเป็นผู้บริหารนะไม่ได้มีหน้าที่มาดูว่าใครอยู่แผนกไหน แล้วพนักงานห้างนี้ก็มีเป็นร้อยๆ ฉันจะไปรู้มั้ยว่าใครชื่อกล้วยชื่อส้มหรือชื่อมะม่วง" เบรย์เดนร่ายยาวไม่มีพัก

"ถามนิดเดียวตอบซะเยอะเลย"

"ก็แกถามเรื่องไม่เป็นเรื่อง ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปได้แล้วฉันจะทำงาน"

"นี่แกกล้าไล่หุ้นส่วนเลยเหรอ เดี๋ยวก็ถอนหุ้นให้หมดซะเลยนี่" แดเนียลขู่เพื่อนของตัวเองแต่เอาจริงๆ ไม่ทำหรอกถอนหุ้นไปมีแต่ผลเสียสู้เอาเงินมาลงทุนหวังผลประโยชน์ระยะยาวไม่ดีกว่าหรือไง

"อย่ามาไร้สาระ ไปๆ ฉันกำลังเครียด" ที่เครียดไม่ใช่เรื่องงานแต่เป็นเรื่องที่ลูกน้องคนสนิทไม่โทรกลับมารายงานเรื่องที่ให้ไปสืบเสียที ถึงจะให้เวลาถึงบ่ายแต่ใจก็กระวนกระวายอยากรู้เรื่องเต็มแก่แล้ว

"คืนนี้ไปผับกัน"

"ไปก็ได้! แต่ตอนนี้แกจะไปไหนก็ไปก่อน" เบรย์เดนไล่เพื่อนให้รีบกลับไป เขาจะได้จดจ่อกับโทรศัพท์รอลูกน้องคนสนิทโทรมา

"ทำไมต้องทำหน้าเครียดขนาดนั้นไอ้บรูคเรื่องหุ้นใหม่ก็ลงตัวแล้วนี่" แดเนียลถามด้วยความสงสัยเห็นเพื่อนจ้องแต่โทรศัพท์อย่างกับว่ารอใครโทรมา

"เปล่า ไม่ใช่เรื่องงาน"

"แล้วเรื่องอะไร อย่าบอกนะว่าแกไปทำใครท้องน่ะ ฉันจะได้เป็นลุงแล้วสินะ" แดเนียลคิดเองเออเองไปหมด

"ไม่ใช่โว้ย! ไอ้นี่ไร้สาระจริงๆ"

"แล้วเครียดเรื่องอะไร"

"ฉันตามหาใครบางคนอยู่"

"ใครวะ?"

"ไม่รู้สักเรื่องจะตายมั้ย" เบรย์เดนว่ากระทบกระแทกเพื่อนสนิทของตัวเอง

"ก็ต่อมความสอดรู้ของฉันมันกำเริบนี่นา ตกลงใครที่แกตามหา"

"บอกไปแกก็ไม่รู้จักหรอก"

"เอารูปมาดูสิ" แดเนียลขอดูรูป หากเห็นรูปอาจจะรู้จักก็ได้

"ไม่มี" เบรย์เดนตอบเสียงเรียบ

"อะไรวะไอ้นี่ จะตามหาคนแต่ไม่มีรูปชาตินี้จะเจอมั้ย"

"ก็มันหารูปไม่ได้นี่หว่าเจอกันแค่ครั้งเดียวเอง" พอพูดแล้วก็เจ็บใจครั้งนั้นเขาน่าจะไหวตัวทันคว้ามือเธอเอาไว้ก่อนจะเธอจะเดินไปแต่เขาจำหน้าเธอได้ไม่ลืม เพราะความน่ารักของเธอยังตราตรึงอยู่ในใจของเขาอยู่

"อย่าเครียดไปเลยเพื่อน ถ้าเธอเป็นเนื้อคู่แกคงเจอแน่ๆ คืนนี้ไปล่าเหยื่อกันหน่อยดีกว่า" แดเนียลหนุ่มเจ้าชู้ผู้ไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงคนเดิมเกิน 2 ครั้ง ถ้าตามภาษาทั่วไปที่พูดกันเรียกได้ว่าน้ำแตกแล้วแยกทาง

"ก็ดี ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ปลดปล่อยสักเท่าไหร่" เบรย์เดนเห็นด้วย เรื่องของเธอปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องดีกว่าเขาเชื่อว่าลูกน้องคนสนิทต้องหาเจอไม่ช้าก็เร็ว แดเนียลขอตัวกลับทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เบรย์เดนจึงกลับมานั่งจดจ่อรอโทรศัพท์จากลูกน้องต่อ