บทที่ 7

เช้าวันจันทร์

ซ่งหว่านเพิ่งมาถึงบริษัทหมิงรุ่ยไบโอเทค ก็ได้รับสายจากทนายทันที

“คุณซ่ง เช้าวันพุธคุณฮั่วมีเวลาว่าง ได้จองคิวจดทะเบียนหย่าในวันนั้นไว้แล้ว ขอให้คุณมาตรงเวลานะครับ”

“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

หลังจากวางสาย ซ่งหว่านก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

วันพุธ อีกแค่สองวันเท่านั้น เธอก็จะได้ยุติความสัมพันธ์ในชีวิตสมรสอันอัดอั้นนี้แล้ว

“ซ่งหว่านใช่ไหม?”

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเห็นซ่งหว่านจึงเชิญเธอเข้าไปด้านใน

“ที่นั่งทำงานของคุณอยู่ทางนี้ หน้าที่หลักคือช่วยทีมวิจัยพัฒนายา ทำการทดลองบางอย่างและจัดระเบียบเอกสาร ช่วงนี้บริษัทมุ่งพัฒนายาต้านมะเร็งแบบกำหนดเป้าหมาย นี่คือเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการวิจัย คุณลองศึกษาข้อมูลเบื้องต้นดูก่อนนะคะ”

ตำแหน่งที่ซ่งหว่านสมัครคือผู้ช่วยฝ่ายวิจัยและพัฒนายา ฝ่ายบุคคลยื่นเอกสารปึกหนาให้เธอ

การวิจัยและพัฒนายาเป็นกระบวนการที่ยาวนานและซับซ้อน

หากเธออยากเริ่มงานได้เร็ว ก็ต้องรีบทำความเข้าใจรายละเอียดของโครงการให้ชัดเจน

ซ่งหว่านนั่งอ่านเอกสารที่โต๊ะทำงานโดยไม่คิดจะพักผ่อน จุดสำคัญเธอจะทำเครื่องหมายไว้เป็นพิเศษ และยังใส่ความเห็นกับมุมมองของตัวเองลงไปด้วย

เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานแล้ว

เอกสารยังอ่านได้ไม่ถึงหนึ่งในสี่ของเนื้อหาทั้งหมด เธอจึงตัดสินใจอยู่ทำโอทีต่อ

กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จ ก็เป็นเวลากว่าสามทุ่มแล้ว

ข้างนอกมืดสนิท ในออฟฟิศเหลือเพียงเธอคนเดียว

ซ่งหว่านลุกไปเข้าห้องน้ำ

ตอนกลับมาที่โต๊ะทำงาน เธอเห็นร่างสูงสง่ายืนอยู่ข้างโต๊ะ กำลังก้มดูบันทึกที่เธอเขียนไว้ในเอกสารอย่างตั้งใจ

“คุณสวี”

ซ่งหว่านเรียกอย่างสุภาพ

เมื่อได้ยินเสียงเธอ สวีจื่อหมิงก็เงยหน้าขึ้น

“เอกสารพวกนี้ อ่านจบในสามวันก็ถือว่าเร็วแล้ว แต่นี่คุณใช้แค่วันเดียว?”

“อืม…แค่ดูภาพรวมคร่าว ๆ ก่อนน่ะค่ะ รายละเอียดบางส่วนยังต้องไปค้นเอกสารวิชาการเพิ่มเติมอีก”

สวีจื่อหมิงเก็บเอกสารในมือ

“ยังไม่ได้กินมื้อเย็นใช่ไหมครับ? ไปกันเถอะ เดี๋ยวผมพาคุณไปหาอะไรกินเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณสวี”

ซ่งหว่านกำลังจะปฏิเสธ สวีจื่อหมิงจึงพูดด้วยท่าทางกึ่งหลอกเล่นกึ่งจริงจัง

“วันแรกที่มาทำงานก็โอทีดึกขนาดนี้ คนอื่นไม่รู้จะคิดว่าผมเป็นเจ้านายหน้าเลือดใจร้ายเอาได้นะครับ เพื่อชื่อเสียงที่ดีงามของผม ให้เกียรติกันหน่อยได้ไหม?”

เมื่อสวีจื่อหมิงพูดถึงขนาดนี้แล้ว ซ่งหว่านก็ไม่อาจปฏิเสธได้อีก ได้แต่พยักหน้ารับเบาๆ

“ได้ค่ะ”

ซ่งหว่านถือกระเป๋าเดินนำหน้า สวีจื่อหมิงเดินตามหลัง

มองแผ่นหลังที่บอบบางงดงามของเธอ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

วันนี้เขาไปให้สัมภาษณ์นิตยสารผู้ประกอบการมา

ตอนขับรถผ่านบริษัท เห็นไฟในออฟฟิศยังเปิดอยู่จึงขึ้นมาดู ไม่คิดเลยว่าคนที่อยู่ทำโอทีจนดึกดื่นจะเป็นเธอ

ความจริงเขากินข้าวมาแล้ว

แต่ถ้าได้ชวนเธอไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อ จะกินอีกรอบก็ไม่เป็นไรหรอก

สวีจื่อหมิงขับรถพาซ่งหว่านไปยังร้านอาหารที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง

ตอนสั่งอาหาร เขาพูดออกมาโดยไม่ทันคิดว่า “ไม่เอาพริก แล้วก็ไม่ใส่ขิงนะ”

ซ่งหว่านชะงักเล็กน้อย

อาหารที่เขาสั่งล้วนเป็นของที่เธอชอบ และพริกกับขิงก็เป็นของต้องห้ามของเธอเช่นกัน

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กัน แล้วเขารู้รสนิยมการกินของเธอได้อย่างไร?

เหมือนจะรู้ตัวว่าหลุดปากพูดออกไป สวีจื่อหมิงจึงรีบอธิบายว่า “ช่วงนี้ผมเป็นร้อนในน่ะ กินเผ็ดกับขิงไม่ได้ ถ้าคุณชอบรสจัดก็สั่งเพิ่มได้นะ”

ซ่งหว่านส่ายหน้า

“ไม่ต้องค่ะ แบบนี้ก็ดีแล้ว”

บางทีอาจเป็นเพราะรสนิยมของเธอกับสวีจื่อหมิงบังเอิญเหมือนกันก็ได้

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยเจอกันมาก่อนเลย เขาจะรู้ความชอบของเธอได้อย่างไร

หลังจากกินข้าวเสร็จ

สวีจื่อหมิงยืนกรานจะไปส่งซ่งหว่านที่บ้านให้ได้

“ยังไงคุณก็เป็นพนักงานของผม ปล่อยให้ผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวดึก ๆ มันไม่ปลอดภัย ผมจะดูเป็นเจ้านายที่เลือดเย็นมากเกินไป”

เพราะถูกกดดันด้วยคำพูดที่เปี่ยมศีลธรรมอันดีงามของสวีจื่อหมิง ซ่งหว่านจึงต้องยอมขึ้นรถเขาอีกครั้ง

ลู่อิ๋นที่กำลังเดตกับนางแบบหน้าใหม่อยู่แถวนั้นบังเอิญเห็นเข้าพอดี เขารีบถ่ายรูปแล้วส่งลงกลุ่มแชทเล็กๆ ที่มีแค่เขา ฮั่วซือเหนียนและเสิ่นเจวี้ยน

“คุณชายฮั่ว ช่วงนี้ภรรยานายทำตัวแปลกๆ ไปบ้างไหม?”

“มายบัค S-Class รถคันนี้แพงใช่ย่อยเลยนะ คงไม่ใช่เพราะว่าหาผลประโยชน์จากนายไม่ได้ เลยหนีไปหาเสี่ยเลี้ยงคนใหม่หรอกนะ?”

ฮั่วซือเหนียนเพิ่งปิดการเจรจาความร่วมมือมูลค่าหลายหมื่นล้านได้สำเร็จ

เขาเปิดดูข้อความในแชทกลุ่ม

เห็นภาพของซ่งหว่านกำลังขึ้นรถหรูของชายแปลกหน้า

เขาโกรธจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมก่อนหน้านี้ ซ่งหว่านจะเป็นจะตายก็ไม่ยอมหย่า แต่ครั้งนี้กลับเป็นฝ่ายเสนอขอหย่าเอง

ที่แท้ก็ไปเกาะผู้ชายรวยๆ คนอื่นได้แล้วนี่เอง

ในระหว่างที่การแต่งงานของพวกเขายังไม่ยุติอย่างเป็นทางการ เธอกล้าสวมเขาให้เขาแบบไม่อายใคร เธอไม่คิดจะเห็นหัวเขาบ้างเลยเหรอ!

ฮั่วซือเหนียนคิดจะโทรไปต่อว่าซ่งหว่าน

แต่ค้นหาอยู่นาน ก็ไม่พบเบอร์ติดต่อของเธอ

แต่งงานกันสี่ปี เขาไม่เคยบันทึกเบอร์ของเธอไว้เลย ไม่ต้องพูดถึงการเป็นฝ่ายโทรไปหาเธอเอง

ก่อนหน้านี้ เธอจะโทรหาเขาอย่างน้อยสัปดาห์ละสองสามครั้ง ถามอย่างระมัดระวังว่าเขาจะกลับบ้านไหม

ทุกครั้งที่เขาต้องการติดต่อเธอ แค่เปิดดูประวัติการโทรเพียงไม่นานก็หาเบอร์ได้ทันที

แต่ครั้งนี้ เขาเลื่อนหาอยู่นานแต่ก็ยังไม่เจอ

พอลองนับๆ ดูแล้ว เธอไม่ได้โทรหาเขามาหนึ่งเดือนแล้วนะ

ฮั่วซือเหนียนหาเบอร์ของซ่งหว่านเจอจากแชตที่คุยกับคุณย่าฮั่ว

เขากดโทรออกด้วยความโกรธ

ในขณะนั้น

ซ่งหว่านกำลังนั่งอยู่ในรถของสวีจื่อหมิง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เมื่อเห็นเบอร์ที่คุ้นเคยบนหน้าจอ หัวใจของซ่งหว่านก็สั่นไหว

เพื่อไม่ให้พลาดสายจากฮั่วซือเหนียน เธอจึงตั้งเสียงเรียกเข้าโดยเฉพาะให้เบอร์ของเขา

ในอดีต เธอเฝ้ารอเสียงเรียกเข้านี้นับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งก็จบลงด้วยความผิดหวัง

แม้จะมีธุระ เขาก็ไม่เคยโทรหาเธอโดยตรง

ทุกครั้งเขาจะติดต่อผ่านป้าสวีหรือผู้ช่วยของเขาเสมอ

แต่ตอนนี้ เมื่อเสียงเรียกเข้าดังขึ้น เธอกลับไม่รู้ว่าควรจะรับมืออย่างไร

เมื่อเห็นเธอนิ่งไป

สวีจื่อหมิงที่อยู่ข้างๆ จึงเอ่ยถามว่า “ทำไมไม่รับสายล่ะครับ?”

ซ่งหว่านกดปฏิเสธ แล้วพูดเสียงเรียบ

“เบอร์ไม่รู้จัก คงโทรผิดน่ะค่ะ”

สวีจื่อหมิงสังเกตเห็นความผิดปกติของซ่งหว่าน

ถ้าเป็นแค่เบอร์ที่โทรผิดจริงๆ แววตาของเธอจะสับสนขนาดนั้นได้ยังไง?

เขามองออกแต่ไม่พูดอะไร เลือกที่จะเงียบอย่างคนมีมารยาท

ในโรงแรม

เมื่อได้ยินสัญญาณสายถูกตัด ฮั่วซือเหนียนก็โกรธแทบระเบิด

ผู้หญิงคนนี้ กล้าตัดสายเขาทิ้งอย่างนั้นเหรอ!

หรือว่าเธอรู้สึกผิดจนไม่กล้ารับสาย?

ฮั่วซือเหนียนส่งรุ่นรถให้ผู้ช่วย

“ไปตรวจสอบให้ผม ใครเป็นเจ้าของรถรุ่นนี้ในเมืองไห่ ภายในสามวัน ผมต้องการข้อมูลทั้งหมด!”

เขาอยากจะสืบหาให้แน่ชัดว่าใครกันที่ไม่กลัวตายขนาดนี้ กล้ามาตีท้ายครัวเขาอย่างเปิดเผย

ต่อให้เขาจะรังเกียจซ่งหว่านแค่ไหน เธอก็ยังเป็นคุณนายฮั่วตามกฎหมาย

ตราบใดที่ยังไม่ได้หย่ากัน เธอก็ยังเป็นภรรยาของเขาอยู่

กล้ามายุ่งกับผู้หญิงของเขา หากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป เขาจะยังมีหน้าอยู่ในเมืองไห่ได้ยังไงล่ะ?

รถแล่นมาจอดที่หน้าหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

ซ่งหว่านเปิดประตูลงจากรถ

“คุณสวี ขอบคุณมากค่ะ”

“ทางผ่านครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

ซ่งหว่านเดินเข้าไปในหมู่บ้าน

สวีจื่อหมิงนั่งอยู่ในรถ มองแผ่นหลังของเธออยู่นาน ก่อนจะขับออกไป

หมู่บ้านแห่งนี้ถือเป็นเขตที่อยู่อาศัยระดับกลางในเมืองไห่

เขาจำได้ว่าสามีของเธอเป็นนักธุรกิจ ครอบครัวร่ำรวยระดับต้นๆ ของเมือง เป็นไปไม่ได้ที่จะอาศัยอยู่ในที่แบบนี้

ความเป็นไปได้ก็เดียวคือ พวกเขาแยกกันอยู่แล้ว