เยือนตำหนักเหอผิง 1

ปลายยามซวี (19.00-21.00 น.) ค่ำคืนปกคลุมเรือนไผ่ขาวด้วยม่านแห่งความเงียบสงบ แสงจันทร์นวลกระจ่างพราวพร่างอยู่บนผืนฟ้า กระทบต้องหลังคากระเบื้องของเรือนน้อย เสียงจิ้งหรีดร้องระงมอยู่ภายนอก ประสานเสียงกบร้องหาคู่ ดุจบทเพลงแห่งรัตติกาลที่บรรเลงอยู่ไม่รู้จบ

จ้าวมู่เฉินก้าวเท้าเข้าสู่เรือนของตน ดวงตาสีดำสนิททอดมองรอบกายด้วยความรู้สึกอันยากจะพรรณนา 

‘ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ชั้นไม้วางตำรายังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม ผนังเรือนยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนของไม้จันทน์’

 เขาใช้ปลายนิ้วเรียวละไล้ไปตามพื้นผิวของมัน ลูบสัมผัสความทรงจำอันแสนไกล ตั้งแต่เยาว์วัยเขาเติบโตภายในเรือนแห่งนี้ หลับใหลใต้ชายคาแห่งความอบอุ่น ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยอดีตที่เขาคิดถึง

หลังจากชำระล้างร่างกายด้วยน้ำอุ่น กลิ่นกำยานที่จุดไว้ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย ละอองไอหอมรัญจวนลอยอ้อยอิ่งทั่วห้อง จ้าวมู่เฉินสวมอาภรณ์นอนสีเรียบง่าย ก่อนเดินไปยังโต๊ะไม้สักด้านหนึ่ง หยิบเอกสารที่บิดาสั่งให้บ่าวชายนำมาให้ แล้วเริ่มต้นอ่านข้อมูลเกี่ยวกับเด็กน้อยเฉินซูเหริน

เพียงไม่นาน ริมฝีปากของเขาก็แย้มยิ้มอย่างขบขัน ขณะที่สายตาไล่เรียงตัวอักษรที่บันทึกลักษณะของนาง

“ นางก็แค่เล่นซนตามประสาเด็ก อายุของนางก็แค่ห้าขวบปีเท่านั้น ”

เขาพึมพำกับตนเองอย่างนึกขัน มุมปากยังคงมีรอยยิ้มบางเบา พลางจิบชาที่เหลืออยู่ในถ้วย ทว่ากับฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ 

‘ มารดาของนางเป็นพระขนิษฐาขององค์จักรพรรดิ บิดาของนางเป็นผู้บัญชาการทหารม้ารักษาพระองค์ ในเวลานี้อำนาจการปกครองส่วนใหญ่อยู่ในมือของอัครเสนาบดี และขุนนางฝ่ายบุ๋น หรือที่ฝ่าบาททรงเลือกข้าเป็นเพราะต้องการดึงสกุลจ้าวเข้าไปอยู่ฝ่ายของพระองค์ ’

แสงจากดวงประทีปทอประกายอบอุ่น สาดส่องลงบนแผ่นกระดาษในมือของเขา ห้องทั้งห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดขับกล่อมจากภายนอก จ้าวมู่เฉินเอนกายพิงพนักเก้าอี้ เสียวสันหลังวาบ ดวงตาทอดมองออกไปยังท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ผ่านบานหน้าต่างที่เปิดออก สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านปลายเส้นผมของเขาเบา ๆ พัดพาความคิดของเขาให้ล่องลอยไปไกล

ยามเช้าของวสันตฤดู แสงอาทิตย์สีทองอ่อนสาดส่องผ่านม่านหมอกบางเบา ลูบไล้ยอดไผ่ที่โอนเอนไปตามแรงลมพัดเย็น เสียงกอไผ่เสียดสีกันเป็นจังหวะราวกับเสียงบรรเลงของพิณกู่ฉินที่แว่วไกล กลิ่นหอมจาง ๆ ของบุปผาที่เพิ่งผลิบานลอยระเรื่อไปตามสายลม เติมเต็มบรรยากาศให้สดชื่น และรื่นรมย์

จ้าวมู่เฉินลืมตาตื่นตั้งแต่ยามเหม่า (05.00-07.00 น.) เขาลุกจากที่นอนด้วยอิริยาบถสง่างาม และสำรวม อาภรณ์ที่เขาสวมใส่ในวันนี้เป็นชุดผ้าไหมเนื้อบางสีขาวนวล ปักลายเมฆมงคลด้วยดิ้นเงิน แม้เรียบง่ายแต่ก็ดูสง่าเฉกเช่นปราชญ์ผู้เคร่งขรึม ผมดำขลับรวบขึ้นด้วยปิ่นไม้จันทน์ หางตาคมกริบทอดมองออกไปยังสวนไผ่ที่อยู่ภายนอกหน้าต่าง พลางสูดลมหายใจลึก กลิ่นของดินชื้น และบุปผาแรกแย้มทำให้จิตใจสงบลง

เมื่อเตรียมตัวเสร็จ เขาก้าวออกจากเรือนมุ่งหน้าไปยังลานหน้าจวน ที่นั่น เหล่าหยวน สารถีผู้จงรักภักดีได้เตรียมรถม้าธรรมดาคันหนึ่งรอไว้แล้ว แม้มิใช่รถม้าที่หรูหราโอ่อ่าเช่นเชื้อพระวงศ์หรือขุนนางชั้นสูง แต่ก็สะอาดสะอ้าน และสมถะ เหมาะกับบุคลิกของจ้าวมู่เฉินที่มักวางตัวเรียบง่าย มิชื่นชอบความโอ้อวด

“คุณชาย เชิญขอรับ” 

เหล่าหยวนกล่าวพลางเปิดม่านรถม้าให้

จ้าวมู่เฉินพยักหน้ารับก่อนก้าวขึ้นไปนั่งอย่างสำรวม รถม้าเคลื่อนตัวออกจากจวนสกุลจ้าวอย่างราบรื่น ผ่านถนนที่เรียงรายด้วยต้นเหมยที่เริ่มผลิดอกสีชมพูเรื่อ บางดอกปลิวร่วงตามสายลม ประหนึ่งเกล็ดหิมะสีชมพูที่โรยตัวลงมาอย่างแผ่วเบา

เส้นทางมุ่งสู่ตำหนักเหอผิง ที่ประทับขององค์หญิงชิงเหอ สถานที่แห่งนี้เป็นที่พำนักของอดีตพระธิดาผู้สูงศักดิ์ซึ่งสมรสกับแม่ทัพเฉินซูเหลียง บุรุษที่ได้รับสมญาว่าเป็นเทพสงครามแห่งยุค

เมื่อรถม้ามาถึงหน้าตำหนักเหอผิง เหล่าหยวนรีบลงมาก่อน เขาประคองมือให้จ้าวมู่เฉินก้าวลงจากรถด้วยความสะดวก ชายหนุ่มจัดอาภรณ์ของตนให้เรียบร้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นทอดมองป้ายสลักอักษรขนาดใหญ่เหนือประตูตำหนัก 

“ ตำหนักเหอผิง” 

อักษรทั้งสี่ตัวถูกจารึกด้วยลายมือของฮ่องเต้เอง ให้ความรู้สึกมีมนต์ขลัง และ ทรงอำนาจ

สถาปัตยกรรมของตำหนักแห่งนี้เป็นแบบฮั่นโบราณ หลังคาโค้งสูง ประดับด้วยกระเบื้องเคลือบสีเขียวไข่กา ตัดกับเสาค้ำยันไม้แกะสลักที่ลงรักสีแดงสด บนระเบียงไม้ประดับด้วยโคมสีแดงแขวนเรียงราย เมื่อยามลมพัดไสว ผืนม่านไหมบางเบาก็พลิ้วสะบัดเผยให้เห็นสวนดอกเหมยที่ปลูกไว้เป็นแนวยาวทอดตัวเข้าสู่ภายใน

จ้าวมู่เฉินก้าวเข้าไปหากองกำลังองครักษ์ที่ยืนเฝ้าตำหนัก บุรุษในชุดเกราะดำขลับยืนเรียงเป็นแถว ท่าทางเคร่งขรึม และดุดัน สายตาของพวกเขาจับจ้องมาทางเขาด้วยความระแวดระวัง ชายหนุ่มมิได้แสดงอาการลังเลใด ๆ เพียงก้าวไปข้างหน้าพลางค้อมศีรษะเล็กน้อยอย่างนอบน้อมก่อนเอ่ยเสียงสุภาพ

“ข้า จ้าวมู่เฉิน ซื่อจื่อแห่งจวนสกุลจ้าว ขอเข้าเฝ้าองค์หญิงชิงเหอ และผู้บัญชาการเฉินซูเหลียง พวกท่านโปรดแจ้งให้ทราบด้วย”

องครักษ์นายหนึ่งกวาดตามองชายหนุ่มตรงหน้า แม้จ้าวมู่เฉินจะมิใช่บุรุษที่ดูองอาจเช่นนักรบ แต่รูปลักษณ์สง่างาม และกิริยาสำรวมทำให้ยากจะปฏิเสธ เขาส่งสัญญาณให้ผู้ใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งเข้าไปแจ้งเบื้องบน ขณะเดียวกันก็กล่าวขึ้นเสียงเรียบแต่ยังรักษาไมตรี