แผนร้ายใต้คำสรรเสริญ

นายท่านจ้าวซดน้ำแกงเข้าไปอึกใหญ่ รสขมปนเปรี้ยวของสมุนไพรช่วยให้เขาเริ่มรู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อย ทว่าฤทธิ์สุรายังคงครอบงำ ทำให้เขาพลั้งปากเอ่ยถึงเรื่องราวที่ไม่ควรเอ่ยถึง

“ความทุกข์ที่อัดอั้นในใจของข้าตอนนี้มันใหญ่หลวงนัก เจ้า...เจ้าไม่รู้อะไร...เฉินเอ๋อร์...เขา...เขาได้ยิน...องค์ชายใหญ่...กับ...แม่ทัพ...กำลังวางแผน”

อนุหลิวชะงักมือ ใบหน้าของนางซีดเผือด นางรีบใช้มือปิดปากนายท่านจ้าวแน่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“ท่านพี่! ท่านพูดอะไรออกมา! เรื่องราชสำนักไม่ควรเอ่ยยามเมา ท่านอย่าได้พูดถึงมันอีก!” นางกระซิบเสียงสั่น

ทว่าเมื่อนางได้ยินว่าจ้าวมู่เฉินบังเอิญได้ยินเรื่องราวการก่อกบฏ นางก็เปลี่ยนท่าที ดวงตาของนางเปล่งประกายวาวโรจน์ นางรีบคาดคั้นถามรายละเอียดจากนายท่านจ้าว แม้เขาจะเมามายจนพูดจาไม่รู้เรื่อง แต่ข้อมูลที่ได้มาก็มากพอที่อนุหลิวจะเข้าใจสถานการณ์

“จ้าวมู่เฉิน...มันบังเอิญรู้เรื่องนี้...” อนุหลิวพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของนางฉายแววอำมหิต “...ถ้าปล่อยมันไว้...มันอาจจะนำภัยมาสู่เราได้...”

นางลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านนอก แสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้ใบหน้าของนางดูเย็นชาและน่ากลัว

“ข้าต้องหาทางกำจัดมัน...ข้าต้องทำให้มันหายไปจากโลกนี้...”นางเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันกลับมามองนายท่านจ้าวที่นอนหลับไม่ได้สติบนเตียง มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

คำโบราณที่ว่า “ความลับไม่มีในโลก” ยังคงเป็นความจริงเสมอ ราวกับกฎแห่งสวรรค์ที่ไม่มีสิ่งใดหลีกเลี่ยงได้ จ้าวมู่เฉินหาได้ล่วงรู้ไม่ว่า ความลับที่เขาบังเอิญได้รับรู้ในวันนั้น ได้ถูกส่งต่อไปยังบุคคลที่สามแล้ว อนุหลิวผู้กุมความลับไว้ในมือ แม้จะไร้ซึ่งหลักฐานอันหนักแน่น แต่ด้วยประสบการณ์ชีวิตอันโชกโชน นางย่อมรู้ดีว่า วาจาพลั้งปากของคนเมานั้น มีส่วนแห่งความเป็นจริงแฝงเร้นอยู่เจ็ดถึงแปดส่วน

อนุหลิวนำความลับนั้นไปบอกเล่าแก่จ้าวซื่อเจี๋ยบุตรชายของตนในทันที แสงเทียนริบหรี่ส่องสว่างใบหน้าของจ้าวซื่อเจี๋ยที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ดวงตาของเขาหรี่ลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นราวน้ำแข็ง เขารับรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ หากความลับแพร่งพรายออกไป สกุลจ้าวอาจล่มสลายในชั่วพริบตา

“แม่ท่านวางใจเถิด เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง” จ้าวซื่อเจี๋ยเอ่ยเสียงกระซิบ ดวงตาของเขาเปล่งประกายวาวโรจน์ราวกับอสรพิษร้าย “ข้าจะใช้ประโยชน์จากความลับนี้ให้ถึงที่สุด”

แผนการอันชั่วร้ายผุดขึ้นในสมองของจ้าวซื่อเจี๋ยราวกับเงาปีศาจ เขาต้องการกำจัดจ้าวมู่เฉินผู้เป็นหนามยอกอก และสร้างความชอบธรรมให้ตนเองในการก้าวขึ้นสู่อำนาจ

“อันดับแรก ข้าต้องแจ้งเรื่องนี้ให้องค์ชายใหญ่ทรงทราบ” จ้าวซื่อเจี๋ยกล่าว “แต่ต้องทำโดยที่ไม่มีใครรู้ว่าข้าเป็นคนส่งข่าว”

จ้าวซื่อเจี๋ยวางแผนอย่างรอบคอบราวกับนักเล่นหมากที่กำลังวางกับดัก เขารู้ดีว่าหากต้องการกำจัดจ้าวมู่เฉินโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้ เขาต้องทำอย่างแนบเนียน และรอบคอบที่สุด

“ต้องใช้ข่าวลือ” จ้าวซื่อเจี๋ยพึมพำกับตัวเอง 

“ต้องกระจายข่าวความขยันศึกษาของจ้าวมู่เฉินให้ผู้อื่นรับรู้ ในวันที่นักศึกษาคนอื่นเดินทางไปร่วมต้อนรับคณะทูตจากแคว้นถู่ปัว จ้าวมู่เฉินกับเป็นผู้เดียวที่เดินทางไปสำนักศึกษา เหล่าสหายถูกทำโทษเขายังร่วมรับโทษกับสหายร่วมสำนัก หากข่าวนี้กระจายไปยังองค์ชายใหญ่ ดูสิว่าองค์ชายใหญ่จะทำอย่างไร”

เขาแย้มรอยยิ้มเย้ยหยันราวกับปีศาจร้าย “หากองค์ชายใหญ่สงสัยจ้าวมู่เฉิน เขาจะกำจัดจ้าวมู่เฉินทิ้งเอง โดยที่เราไม่ต้องลงมือ”

เขาเงยหน้าขึ้นมองแสงจันทร์ที่ส่องสว่างนอกหน้าต่าง แสงจันทร์นวลผ่องกลับดูเย็นเยียบราวกับแสงแห่งความตาย จ้าวซื่อเจี๋ยรู้ดีว่าแผนการของเขาเต็มไปด้วยอันตราย แต่เขาก็พร้อมที่จะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อบรรลุเป้าหมายของตน

ณ นครเทพฉางอัน เมื่อแสงแรกแห่งยามเหม่า (05.00-07.00 น.) เริ่มจับขอบฟ้า สาดส่องผ่านม่านหมอกบางเบาที่ยังคงอ้อยอิ่งเหนือหลังคาตำหนัก และจวนต่างๆ 

ในมุมหนึ่งของจวนสกุลจ้าวอันโอ่อ่า เงาร่างของ จ้าวซื่อเจี๋ย บุตรชายคนรองผู้เกิดจากอนุภรรยา ยืนสงบนิ่งอยู่ใต้เงาไม้ แววตาฉายประกายอันยากจะหยั่งถึง เขาโบกมือเล็กน้อย บ่าวคนสนิทผู้หนึ่งซึ่งรอคอยอยู่ในเงามืดพลันค้อมกายรับคำสั่ง

“ไปจัดการตามที่ข้าสั่ง จงทำให้แนบเนียนที่สุด อย่าให้ผู้ใดระแคะระคายได้ว่าข่าวนี้มาจากจวนของเรา” น้ำเสียงของจ้าวซื่อเจี๋ยราบเรียบ หากแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา และแผนการอันแยบยล บ่าวผู้นั้นรับคำ พยักหน้าอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะเร้นกายหายไปในความสลัวรางของรุ่งอรุณอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งภูตพรายที่ไร้ร่องรอย

จ้าวซื่อเจี๋ยทอดมองตามแผ่นหลังของบ่าวคนสนิทไป มุมปากเหยียดยิ้มบางเบา แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งอิจฉา ชิงชัง และความทะเยอทะยานที่ซ่อนเร้น ‘จ้าวมู่เฉิน พี่ใหญ่ผู้สง่างาม เปี่ยมปัญญา... หึ ชื่อเสียงดีงามงั้นรึ? ข้าจะช่วยส่งเสริมท่านอีกแรง ให้ชื่อเสียงนั้นยิ่งขจรขจาย... จนกลายเป็นหอกทิ่มแทงตัวท่านเอง..!’

มิทันที่ตะวันจะลอยเด่นเหนือหลังคาเมืองหลวง ข่าวสารอันน่าชื่นชมระลอกใหม่ก็เริ่มไหลบ่าไปตามตรอกซอกซอย โรงเตี๊ยม ตลาดสด ราวกับสายน้ำที่หลากไหล ผู้คนทั้งพ่อค้าวาณิช บัณฑิต ชาวบ้าน ต่างจับกลุ่มกล่าวขานถึงคุณชายใหญ่แห่งจวนสกุลจ้าว

“ท่านได้ยินเรื่องคุณชายจ้าวมู่เฉินหรือไม่? กล่าวกันว่าเดินทางออกจากบ้านไปร่ำเรียนที่สำนักศึกษาหลวง มิเคยย่อท้อต่อความยากลำบาก ในขณะที่องค์ชาย และบุตรขุนนางคนอื่น ๆ ต่างพากันหนีออกไปดูคณะทูตจากถู่ปัวกันอย่างครึกครื้น ขยันหมั่นเพียรศึกษาตำราจนแตกฉาน ทั้งยังมีน้ำใจต่อสหายร่วมเรียนยิ่งนัก รับโทษวิ่งรอบสำนักศึกษาร่วมกับสหายที่หนีเรียนในวันนั้น ช่างเป็นคุณชายที่เพียบพร้อมโดยแท้..!” เสียงชื่นชมดังเซ็งแซ่