ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง 2

จ้าวมู่เฉินยืนสงบนิ่งอยู่มุมหนึ่งของงานเลี้ยง เขาจับจ้องไปที่ลูกธนูในมือ ก่อนจะยกขึ้นเล็งไปยังแจกัน แววตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังเป้าหมายอย่างแน่วแน่ เขาโยนลูกธนูออกไป ลูกธนูพุ่งทะยานไปในอากาศ พุ่งเข้าสู่แจกันอย่างแม่นยำ เสียงโลหะจากหัวลูกธนูกระทบก้นแจกันดังเคร้ง สร้างเสียงฮือฮาไปทั่วบริเวณ

“ยอดเยี่ยม..! สมแล้วที่เป็นบุตรชายแห่งจวนจ้าว” เสียงชมเชยดังมาจากเหล่าขุนนาง

จ้าวมู่เฉินเพียงยิ้มรับคำชม ไม่ได้แสดงท่าทีโอ้อวดใด ๆ เขารู้ดีว่าการแข่งขันครั้งนี้เป็นเพียงการละเล่น ไม่ได้มีสิ่งใดสำคัญ

เฉินซีห่าวยืนมองจ้าวมู่เฉินด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เขาไม่พอใจที่จ้าวมู่เฉินได้รับคำชมจากผู้คน เขาคิดว่าตนเองเหนือกว่าจ้าวมู่เฉินในทุกด้าน และไม่สมควรที่จะถูกเปรียบเทียบกับบุตรชายของขุนนางต่ำศักดิ์

“ข้าขอท้าประลองกับเจ้า” เฉินซีห่าวเอ่ยเสียงดัง ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลง

จ้าวมู่เฉินหันไปมองเฉินซีห่าว แววตาของเขาเฉยเมย

“ ข้าต้องขออภัย ที่ทำให้พี่เฉินต้องผิดหวัง ลูกธนูที่เข้าแกจันเมื่อสักครู่เป็นความบังเอิญก็เท่านั้น ” จ้าวมู่เฉินตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

จ้าวมู่เฉินกล่าวตอบด้วยความจริง ทว่าในงานเลี้ยงกับไม่มีผู้ใดเชื่อ เพราะคิดว่า จ้าวมู่เฉินเพียงแค่ถ่อมตัว และไม่อยากมีปัญหากับพี่เขยในอนาคต จึงยอมลงให้แก่เฉินซีห่าว ทว่าเฉินซีห่าวกับยังต้องการจะแข่งกับเขาให้ได้

จ้าวมู่เฉินอับจนหนทาง เขาหันไปมององค์หญิงชิงเหอ พระนางผงกศีรษะอนุญาตให้เขาแข่งกับ เฉินซีห่าวบุตรชายคนรองของพระนางได้

การแข่งขันโยนลูกธนูเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ผู้คนต่างจับจ้องไปที่จ้าวมู่เฉิน และเฉินซีห่าว พวกเขาแข่งขันกันอย่างดุเดือด ลูกธนูแต่ละดอกพุ่งเข้าสู่แจกันอย่างแม่นยำ สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้คนในงานเลี้ยง

ท่ามกลางความตึงเครียด เฉินซีห่าวกลับพลาดเป้าหมาย ลูกธนูของเขาเฉี่ยวแจกันไปอย่างน่าเสียดาย สร้างเสียงหัวเราะไปทั่วงาน ในขณะที่จ้าวมู่เฉินโยนยิงลูกธนูไม่เข้าเป้าหมายเช่นกัน ทำให้ไม่มีผู้ใดได้รับชัยชนะ องค์หญิงชิงเหอผงกศีรษะชื่นชมว่าที่บุตรเขยของตนในภายภาคหน้า 

ส่วนผู้บัญชาการทหารม้าเฉินซูเหลียง กับไม่พอใจที่จ้าวมู่เฉินยอมอ่อนข้อให้เฉินซีห่าว ดูจากรูปการณ์ผู้มีปัญญาจะดูออกว่าจ้าวมู่เฉิน ไม่ต้องการหักหน้าว่าที่พี่เขย มีแต่เจ้าลูกชายไม่รักดีของเขาที่รู้ไม่เท่าทัน 

แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองของพระราชวังหลวง งานเลี้ยงฉลองต้อนรับคณะทูตถู่ปัวปิดฉากลงด้วยความชื่นมื่น เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบู๊ และบุ๋นต่างร่ำสุราจนแก้มแดงก่ำ เสียงหัวเราะ และถ้อยคำอ้อแอ้ดังระงมไปทั่วบริเวณ

บ่าวไพร่จากจวนต่างๆ ทยอยเข้ามาประคองเจ้านายของตนขึ้นรถม้ากลับจวน จวนสกุลจ้าวก็เช่นเดียวกัน นายท่านจ้าวในชุดอาภรณ์ผ้าต่วนเนื้อดี ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาปรือปรอย ถูกบ่าวไพร่ประคองขึ้นรถม้า

รถม้าของนายท่านจ้าวแล่นเข้าสู่ประตูจวนช้าๆ อนุภรรยาของนายท่านจ้าวในชุดผ้าไหมสีชมพู เดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มหวาน ใบหน้าของนางแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างงดงาม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

“ท่านพี่เหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว เชิญท่านไปพักผ่อนที่เรือนของข้าเถิด” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

นายท่านจ้าวพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามอนุภรรยาไปยังเรือนของนาง บ่าวไพร่ช่วยกันประคองนายท่านจ้าวเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะทยอยกันออกไป

จ้าวมู่เฉินยืนมองรถม้าของบิดาจากมุมมืด เขามองเห็นภาพของอนุภรรยาที่ยิ้มแย้มต้อนรับบิดาของเขา แววตาของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความสงสาร ความเห็นใจ และความขุ่นเคือง

เขาสงสารมารดาของเขา ที่ต้องอยู่คนเดียวในเรือนใหญ่ ในขณะที่บิดาของเขาไปนอนกับอนุภรรยา เขารู้สึกเห็นใจมารดา ที่ต้องอดทนกับความเจ็บปวดที่บิดาของเขามอบให้ และเขารู้สึกขุ่นเคือง ที่บิดาของเขาไม่ให้เกียรติมารดาของเขา

“ท่านแม่ต้องเสียใจมากแน่ๆ” จ้าวมู่เฉินพึมพำกับตัวเอง

เขารู้สึกอยากจะไปปลอบโยนมารดาของเขา แต่เขาก็รู้ว่ามันจะยิ่งทำให้มารดาของเขาเสียใจมากขึ้น เขาจึงตัดสินใจกลับเรือนของตนเอง

ระหว่างทางกลับเรือน จ้าวมู่เฉินได้กลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนยามค่ำคืน เสียงจิ้งหรีดร้องระงมไปทั่วบริเวณ แสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้เงาของต้นไม้ทาดยาวบนพื้นดิน

จ้าวมู่เฉินเดินผ่านสระบัว เขามองเห็นเงาสะท้อนของดวงจันทร์บนผิวน้ำ เสียงกบเขียดร้องดังระงมไปทั่วบริเวณ กลิ่นโคลนตมลอยมาแตะจมูก

เมื่อถึงเรือนไผ่ขาว จ้าวมู่เฉินอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขานั่งลงบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง แสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้เขามองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้อย่างชัดเจน

เขาคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง คิดถึงเฉินซีห่าว คิดถึงแผนการก่อกบฏ และคิดถึงอนาคตที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เขารู้ดีว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับความท้าทายมากมาย แต่เขาก็รู้ว่าเขาจะต้องแข็งแกร่ง และยืนหยัดต่อสู้เพื่อสิ่งที่ถูกต้อง

เรือนเหมยฮวาในยามราตรี เงียบสงัดและอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมย นายท่านจ้าวในชุดอาภรณ์หลุดลุ่ย นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงไม้แกะสลักอย่างประณีต อนุหลิวในชุดผ้าแพรสีชมู ค่อยๆ ปลดรองเท้า และถุงเท้าของเขาออกอย่างเบามือ นิ้วเรียวเล็กของนางลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างทะนุถนอม ก่อนจะช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาอยู่ในชุดนอนผ้าไหมเนื้อดี

“ท่านพี่ดื่มหนักไปแล้วนะเจ้าคะ” นางเอ่ยเสียงหวานปานน้ำผึ้ง พลางสั่งให้บ่าวรับใช้นำน้ำแกงถอนพิษสุรามาป้อนนายท่านจ้าว