ข้าเจ็บไปหมดแล้ว

หลี่เฟยมีพละกำลังแข็งแกร่งระดับผู้นำสัตว์อสูร รูปร่างสูงใหญ่บึกบึนของเขาข่มนางจนมิด ต่อให้นางอวบอ้วนกลมดิกเหมือนหัวกะหล่ำปลีที่พร้อมถูกเก็บเกี่ยว ทว่าเขาก็ยังตัวโตกว่านางมาก เพียงเขาโน้มกายลงมาเบียดบัง นางก็ล้มลงนอนหงายบนเตียงอย่างง่ายดาย

“ไม่นะ... อย่าทำแบบนี้” เสียงประท้วงของหลินเว่ยเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของสายลม

“เจ้าปฏิเสธความต้องการตัวผู้ของเจ้าไม่ได้หรอกหลินเว่ย” นี่คือกฎเหล็กของอสูรทุกเผ่า ตัวเมียที่โตเต็มวัยมีหน้าที่อุ้มท้องทายาทให้กับตัวผู้ของนางอย่างไม่มีข้อแม้ และการฝ่าฝืนกฎเหล็กนี้มีโทษถึงตาย

หลี่เฟยเผยรอยยิ้มพรายออกมาให้นางเห็นเป็นครั้งแรก นัยน์ตาสีทองวาวโรจน์ด้วยความเสน่หา เขาเอื้อมมือหนามาดึงชุดกระโปรงหนังสัตว์ของนางออกไปทางศีรษะในพริบตาเดียว

หลินเว่ยสะดุ้งโหยง รีบยกฝ่ามือปิดบังเนินเพศและทรวงอกด้วยความอับอาย เลือดลมร้อนพล่านจนผิวพรรณขาวโพลนกลายเป็นสีระเรื่อ ร่างอวบอิ่มของนางขดกายเข้าหากันจนดูเหมือนลูกบอลสีชมพูที่น่ามันเขี้ยว

“หลินเว่ย... เจ้าน่ารักมาก”

คำพูดประโยคนั้นกระชากเรี่ยวแรงของหลินเว่ยจนอ่อนระทวย นางช่างอ่อนหัดเมื่อต้องเผชิญกับสัญชาตญาณดิบอันป่าเถื่อน ความหล่อเหลาที่เปี่ยมด้วยรังสีคุกคามของหลี่เฟยกดข่มความถือดีของนางจนราบคาบ ร่างขาวนวลสั่นระริกอยู่ภายใต้เงาอำนาจของสัตว์อสูรตัวผู้ผู้กระหายหิว

หลี่เฟยสะบัดกระโปรงหนังสัตว์ของตนเองออกอย่างรุ่มร้อน กลิ่นมัสก์สาบเสือหนุ่มฉีดพล่านโชยแตะจมูกนาง เขาแทรกกายเข้ามาประชิดก่อนจะบังคับปลีขาเนียนนุ่มของนางให้แยกออกกว้าง

หลินเว่ยเผลอมองตามสายตาคมกริบคู่นั้น แล้วก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความหวาดหวั่น  ท่อนเอ็นของหลี่เฟยอันใหญ่เท่าแขนมันคัดแข็งจนเส้นเลือดปูดโปนลายพร้อย

“เดี๋ยว ! อ๊ะ !” นางหวีดร้องเสียงแผ่วในลำคอ เมื่อความคับแน่นสายหนึ่งพุ่งจู่โจมเข้าหาความอ่อนนุ่มที่ไม่เคยถูกรุกราน ความเจ็บร้าวแล่นปลาบราวกับถูกไม้ซุงกระแทกกระทั้นเข้าเต็มรัก

ทว่า...

“ทำไม เข้าไม่ได้?”

หลี่เฟยขมวดคิ้วนิ่วหน้า ลมหายใจฟืดฟาดสั่นพร่าด้วยความขัดใจ

“ไอ้บ้าหลี่เฟย ! ของใหญ่ขนาดนั้น เจ้าจะยัดเข้ามาดื้อ ๆ ได้ยังไง... ข้าเจ็บไปหมดแล้ว” หลินเว่ยน้ำตาคลอเบ้า นางพยายามยกเท้าขึ้นยันอกแกร่งที่มีลายมัดกล้ามขึ้นลอนสวยออกไปให้ห่าง

ทว่าเสือดาวหนุ่มไม่สนเสียงประท้วง เขาคว้าหมับที่ข้อเท้าเล็ก แล้วจับนางแยกขาออกกว้างยิ่งกว่าเดิมด้วยพละกำลังมหาศาล

“อยู่นิ่ง ๆ” เขาขู่เสียงพร่าต่ำ ก่อนจะใช้นิ้วหยาบระคายคลี่แหวกกลีบเนื้อนุ่มที่ยังปิดสนิทของนางจนแบะบานออก

“ที่แท้... ก็เป็นรูของเจ้าที่แคบเพียงเท่านี้”

หลินเว่ยอับอายจนอยากจะมุดดินหนี ทำไมนางต้องมาเจอเรื่องขายหน้าแบบนี้ด้วย ไอ้หมอนี่ช่างสมกับเป็นสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์จริง ๆ

“เจ้าไม่เคยผสมพันธุ์กับเพศเมียตัวอื่นมาก่อนหรือไง?”

นางเผลอหลุดปากพูดสิ่งที่คิดออกไป

“ไม่เคย...” หลี่เฟยยอมรับหน้าตาเฉย “แต่ข้าเคยเห็นพวกอสูรที่ลักลอบเล่นชู้ในป่า... เขาทำแบบนี้” ปลายนิ้วหยาบปัดป่ายผ่านจุดอ่อนไหวที่สุดของนาง แล้วถูไถด้วยจังหวะที่จงใจรังแก วนจากล่างขึ้นบน

“อ๊ะ” ร่างของจิ้งจอกสาวกระตุกเยือก ความซ่านสยิวแล่นปลาบไปตามไขสันหลังทุกครั้งที่เขาสัมผัส