เรียกร้องการสืบพันธุ์

ท่ามกลางแสงฟ้าแลบแปลบปลาบและเสียงพายุฝนที่คำรามกึกก้องอยู่ด้านนอก ความต้องการป่าเถื่อนที่เกือบจะปะทุเมื่อครู่ถูกสะกดไว้ด้วยสติที่หลงเหลือเพียงหมิ่นเหม่ หลินเว่ยหอบหายใจจนทรวงอกกระเพื่อมในความมืด

“เมื่อครู่ เจ้ากำลังคลำหาอะไร?” หลี่เฟยกระซิบถาม

“ข้า... ข้าอยากจะก่อกองไฟ” หลินเว่ยตอบเสียงสั่น

หลี่เฟยจับมือนุ่มนิ่มของนาง ก่อนจะประคองไปนั่งลงบนเตียงหินอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าร่างนางจะบุบสลาย จากนั้นเขาก็จัดการก่อกองไฟด้วยความชำนาญ ไม่นานแสงไฟสีส้มร้อนแรงก็สว่างโชนขึ้นในถ้ำ ขับไล่ความเย็นเยือกและความมืดมัวให้ล่าถอยไป

“ฝนตกหนักมาก เห็นทีคืนนี้ข้าคงต้องนอนค้างที่นี่กับเจ้า”

หลี่เฟยเอ่ยขึ้นพลางหันมาจ้องหน้าหลินเว่ยที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงหิน

หลินเว่ยใจสั่นระรัว นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำพูดประชดประชันออกไปตามนิสัยของคนเจ้าคิดเจ้าแค้น

“เจ้าไม่กลัวว่าจะมีตราบาปติดตัวรึ?”

“ตราบาปอะไรของเจ้า?” เขาถามกลับ นัยน์ตาหรี่มองอย่างค้นคว้า

“ถ้าหากตัวเมียในเผ่ารู้ว่า อสูรเสือดาวผู้แข็งแกร่งมาค้างคืนที่ถ้ำของนางจิ้งจอกอ้วนโสโครกอย่างข้า ศักดิ์ศรีของเจ้าคงป่นปี้หมดแน่” นางตอบพลางแค่นหัวเราะอย่างนึกขันในโชคชะตา  

ทว่าหลี่เฟยกลับไม่หัวเราะด้วย เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงบนร่างนาง

“ข้าไม่ได้ทำผิดกฎของเผ่า ตอนนี้เจ้าก็เป็นตัวเมียของข้าอยู่แล้วครึ่งตัว” เขาเว้นวรรค์ชั่วครู่ ก่อนจะเน้นคำที่ทำให้หลินเว่ยถึงกับตาค้าง “ที่สำคัญ... ข้าไม่คิดจะยกเลิกพันธะสัญญาร่วมคู่ของเราสองคน”

หลินเว่ยไม่นึกไม่ฝันว่า อสูรชายที่เคยรังเกียจนางจนแทบจะถ่มน้ำลายรด กลับประกาศเสียงแข็งว่าต้องการผูกมัดชีวิตไว้กับนางไม่ยอมปล่อย

“เจ้าพูดอะไรออกมาหลี่เฟย ! เมื่อไม่กี่วันก่อน เจ้ายังประกาศปาว ๆ อยู่เลยว่านับวันรอถอนหมั้นกับข้า”

“เจ้าเข้าใจผิดแล้วหลินเว่ย ! วันนั้นข้าเอ่ยถึงพันธะสัญญาระหว่างเจ้ากับไป่หลง... ข้าไม่เคยบอกว่าจะถอนหมั้นกับเจ้า” หลี่เฟยเชยคางนางขึ้นมาสบตา “และข้าก็ไม่โง่พอที่จะปล่อยสมบัติล้ำค่าให้หลุดมือไปหาผู้อื่น”

“สมบัติล้ำค่า?” หลินเว่ยรำพึงออกมาเหมือนละเมอ

ลึก ๆ ในใจของนางปรารถนาการถูกยอมรับจากคู่ครอง เมื่อหลี่เฟยบอกว่านางเป็นสมบัติล้ำค่า ไข่มุกแห่งชีวิตที่ถูกฝังอยู่ในก้นบึ้งจิตวิญญาณเหมือนได้รับการปลดปล่อย

“ใช่... เจ้าคือสมบัติล้ำค่าของข้า เจ้าคือตัวเมียเพียงคนเดียวที่จะอุ้มท้องลูกของข้า”

เสียงลมหายใจของหลี่เฟยเริ่มหนักหน่วงขึ้นเหมือนเสือที่กำลังจ้องขย้ำเหยื่อ ปกติเขาเป็นอสูรที่พูดน้อยต่อยหนัก การที่เขาพรั่งพรูคำพูดออกมาต่อเนื่องนั่นแสดงว่าสัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเขากำลังคลุ้มคลั่งจนเกินจะเยียวยา

“นี่เจ้า... คงไม่ได้จะ...”

หลินเว่ยเบิกตากว้างเมื่อหลี่เฟยก้มหน้าลงมาใกล้ ธรรมชาติของเสือดาวนั้นถ้าหากหมายตาเหยื่อแล้ว มันจะจู่โจมอย่างรวดเร็วและไม่มีคำว่าปรานี

“คืนนี้ข้าจะผูกพันธะสวาทกับเจ้า... หลินเว่ย” น้ำเสียงเขาแหบพร่า

หลี่เฟยไม่อยากปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ เขาต้องการเป็นอสูรชายคนแรกที่ประทับตราลงในกายนาง เป็นที่หนึ่งเหนือตัวผู้ทั้งปวงที่ผูกพันธะร่วมกับนาง

ริมฝีปากร้อนผ่าวฉกวูบลงมา จูบบดขยี้กลีบปากอิ่มที่เผยอค้างด้วยความตกใจ หลินเว่ยมีความคิดที่จะขัดขืน ทว่าร่างกายของนางจิ้งจอกที่โตเต็มวัย เรียกร้องการสืบพันธุ์อย่างรุนแรงจนสมองอัจฉริยะของนางมึนเบลอ