ถ้ำที่ซุกหัวนอน

หลินเว่ยสุดจะทนกับสภาพหมูตัวเมียพอกโคลนของร่างนี้ เมื่อเหลียวซ้ายแลขวาจนมั่นใจว่าไม่มีสายตาคู่ไหนซุ่มดู นางจึงสะบัดชุดทูนิคหนังสัตว์ทิ้งลงพงหญ้า แล้วโผลงสู่ลำธารเพื่อชำระล้างความอัปยศให้หมดสิ้น

ดินโคลนที่พอกหนาประหนึ่งเกราะเหล็กเริ่มหลุดลอก ยามเมื่อเนื้อหนังมังสาปรากฏแก่สายตา หลินเว่ยถึงกับอึ้งตะลึงงัน

แท้จริงแล้วร่างเดิมมีผิวขาวละเอียดลออราวกับไข่มุกใต้ท้องทะเล อาจเป็นเพราะอานิสงส์ของโคลนโลกอสูรที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุที่พอกไว้ไม่เคยล้างนั่นเอง ทว่าที่ทำให้นางแทบจะบ้าตาย คือเส้นผมสีขาวพิสุทธิ์ของนางจิ้งจอกขาวที่เกาะกันเป็นก้อนแข็งเหมือนรังนกโสโครก หลินเว่ยใช้เวลาขัดสีฉวีวรรณนานเกือบสองชั่วโมง ทว่านางกลับยังไม่รู้สึกพอใจ

ดวงตะวันคล้อยลงหลังยอดไม้ ป่าดิบชื้นแห่งนี้เริ่มคำรามด้วยเสียงสัตว์ป่าที่น่าหวาดหวั่น หลินเว่ยสำเหนียกได้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานอยู่รอบด้าน นางจึงรีบขยับกายจะก้าวขี้นจากน้ำ

ทว่า ทันใดนั้น! ข้อเท้าของนางกลับถูกมือเย็นเฉียบฉุดกระชากลงสู่ก้นบึ้งของลำธารด้วยแรงมหาศาล

หลินเว่ยดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าในน้ำไม่ใช่ถิ่นของนางจิ้งจอก ยิ่งสู้ก็ยิ่งสิ้นแรง ลมหายใจสุดท้ายของนางกำลังจะหลุดลอย...

กระทั่งเงาร่างหนึ่งกระโจนลงน้ำเสียงดัง ตูม! สนั่นป่า

นางถูกกระชากขี้นมาเหนือผิวน้ำ สูดอากาศเข้าปอดจนตัวโยน ยามเมื่อลืมตาขี้น นางก็ได้สบตากับ หลี่เฟย มนุษย์เสือดาวหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีทองวาวโรจน์ดุจคริสตัลสีทองต้องไฟ มัดกล้ามแข็งแกร่งของเขาประคองร่างนางไว้ด้วยพละกำลังมหาศาล

“ไป่หลง! เจ้าคิดจะฆ่านางรึ!” หลี่เฟยตวาดก้องราวกับสายฟ้าฟาด

หลินเว่ยสะดุ้งสุดตัว... ไป่หลง งั้นรึ? มนุษย์เงือกที่เป็นคู่หมายของนางอีกคนคิดจะเอาชีวิตนางเชียวรึ!

อึดใจต่อมา ศีรษะของชายหนุ่มอีกคนก็โผล่พ้นผิวน้ำ เขาคืออสูรกายใต้น้ำที่งดงามที่สุดเท่าที่หลินเว่ยเคยเห็น นัยน์ตาสีไพลินคู่นั้นวาววับราวอัญมณีล้ำค่า ทว่าคำพูดที่ออกจากปากของเขากลับอำมหิตผิดมนุษย์

“ฆ่านางรึ? ศพโสโครกของนางมีแต่จะทำให้น้ำลำธารของข้าเหม็นเน่าเสียเปล่า ๆ ข้าเพียงแต่อยากจะช่วย ล้างเครื่องในและสมองเน่า ๆ ของนางให้มันสะอาดขึ้นบ้างก็เท่านั้น!” ไป่หลงหัวเราะร่าอย่างไม่สำนึกผิด นัยน์ตาไพลินคู่นั้นฉายแววเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด

“เจ้าไม่ชอบนาง ก็ไม่จำเป็นต้องรังแกนาง” หลี่เฟยเอ่ยน้ำเสียงห้วน

“อีกไม่นานเมื่อนางอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ หากไม่มีการผูกพันธะทางกาย พันธะสัญญาหมั้นหมายก็จะเป็นโมฆะไปเอง ไม่มีเหตุจำเป็นที่เจ้าต้องลงมือเยี่ยงนี้”

“เจ้าดูจะเอ็นดูนางนักนี่... เหตุใดไม่ผูกพันธะสวาทกับนางเสียเองเล่า” ไป่หลงยอกย้อนพลางแค่นยิ้มเย้ยหยัน

หลี่เฟยนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ นัยน์ตาสีทองหม่นแสงลง

“เรื่องส่วนตัวของข้า... ไม่ใช่ธุระกงการของเจ้า!”

“การกระทำของข้า... ก็ไม่ใช่ธุระของเจ้าเช่นกัน!”

สองอสูรชายข่มขู่กันด้วยเสียงคำรามในลำคอราวกับจะเข้าห้ำหั่นกันได้ทุกเมื่อ ทว่าที่น่าเจ็บใจที่สุด คือพวกเขาไม่มีใครสักคนสนใจจะมองร่างเปลือยเปล่าขาวโบ๊ะของหลินเว่ยแม้เพียงหางตา พวกเขามองข้ามร่างนี้ราวกับนางไม่ใช่ผู้หญิง

จนกระทั่งลมป่าพัดวูบมาปะทะผิวกาย ความเย็นเยียบนั้นเองที่ทำให้หลินเว่ยสำเหนียกได้ว่า นางกำลังยืนโป๊ล่อนจ้อนอยู่กลางสมรภูมิโทสะของชายที่เกลียดนางเข้ากระดูกดำ

ในที่สุด ไป่หลง และ หลี่เฟย ก็สะบัดหน้าเดินหนีไปคนละทาง ทิ้งให้ความเงียบและลมป่าทำหน้าที่ตบหน้า หลินเว่ยจนชารอบสอง นางไม่รอให้ความอัปยศเกาะกินใจนานนัก รีบถลันขึ้นจากน้ำไปคว้าชุดหนังสัตว์มาปกคลุมร่างขาวโพลน แล้วมุ่งหน้ากลับสู่ถ้ำที่อาศัย

ทว่า... ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ปากถ้ำ หลินเว่ยก็ต้องหยุดกึกเหมือนถูกสาป

“ที่นี่มันรังจิ้งจอก รึป่าช้ากันแน่”

กลิ่นเหม็นเน่าโชยปะทะจมูกจนนางแทบจะสำลัก สภาพภายในถ้ำนั้นน่าขยะแขยงเกินกว่าที่นักวิทยาศาสตร์ผู้รักความสะอาดจะทนได้ บนพื้นดินเกลื่อนกลาดไปด้วยเศษกระดูกสัตว์ที่แทะทิ้งไว้จนขึ้นรา มีทั้งคราบเมือกเหนียวเหนอะหนะและมูลสัตว์ที่แห้งกรังพอกอยู่ตามมุมถ้ำ แม้แต่เตียงหินศิลาที่ควรจะเป็นที่พักผ่อน ก็เต็มไปด้วยรอยคราบไคลสีดำมะเมื่อมที่ร่างเดิมหมักหมมไว้ไม่เคยเช็ดล้าง

หลินเว่ยไม่ยอมจำนนต่อความโสโครก นางเริ่มลงมือทำความสะอาดครั้งใหญ่ด้วยพละกำลังที่เหลืออยู่ นางใช้กิ่งไม้กวาดเศษซากความเส็งเคร็งออกไปทิ้งนอกถ้ำ ใช้หญ้าแห้งและน้ำขัดพื้นหินจนเหงื่อโซมกาย

จากนั้นนางเดินออกไปเก็บฟืนบริเวณปากถ้ำ โชคดีที่ได้ไม้กฤษณา ติดมือมาไม่น้อย ไม้ชนิดนี้ไม่ใช่เพียงแค่ฟืนทว่ามันคือทองคำแห่งป่าเขา กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของมันเริ่มอบอวลไปทั่วถ้ำยามเมื่อถูกไฟเผาผลาญ ไม่ใช่เพียงไล่แมลงและสัตว์เลื้อยคลาน ทว่ามันยังช่วยชะล้างกลิ่นสาบสางของร่างเดิมให้จางหายไป

ส่วนขาหมูป่าที่ซือหมิงโยนทิ้งไว้นั้น หลินเว่ยจัดการนำใบตองมาห่อหุ้มไว้อย่างประณีต แล้วนำไปซุกไว้ในโพรงหินลึกด้านในถ้ำที่อากาศเย็นจัดเหมือนช่องแช่เย็น เพื่อยืดอายุเนื้อไม่ให้เน่าเสียก่อนเวลาอันควร