อาหารวิเศษอะไร

ช่วงบ่ายที่แดดเริ่มเปลี่ยนสี หลินเว่ยเดินกระเซอะกระเซิงกลับมาถึงหน้าถ้ำที่อาศัยพร้อมกับซือหมิง ทว่าที่หน้าถ้ำกลับมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญยืนรออยู่ก่อนแล้ว

หลี่เฟยมนุษย์เสือดาวหนุ่มนัยน์ตาสีทอง ถือเนื้อสดที่ล่ามาได้เพื่อนำมาส่งให้กับหลินเว่ยตามหน้าที่ หลี่เฟยยืนชะงัก นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณถ้ำด้วยความฉงน

กลิ่นสาบสางที่เคยโชยคลุ้งหายไปหมดสิ้น กลับกลายเป็นกลิ่นหอมเย็นและภายในถ้ำก็สะอาดสะอ้านน่าอยู่ เขาไม่แน่ใจนักว่าถ้ำแห่งนี้ยังเป็นของนางจิ้งจอกโสโครกคนเดิมอยู่ หรือได้เปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว

ทว่าหลี่เฟยกลับต้องประหลาดใจที่ได้เห็น ซือหมิงอสูรหมาป่าผู้หยิ่งยโส แบกตะกร้าสานใบเขื่องที่อัดแน่นด้วยผ้าผลไม้เดินตามหลังหลินเว่ยมาราวกับทาสผู้ซื่อสัตย์

“ซือหมิง เจ้ากับหลินเว่ย?” หลี่เฟยเลิกคิ้วมองทั้งคู่ด้วยความกังขา

“ไม่ใช่อย่างเจ้าคิด”

ซือหมิงละล่ำละลักแก้ตัวจนหน้าแดงก่ำ เขาและหลี่เฟยต่างก็เป็นอสูรชายที่แข็งแกร่งที่สุดในป่าแห่งนี้ หากหลี่เฟยเข้าใจผิดคิดว่าเขาอยู่ใต้อำนาจการควบคุมของหลินเว่ยที่เป็นนางอสูรไร้ค่า ซือหมิงผู้นี้จะนับว่าเป็นตัวอะไรได้

“ข้ากับนางยังไม่ได้ผูกพันธะสวาทอะไรกัน ข้าเพียงแค่ช่วยนางแบกของลงมาจากเขา แลกกับอาหารวิเศษเท่านั้น”

“อาหารวิเศษอะไร?” หลี่เฟยยังไม่คลายความสงสัย

“วันนี้ข้าได้กินเป็ดย่างที่หลินเว่ยทำ รสชาติมันวิเศษมาก อร่อยกว่าเนื้อสด ๆ ที่ข้าเคยกินมาทั้งชีวิต” ซือหมิงอธิบายพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ยามนึกถึงรสสัมผัส “เราสองคนจึงทำข้อตกลงกันว่า ข้าจะใช้แรงงานและวัตถุดิบที่ล่าได้ แลกกับอาหารที่นางปรุง”

“หลินเว่ยปรุงอาหารรึ?”

หลี่เฟยขมวดคิ้วมุ่น ชำเลืองมองถ้ำที่สะอาดสะอ้านและตะกร้าใส่ผักผลไม้ที่น่าทึ่ง ก่อนจะหยุดมองที่หลินเว่ย นางดูเปลี่ยนไปราวกับพลิกผ่ามือ ภายในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน

“พวกเจ้าคุยกันเสร็จรึยัง ข้าอยากพักผ่อนเต็มทีแล้ว”

หลินเว่ยเอ่ยตัดบท ใช่ว่านางจะไม่รู้ตัวที่ถูกหลี่เฟยมองอย่างสงสัย ทว่าวันนี้นางเหนื่อยเหลือเกิน ร่างกายที่อ้วนพีมีน้ำหนักกว่าสองร้อยจิน ทำให้การเดินขึ้นลงเขาสูงชันกลายเป็นมัจจุราชที่คอยกระชากวิญญาณ กล้ามเนื้อขาของนางสั่นระริกด้วยความปวดเมื่อย ปอดทั้งสองข้างทำงานหนักจนแทบจะระเบิดออกมา

“ข้าเอาส่วนแบ่งของเนื้อที่ล่าได้มาส่งให้เจ้า” หลี่เฟยบอกธุระของตนพลางจ้องมองเนื้อตัวขาวอวบเหมือนกะหล่ำปลีของนางด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

“เจ้าวางเนื้อไว้บนแท่นหินนั่นแหละ ข้าจะจัดการกับมันทีหลัง... ซือหมิง เจ้าวางตะกร้าไว้ข้าง ๆ กัน แล้วก็ไปได้” หลินเว่ยเดินเตาะแตะไปนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ คว้ากระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำสะอาดขึ้นมาดื่มแก้กระหาย

“เย็นนี้เจ้าไม่ปรุงอาหารกินรึ?”

ซือหมิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเสียดาย นัยน์ตาหมาป่าฉายแววละห้อยละเหี่ย กลัวจะพลาดรสสัมผัสที่เฝ้าถวิลหา ท่ามกลางความประหลาดใจของหลี่เฟยที่ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายมีอาการติดสัดรสอาหารของเพศเมียหน้าไหนมาก่อน